Lamazone

Ik stond heel vroeger bekend als driftkikker. Short fuse. Meestal lag een er andere emotie aan de basis van mijn woede: frustratie, verdriet of onmacht. De laatste jaren kan ik beter om met mijn snelkookpantemperament: ik zeg sneller wat er op mijn lever ligt, probeer te begrijpen wat een ander zijn motieven zijn en te analyseren waar de situatie nu echt om draait. En als het fout loopt dan probeer ik dat recht te zetten door mij te excuseren, ruimte te laten of verder te gaan. Opkroppen is niet gezond en kost me heel erg veel energie, merkte ik. Even afstand nemen, tijd nemen en dingen rustig laten bezinken om wat ademruimte voor mezelf te scheppen.

Die verandering in attitude komt met leeftijd, met ervaring, maar ook door er bewust mee om te gaan. Zo kan ik  ‘Geweldloze Communicatie’ van Marshall B. Rosenberg (handboek en werkboek) aanbevelen: het maakte me bewust van de onbedoelde agressie in taal en gedrag en reikte me manieren aan om conflicten op te lossen, om te gaan met boosheid, te leren luisteren en beter te communiceren. Ik ben niet plots de Dalai Lama geworden, maar er is meer rust.

Niet dat dat aan bovenstaande foto te merken is.

Dit weekend voor het eerst appeltaart gebakken. Wie mijn deliciousfeed volgt, had dat zien aankomen. Ik heb me gebaseerd op twee recepten die ik bij Bruno vond: als basisrecept de supereenvoudige appeltaart, voor de ‘vulling” de With Love Apple Pie, oorspronkelijk van Joy the Baker. Uit luiheid (een andere hoofdzonde die ik uitermate virtuoos beheers) heb ik gewoon vers kruimeldeeg uit de supermarkt gebruikt.

Daarna heb ik het ene recept half gelezen, bij het andere de prentjes gekeken, appels geschild, de schillen bijgehouden omdat ik dacht dat ik er iets mee moest doen (fout gedacht) en de deeg in een beboterde bakvorm gedaan. Appels gesneden en in een marinade van suiker, suiker, boter, kaneel, nootmuskaat en citroen gedaan. Ik heb er nog maïzena bijgekapt en dat bleek ook niet echt nodig in die fase, maar soit. Daarna heb ik de voorverwamd. Ik merkte dat ik deeg te weinig had, dan maar deeg tevoorschijn getoverd en dat platgerold met een drinkfles (mental note: ik heb een deegroller nodig). Dan moest de marinade (zonder appelen) inkoken. Oven was ondertussen al koud, dus die maar weer voorverwarmd. Appelen in de bodem geschept, beetje sap-siroop erover (ik had geroerd en dat mocht niet, maar goed) en ietsie-pietsie dun dingetje deeg erover gelegd. De hele bataclan de oven in en op een te lage temperatuur gebakken, want het was 220 ipv 200.

Dan slagroom in een kommetje gedaan en van klopterop gedaan.

Een paar uur later was het zover:

Ik heb drie stukken gegeten. Met veel room.

Zelfportret voor z52x, met als thema Gulzigheid.

Ik? Ik ben beter dan jij.

Zelfportret voor Salon 8 en z52x.