Adembenemend

Ademen is een primaire reflex, je staat er zo goed als nooit bij stil.

Tot het niet zo gesmeerd loopt…

Ieder jaar wordt de lucht namelijk mijn vijand, want ze draagt niet enkel O2 met zich mee maar zit tjokvol stoffen waar mijn lichaam geen raad mee weet. Waar mijn lichaam tegen vecht. En zo keert datzelfde lijf zich plots tegen mij. Het begint met het inademen of innemen van stof, pollen, grassen, vervuilde lucht of gelijk welke trigger dat mechanisme in gang kan zetten. Vervolgens kuch ik, en wordt dat steeds hardnekkiger, gaat het over in een heftige hoestbui zodat ik uiteindelijk piepend naar lucht hap en klauw. Mijn keel is rauw, mijn hoofd bonkt van dat geweld, mijn schouderbladen stijf van die heftige beweging, mijn lijf moe van de inspanning.

breathe (by lamazone)


Het is vechten, een hele lente lang.

Toorn.

[5/52] - [4/7] Seven Capital Sins: Wrath (by lamazone)


Ik stond heel vroeger bekend als driftkikker. Short fuse. Meestal lag een er andere emotie aan de basis van mijn woede: frustratie, verdriet of onmacht. De laatste jaren kan ik beter om met mijn snelkookpantemperament: ik zeg sneller wat er op mijn lever ligt, probeer te begrijpen wat een ander zijn motieven zijn en te analyseren waar de situatie nu echt om draait. En als het fout loopt dan probeer ik dat recht te zetten door mij te excuseren, ruimte te laten of verder te gaan. Opkroppen is niet gezond en kost me heel erg veel energie, merkte ik. Even afstand nemen, tijd nemen en dingen rustig laten bezinken om wat ademruimte voor mezelf te scheppen.


Die verandering in attitude komt met leeftijd, met ervaring, maar ook door er bewust mee om te gaan. Zo kan ik  ‘Geweldloze Communicatie’ van Marshall B. Rosenberg (handboek en werkboek) aanbevelen: het maakte me bewust van de onbedoelde agressie in taal en gedrag en reikte me manieren aan om conflicten op te lossen, om te gaan met boosheid, te leren luisteren en beter te communiceren. Ik ben niet plots de Dalai Lama geworden, maar er is meer rust.


Niet dat dat aan bovenstaande foto te merken is.

Luiheid

Lui zijn. Ik doe het en voel me er steevast schuldig over. Ik heb het gevoel dat ik altijd iets moet doen, dat ik altijd bezig moet zijn, genre “Jesus is coming, look busy!”. 33 jaar katholiek zijn, het is een zware last om te dragen.


Ik denk dat ik nog maar even blijf liggen…


[1/52] - [1/7] Seven Capital Sins: Sloth (by lamazone)


Dit is een eerste zelfportret in een reeks van 52 wekelijkse portretten voor de z52x Flickrgroep. Om het iets uitdagender te maken, werk ik met subthema’s. Het eerste thema draait rond de Zeven Hoofdzonden.