Lamazone

Ik heb gemengde gevoelens bij 2009.

Enerzijds was het een fantastisch jaar: ik heb veel nieuwe mensen leren kennen die me inzichten en ideeën hebben gegeven, heb een fijne madam ontmoet die hetzelfde pad met me bewandelt, kreeg een huisdier in de schoot geworpen en vond een huis waar dat allemaal samenkwam. Ik heb banden aangehaald met mensen die ik veel te lang gemist had en ik heb me ingewerkt in een fijne job. Ik heb zaken kunnen waarmaken die ik me in 2008 had voorgenomen. Ik heb kunnen oogsten wat in 2008 was gezaaid.

2009 was het jaar van de verandering.

Daar wringt het schoentje: er was verandering op alle vlak. In 2009 was er ook afscheid en verlies. Loslaten is niet helemaal mijn ding. Daar zijn geen rationele redenen voor: ik ben er niet goed in en ik vind het niet leuk. Eén oog blijft op de achteruitkijkspiegel gefocust terwijl ik eigenlijk vooruit wil.

Een van mijn voornemens voor 2010 is minder achterom kijken. Omdat het zinloos is. Omdat het een verspilling is van energie. Maar vooral omdat vooruitkijken de enige manier is om vooruit te geraken.

—————-
Now playing: Bvdub – To Live
via FoxyTunes

Ik val uit elkaar. Desintegratie. Heel langzaam komen er stukjes los die naar beneden dwarrelen.

Mijn samenhang is zoek, mijn richting onduidelijk en mijn focus wazig.

Raap ik de stukjes terug op en kleef ik ze vast of is zwalp ik lichter verder om nooit meer om te kijken.

Vandaag ga ik naar mijn nieuwe stek, Casa Solana. Mick en Wout hebben er eerder een weekje doorgebracht. Ik had eerder gebookt, maar het is hier toch wel even wennen, dus ik ga er vandaag pas in.

Het opvallendste verschil is dat er electriciteit en internet is.

Het belangrijkste verschil is dat ik er helemaal op mijn eentje ga zitten.

Benieuwd hoe dat gaat lopen…

There’s nothing to fear…