Ik wist op voorhand dat alleen rondtrekken in Mexico een avontuur zou zijn. Hier rondreizen als vrouw voelt op zich niet gevaarlijk, maar ik gebruik mijn gezond verstand en probeer in iedere plaats contacten te leggen. In Sayulita kende ik Mick en Wout natuurlijk, in Tlaquepaque Cristina en Pilar plus wat mensen van de plaatselijke taalschool. Spaanse les volgen was ook een goede manier om informatie te krijgen over wat er te zien valt in de buurt. In Querétaro ga ik couchsurfen bij een Française, ook weer een snelle manier om mensen te leren kennen.
Die contacten zijn dus een manier om op sommige momenten samen leuke plaatsen te bezoeken en ook om ervaringen te delen. Puerto Vallarta, het Chapalameer, Ajijic… Heel wijs om die samen te bezoeken.
Ik heb veel andere plaatsen op mijn eentje gezien en tot nu toe was dat iedere keer leuk. In de buurt van Tlaquepaque ben ik in La Barranca gaan hiken: geen enkele toerist gezien en prachtige natuur.
Gisteren kreeg ik de kans naar een charreada te gaan. Wederom: geen enkele toerist gezien. Op een event vol Mexicaanse cowboys steek je er als blonde lama enigszins uit. Ik had dan ook snel de aandacht getrokken van Eugene, een charro die ongelooflijk gastvrij en vriendelijk was.
Hij was een heer, maar er is in ieder contact met Mexicaanse mannen een ding duidelijk: de machocultuur. Rondtrekken als vrouw alleen snappen ze helemaal niet en als er geen sprake is van een echtgenoot is dat een halve uitnodiging om te flirten of meer. Het is nog nooit lastig geweest, maar voor mij is het wennen. Wennen ook om niet te kunnen zeggen dat ik gay ben. Ik zeg hier *nooit* dat ik gay ben, want dat voelt echt niet veilig. Ik overweeg een imaginaire relatie aan te knopen met een ingebeelde man om die blik in de ogen van Mexicaanse mannen te vermijden.
