#happy
Allerzielen. Ik kom uit het land met de traditie “Kom, trekt uwen dikken jas aan, we gaan ne nieuwe pot chrysanten op het graf van pepe gaan zetten”. Het Belgische weer leent er zich dan ook uitstekend toe: lekker grijs, misschien wat miezerige regen en als je geluk hebt wat morbide mist.
In Mexico schijnt de zon (ik wil het er niet inwrijven, maar de zon schijnt hier dus)
Terug langs start gegaan. Geen geld gekregen, maar een vreemde combinatie van slapeloosheid, energie en gedachten.
Ik gooi nog eens met de dobbelstenen om te zien hoeveel vakjes ik verder ga.
See you soon.
Morgen (vrijdag) vertrek ik naar Querétaro, waar ik voor de eerste keer zal couchsurfen. Aangezien mijn Spaans nog niet te denderend is, heb ik een gastvrouw uitgepikt met als moedertaal Frans. Oui oui, ma chérie, ça va être chouette.
Ik ga Tlaquepaque missen, maar het is tijd om verder te reizen. Ik wil meer zien, proeven, voelen en meemaken. Ik heb mieren in mijn broek (en muggenbeten op mijn benen). I gotta go go go. New places, new people, new experiences.
Het was een mooie etappe, en dankzij tips van locals heb ik kunnen proeven van een Mexico dat je niet in de Trotter vindt: ik ben gaan wandelen in La Barranca, heb een echte charreada meegemaakt, ben gaan stappen in een heterotent én een gay bar, heb het grootste natuurlijke meer van Mexico bezocht en heb wondermooie vrienden ontmoet.
Een van de leuke dingen aan Mexico vind ik de eetcultuur: je kunt voor bijna niets op straat eten. ’s Avonds verschijnen de eetstalletjes en een paar uur later staan er hongerige Mexicanen gezellig aan te schuiven en te eten. Onthou: veel volk = een goed teken.
Deze eetstand, in Progreso, heeft rundstaco’s: je krijgt er ‘biefstuk’, tong of kop. Je betaalt 6 peso per taco, wat zo’n 32 eurocent is. Ik zei het: voor zo goed als niets.
Dit is nu zowat mijn vierde dag in Tlaquepaque. Deze plaats was vroeger een aparte stad, maar werd in de loop der jaren opgeslorpt door Guadalajara, de tweede grootste stad van Mexico, na Mexico City.
Mocht je van plan zijn naar Guadalajara te reizen en een paar dagen in de buurt te blijven hangen (er is genoeg te bezoeken), dan kan ik je aanraden in Tlaquepaque te verblijven. Het ligt maar op een halfuurtje van Guadalajara, heeft een aantal pitoreske plaatsen, genoeg ‘toeristische’ faciliteiten zonder de overrompelende drukte van een grote stad. Er zijn leuke winkels, een paar kerken, eetstalletjes, cafés en bars.
Wat ik heel erg leuk vond was na een drukke dag (4 uur Spaanse les plus bvb een bezoek aan Guadalajara) thuiskomen in de rust van Tlaquepaque en dan vooral de rust van ‘Casa de los Abuelos’, of ‘Het huis van de grootouders’, een zalig huis dat verhuurd wordt door Cristina Cortes, een ronduit schitterende Mexicaanse dame. Ze verhuurt twee ‘appartementen’ die uitkijken op een binnenplaats, waar een limoenboom een kolonie kolibri’s herbergt. Achteraan bevindt zich een uitgestrekte en rustige tuin. De binnenplaats is privé en aangezien ik momenteel de enige huurder ben, kan ik hier bij wijze van spreken in mijne bloten zitten.