“Ik zit hier al vier uur te wachten”, sms’te ze mij. Ze had rugpijn, al een paar dagen, en moeite om te ademen, sinds gisteren. Ze zat op consultatie in het UZ van Gent, en had nog geen dokter gezien. Plots bleek dat ze niet op de lijst stond (ondanks haar registratie 4 uur eerder) en uiteindelijk kon ze de dokter zien. Daar bleek het ernstig genoeg om naar de spoed te gaan…
Een uur later had een stagiair haar bekeken, wachtten we op de dokter en verging zij van de pijn. Ik bespaar jullie het hele verhaal, het was zo al frustrerend en saai genoeg, maar na uuuuuuuuuuuren kwam de cardioloog tot een verdict, geen diagnose: ze zou een nacht moeten blijven op een bewaakte afdeling, ter observatie. Het sleepte nog een uur aan voor ze ook daadwerkelijk naar die afdeling werd gerold. Ik hobbelde er machteloos, beladen met haar en mijn tas achteraan.
Want machteloosheid, dat is wat ik de hele dag door voelde. Mijn liefste lag daar pijn te hebben en het liefste van al had ik een dokter verplicht haar meteen te onderzoeken en haar op slag beter te maken. Eten was een vage herinnering, mijn humeur speelde me parten en de moeheid sloeg toe maar de adrenaline hield dat op de achtergrond. Ik was lastig, dat wel, maar eerder omdat het allemaal zo traag ging en ik niets kon doen. Ja, daar wat zitten en af en toe aandringen bij een verpleger of dokter om een consultatie, pijnstiller en informatie. Zucht.
De machteloosheid werd ten top gedreven toen ik niet kon blijven slapen, want een bewaakte afdeling, daar kan dat niet. Dus na zes uur samen moest ik haar achterlaten in de weliswaar zeer zachtaardige handen van het zeer vriendelijke personeel, maar toch. Na een lijdensweg (auto bevroren, parkeerticket verloren, baan spekglad…) kwam ik aan in een donker huis, bij een klein hondje dat me kwispelstaartend begroette (want ze moest nodig plassen).
Stilte. Geen gebliep van monitors.
Alleen. Voor de eerste keer in zes maanden.
Ik heb die avond in de zetel geslapen met Lola aan mijn zij. Het bed was te leeg en te koud.
Het eerste thema van Salon 8 is ‘Beginning’.
Dit is mijn eerste bijdrage: een portret van Sophie.
Ik ben een tijd geleden een andere weg ingeslagen, en zij is mijn compagnon. Soms gaan onze wegen even uiteen, maar uiteindelijk ontmoeten we elkaar weer op een bepaald punt. Deze week werd een nieuw jaar ingeluid en het staat meteen symbool voor een nieuw begin…
Salon 8: alle bijdragen voor het thema Beginning.
Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik kan niet wachten tot 2010 begint!
We zijn zowat een maand verder na de oproep ‘Help een Lama en Lola aan een huis en win!’
Allereerst: bedankt. Echt, bedankt. Ik ga geen namen noemen, omdat ik er zeker ga vergeten, maar je weet wie je bent. Ja, jij daar, die me in de comments tips gaf, me DM’s stuurde, mailtjes met zoekertjes uit de Streekkrant, die rondreed op de motor in wijken waar ik wil wonen, je ogen opensperde tijdens wandelingen met je kroost, me links doorstuurde van immosites en jij en jij die me een plaats bij jou thuis aanboden. O ja, ook jij en jij en jij en jij om te duimen, me succes te wensen, mijn oproep op haast fanatieke wijze te verspreiden en kaarsen te branden. Bedankt!
De zoektocht heeft voorlopig, buiten sociale cohesie, leuke contacten en een halve maagzweer, weinig resultaat opgebracht. De huizenmarkt in de zomer is… , nou, ik kan welbespraakt uit de hoek komen, maar het woord wat hier het beste past is helaas ‘meh’.
De stress stapelt zich op: 1 oktober is namelijk mijn deadline. Ik heb nu welgeteld nog zes weken om een casa te vinden. Zes.Weken. Ik hoor ‘het komt allemaal wel in orde’ en dat kan wel zijn maar wat mij het meeste stoort is het gevoel van afhankelijkheid. Ik heb hier geen controle over. We zien een leuk huis, maken een afspraak, vinden het echt wel leuk en dan begint het. We nemen een optie en vullen een vragenlijst in: beroep, leeftijd, inkomen, … Ik heb ondervonden dat als je een huis zoekt je de pieren uit de neus worden gevraagd zonder dat daar enig gevoel van schaamte bij komt kijken van de tegenpartij. Ongestraft curieuzeneuzenmosterpotten, ik wist niet dat er een markt voor was. Vertrouwen, het is ver te zoeken in de wereld van huisjesruil en immokantoren.
En dan: wachten.
Zij beslissen of jij leuk bent. Nou ja, leuk, of je kredietwaardig bent, betrouwbaar en past in het beeld wat zij hebben van de ideale huurder.
Voorlopig valt dat wat tegen. En daar kan ik weinig aan doen…
*Zucht*
In other, more happy news, viel het je al op dat ik ‘we’ zei? Ja, ik ben niet meer op zoek naar een huis voor één persoon + hond, maar dat is twee personen + hond geworden. Sophie en ik gaan samenwonen en dus zoeken we nu een groter huis dan ik eerst in gedachten had.
We zoeken nu:
Een huurhuis met minstens twee slaapkamers, badkamer, keuken, living en tuin. Een tuin is een vereiste.
In groot-Gent, dus 9000 Gent en ook Ledeberg, Gentbrugge, Mariakerke, Melle, Sint-Amandsberg en Merelbeke. Het criterium qua ligging is: haalbaar met openbaar vervoer of fiets naar het stadscentrum, want ik werk hartje Gent en wil er niet met de auto heen. En als je na een avond stappen met de tram of bus thuisgeraakt is dat heel fijn. Ook niet al te ver van de oprit van de autostrade. Zo zijn Lochristi, Drongen en Evergem kantje boord, daar hangt het af van de exacte ligging. Gavere, Deurle en Nazareth liggen buiten onze scope.
Budget: max 850 euro.
Staat: instapklaar. Daarmee bedoel ik dat er geen behang moet worden afgestoken, muren bijgepleisterd en zolders geïsoleerd, neen, dat is al gebeurd. Schilderen, deuren vastvijzen of lampen vervangen kan natuurlijk wel.
Termijn: tegen 1 oktober 2009, later kan, vroeger ook.
Zoals beloofd staat er een prijs tegenover de Gouden Tip! Het schilderij van Lola zit daar nog steeds bij (ze zit trouwens in de buurt van Arles momenteel, Van Gogh en Gauguin achterna dus het wordt een fantastisch meesterwerk), een diner van/met de Lama plus een geweldige verrassing van Sophie (maar écht een ge-wel-dige verrassing) én instant karma.
Dus: nog een laatste keer (het wordt gênant): help.
Ik ben nog steeds te bereiken via mail, de comments van deze post, chat, twitter, en miljarden andere sociale netwerken.
Gisteren had ik een meeting over frieten. Later op de dag een bespreking over hamburgers.
Die avond had ik trek in… jawel. En zo geschiedde:
Beïnvloeding, het heeft ook zijn goede kanten.
