Qué calor!

En ik maar denken dat het vorige week heet was…

We zijn hier de overgang aan het meemaken van regenseizoen naar droog seizoen: van hete, zeer vochtige lucht met ‘s avonds een verfrissend onweer naar ietsje draaglijker temperaturen zonder spatje regen. Alleen heb je tijdens die overgang extreem hete temperaturen en geen regen.

Die hitte is vreselijk, echt. Zo zijn we maandag naar Puerto Vallarta gereden (zowat een uurtje rijden) en tegen ik uit de auto stapte, was ik een goed voorbeeld van “langzaam gesudderd”. Je voelt je lijf extreem sloom worden, idem dito voor je gedachten en aangezien ik een gevoelige lama ben, geldt hetzelfde voor mijn gevoelens: verward en overgevoelig.

GIsteren bleek ik, na een slapeloze nacht, een flinke zonneslag te hebben: heel veel uitslag (je kan nu op heel mijn lijf van bolletje naar bolletje een tekening maken), jeuk, misselijk, geen eetlust, moe, ambetant en hypergevoelig. Ai ai ai! Mijn gevoel van “meh” werd enkel versterkt door mijn onzekerheid over mijn ‘en wat nu’-plan.

Vandaar: jezelf tegenkomen.

With a little help from my friends (you know who you are), heb ik uiteindelijk gehandeld: ik ben op zoek gegaan naar een betaalbare casa in Sayulita, samen met Mick en Wout. Een hele onderneming: veel plaatsen zijn ofwel pokkeduur (80 dollar/nacht) ofwel crappy. Eerlijk gezegd: ik was wat ontmoedigd (hypergevoelig weet u wel). En terzelfdertijd voelde ik me de rijke verwende Westerling bij wie het rap-rap moest gaan. Confrontashuns, i haz dem!

Read More