Lamazone

You can’t win’em all.

In case of emergency, break dance.

It’s like a jungle sometimes

It makes me wonder how I keep from goin’ under

Net terug van een paar dagen zuidwaarts om met oude vrienden feest te vieren. Het werd meteen een goed excuus om wat langer te blijven hangen in de streek. We huurden een kamer in een hotel met thalassotherapie ofte een kuuroord waar je je mits badpak, dito muts en slippers mocht overgeven aan de weldadige werking van de oceaan.

Diezelfde oceaan  die twintig meter van het kuuroord lag.

Needless to say dat ik de badmutsdragende generatie “Adieu” heb gewuifd en naar de Atlantische gestapt ben om met mijn pootjes in haar sop te peddelen.

Ik weet niet hoe dat met u zit, maar water heeft een zeer kalmerend effect op mij. Staren naar het ogenschijnlijke niets en mijn warrige hoofd tot rust voelen komen. Mijn wapperende manen langs mijn oren voelen flapperen terwijl de golven hun monotone mantra opdreunen. ’s Nachts baande het geluid zich een weg tot in de slaapkamer in combinatie met een zilte zeebries.

Ik heb even mijn vuile was buitengehangen en ben terug naar huis gereden met wat minder zware en frissere bagage. Thalassothérapie nature.

Het fijne en meteen ook frustrerende aan een fotoproject met vastgelegde thema’s is dat ik dingen moet uitproberen die ik normaal niet zou doen. Ik maak graag spontane snapshotjes van andere mensen,  levenloze voorwerpen of allemaal beestjes. Eigen lichaamsdelen à la limite maar het liefst verschuil ik me veilig achter mijn toestel.

Sinds de start van Salon 8 en z52x, acht weken terug, heb ik echter zes zelfportretten getrokken (dat is meer dan in 2009 samen) en binnenshuis geklooid met belichting, zelfontspanners en iets wat begint te neigen naar art direction. Met dat laatste bedoel ik: poseren voor een foto, nadenken welke kleren de juiste sfeer weergeven en hoe dat allemaal zo goed mogelijk samenkomt. Ik heb niet de make-up skills of ervaring van Mick (die trouwens het ene geweldige project na het andere uit zijn hoed tovert), maar het is een leerproces.

Zo was het thema deze week “Film Still”. Waarom niet film noir als stijl uitproberen, suggereerde Mick. Zo gezegd zo geprobeerd. Maar what the hell zeg: uuuuuuuren hebben we daarover gedaan. Flits, bijstellen, zelfontspanner, poseren, kijken, bijstellen, klik, poseren, klik, flits, bijstellen, vloeken, poseren, klik, kijken, aaargh!

Soit, het is eens iets anders dan een gebouw om de hoek:

Maar ook: het was heel leuk om te doen. Leerrijk maar ook tof om met Sophie een hele tijd gefocust aan een project te werken.

Er zit iets in…

Het eerste thema van Salon 8 is ‘Beginning’.

Dit is mijn eerste bijdrage: een portret van Sophie.

Ik ben een tijd geleden een andere weg ingeslagen, en zij is mijn compagnon. Soms gaan onze wegen even uiteen, maar uiteindelijk ontmoeten we elkaar weer op een bepaald punt. Deze week werd een nieuw jaar ingeluid en het staat meteen symbool voor een nieuw begin…

Salon 8: alle bijdragen voor het thema Beginning.