Lamazone

Lola.

Het liefste wat ze doet is buiten rondrennen, neus op de grond, staart in de lucht. Ze luistert niet bijster goed, en ik vermoed dat ze het niet slecht bedoelt, maar dat ze gewoon te snel afgeleid is. Het squirreleffect. Ze jankt en piept als was ze een astmapatiëntje als ze moet stilzitten. Geen zitgat.

Het was de eerste keer dat we samen in de sneeuw dartelden en spartelden. Dat het nog lang winter moge zijn.

Het was de eigenares van het zeventiende huis die mij opbelde. “Ik heb goed nieuws voor u.”
Een week later prijken onze handtekeningen onder een officieel document.

De queeste is voorbij: we hebben een huis.

Het is een fijn huis aan het Rabot met veel licht, ruime kamers, een grote tuin en een leuke huisbazin. Er is ruimte voor Lola, Zofie en mij. Eind september verlaat ik dit huis, oktober slaan we even over en begin november trekken we samen in onze thuis.

Het is een pak van mijn hart. Ik kan me voorstellen dat ‘huizen’ en alles wat daarmee te maken heeft (huren, kopen, verhuizen, verbouwen..) in de top 3 staat van stressfactoren. Zeker nu er meer vraag is naar huizen dan er huizen beschikbaar zijn. Ik heb zotte dingen gezien en meegemaakt. Zo was er het huis waar de huidige huurder beweerde dat het er niet echt tochtte toen ik op een gat in de muur wees. Het maandelijkse verbruik bleek op 240 euro te liggen. *Kuch* Of die keer toen we stonden te wachten aan het geweldige huis waar er verwarring was over het uur van afspraak. De huidige huurder was een uur te laat en in plaats van de afspraken te kunnen spreiden mocht de immoman ons alle 15 samen binnenlaten. 15 mensen die het huis wilden, waarvan er een paar meer dan drie maanden aan het zoeken waren. Het leek wel een concept voor een realityshow: zet 10 koppels bij elkaar, naast een huis wat ze allemaal willen en laat het kijkplezier beginnen. Brood en Spelen.

Soit. We hebben een huis. Ja, ik herhaal het een paar keer want het klinkt wat irreeël.

Auw.

Ik knijp mezelf af en toe in de arm.

Bedankt. U was een hart onder de riem.

Je zit in de zetel, laptop op de schoot, zoals het hoort, maar na een tijd krijg je het te warm. De batterij is uw harbls aan het klaarstomen als waren ze een portie varkensdumplings. Dat is niet het enige ongemak: na een tijd krijgen je polsen, nek en zitknobbels het moeilijk. Er zijn tal van oplossingen op de markt, maar het eerste systeem waar ik echt tevreden van ben is de Lola Laptop Stand ™.

Hoe werkt het? Ik leg de Lola Laptop Stand ™ op mijn benen, met de voorkant gericht naar mijn voeten. Vervolgens zet ik de laptop op het uiteinde ervan. De laptop staat op een zeer zachte ondergrond, met eigen kwispelventilatiesysteem terwijl mijn benen het aangenaam warm hebben. Wat de Lola Laptop Stand ™ echt helemaal geweldig maakt is de ingebouwde veiligheid: na een half uur à uur laptoppen, zal de Lola Laptop Stand ™ zich automatisch van je benen verwijderen en je aanmoedigen naar buiten te gaan voor een kleine of fikse wandeling (dat kies je zelf). Goed voor je lichaam dus.

De Lola Laptop Stand™ is hyperexclusief want bestaat slechts in 1 exemplaar, maar dat ene exemplaar kan op eenvoudig verzoek gehuurd worden.

Beschikbaar vanaf midden oktober 2009 bij uw dichtstbijzijnde lama.

Disclaimer: Dit is een commerciële post gesponsord door dezelfde mensen achter de Mobile Llamas en LLama Candy.