Mocht je van plan zijn naar Guadalajara te reizen en een paar dagen in de buurt te blijven hangen (er is genoeg te bezoeken), dan kan ik je aanraden in Tlaquepaque te verblijven. Het ligt maar op een halfuurtje van Guadalajara, heeft een aantal pitoreske plaatsen, genoeg ‘toeristische’ faciliteiten zonder de overrompelende drukte van een grote stad. Er zijn leuke winkels, een paar kerken, eetstalletjes, cafés en bars.

Wat ik heel erg leuk vond was na een drukke dag (4 uur Spaanse les plus bvb een bezoek aan Guadalajara) thuiskomen in de rust van Tlaquepaque en dan vooral de rust van ‘Casa de los Abuelos’, of ‘Het huis van de grootouders’, een zalig huis dat verhuurd wordt door Cristina Cortes, een ronduit schitterende Mexicaanse dame. Ze verhuurt twee ‘appartementen’ die uitkijken op een binnenplaats, waar een limoenboom een kolonie kolibri’s herbergt. Achteraan bevindt zich een uitgestrekte en rustige tuin. De binnenplaats is privé en aangezien ik momenteel de enige huurder ben, kan ik hier bij wijze van spreken in mijne bloten zitten.

Ieder appartement heeft een kookhoek, zithoek, aparte slaapkamer en badkamer met douche en toilet. Meer heb je ook echt niet nodig, want het is behoorlijk aangenaam buiten zitten tot ’s avonds laat. In tegenstelling tot de tropische temperaturen in Sayulita zakt de temperatuur hier aanzienlijk in oktober. Overdag is het een aangename 27°, maar ’s avonds koelt het af tot 14°C.

Een aanrader.

Zin?
Casa de los Abuelos
Progreso #186
San Pedro Tlaquepaque
Jalisco
Mexico

Je kunt Cristina bereiken op jcristinacortes {apenstaart} yahoo {punt} com {punt} mx

If you’d like to hang around Guadalajara for a couple of days (seeing as there is lots worth visiting in this area) I can recommend staying in Tlaquepaque, which used to be a town but has been usurped by an ever expanding Guadalajara. The atmosphere here is pleasant and laidback, with enough bars, restaurants, sites and shops which sell arts and crafts from all over Mexico. You can even take up Spanish. The village is only half an hour away from Guadalajara by bus or cab. I myself stayed at Casa de los Abuelos, a little gem of a place where Cristina Cortes will welcome you: there are two ‘apartments’, each with their own bedroom, bathroom and kitchenette. The apartments are located around a small private courtyard. In the back there is an amazingly peaceful garden.

Casa de los Abuelos
Progreso #186
San Pedro Tlaquepaque
Jalisco
Mexico

Cristina Cortes can be reached at jcristinacortes {at} yahoo {dot} com {dot} mx

]]> http://www.lamazone.be/blog/2008/10/11/mi-casa-en-tlaquepaque/feed/ 2 http://www.lamazone.be/blog/2008/10/07/its-a-long-and-winding-road/ http://www.lamazone.be/blog/2008/10/07/its-a-long-and-winding-road/#comments Tue, 07 Oct 2008 04:55:56 +0000 lamazone http://lamazone.wordpress.com/?p=1809 Bon, een nieuwe dag, een nieuwe staat: ik ben aangekomen in Tlaquepaque, een uitvloeisel van Guadalajara in de staat Jalisco. Vanuit Puerto Vallarta vertrekken er om het uur eersteklasbussen en ik kan u zeggen: eerste klasse it is! Vanuit de broeierige hitte stap je in een geairconditionde luxebus met dvd, ruime quasi-slaapzetels en een zeer net toilet.

De rit duurt vijf uur en je ziet het landschap zienderogen veranderen: vanuit de jungle van Nayarit rij je langs bergflanken, velden vol agave (de plant die als basis dient voor de tequila), vlaktes waar eenzame paarden staan te grazen, minilintbebouwing, slaperige nederzettingen…

Tot je plots in de realiteit van een stad wordt gekatapuleerd: ¡ Bienvenido a Guadalajara! Getoeter! Gerem! Chaos! Smog! Drukte! File!

Een stad van 6 miljoen inwoners rij je niet zomaar in 1-2-3 door, dus het duurde nog een dik uur voor ik aan de terminal kwam. “Aqui esta Tlaquepaque?” vroeg ik de buschauffeur. Blijkbaar wel. Met een rugzak van 25 kilo en nog een goede 10 kilo in een andere zak liep ik door de straat op zoek naar een herkenningspunt op de kaart die Mick getekend had. Volgens Thomas was de bushalte vlakbij het huis. Hm. Toch maar even de weg gevraagd en een Engelssprekende Mexicaan vertelde dat het nog een uur te voet was. Hij stelde voor mij te brengen, maar daar had ik niet meteen veel zin in.

Dan met veel vijfen, zessen en een telefoontje naar Cristina, de eigenares van de casa, het allemaal geregeld gekregen: een taxichauffeur zou me naar de juiste straat brengen en dat voor de non-gringoprijs van 60 peso (4 euro). Ja, buitenlanders worden er hier schaamteloos opgelegd én taxi’s zijn doorgaans zeer te mijden omdat iedereen die een auto heeft voor taxi speelt. Meteen een van de eerste ‘don’ts when you are in Guadalajara’ schaamteloos genegeerd. Ik noem dat een avontuurlijk begin. ‘S mans taxi viel zowat uiteen, maar hij wou indruk maken door zijn mariachimuziek te vervangen door een streepje B-52’s! FTW! Volgens mij kende Senor Taxista meer van muziek dan van het stratenplan van Tlaquepaque, want voor de eerste keer heb ik een taxichauffeur vijf keer de weg horen vragen om dan uiteindelijk een hulplijn te bellen “Oye amigo! Ik heb hier een Amerikaanse in de auto en ik vind de weg niet!” Ts, en dat na mijn: “Soy de Belgica.”

Gelukkig werd ik een weinig later heelhuids en hartelijk onthaald door Cristina. Ik heb mij even in den hof gezet, heb wat zitten staren naar de kolibri’s terwijl ik aan een Indio lurkte. Daarna ben ik de straat opgegaan en heb ik voor amper een euro heerlijke tortillas gegeten.

Nu zit ik op een leeg privé-binnenplein te genieten van de achtergrondgeluiden van de stad terwijl de insecten hun nachtelijk lied aanheffen.

Thuiskomen… Het gaat steeds vlotter.

De volledige On the Road set op Flickr.