Lola.

Het liefste wat ze doet is buiten rondrennen, neus op de grond, staart in de lucht. Ze luistert niet bijster goed, en ik vermoed dat ze het niet slecht bedoelt, maar dat ze gewoon te snel afgeleid is. Het squirreleffect. Ze jankt en piept als was ze een astmapatiëntje als ze moet stilzitten. Geen zitgat.

Het was de eerste keer dat we samen in de sneeuw dartelden en spartelden. Dat het nog lang winter moge zijn.

Ik heb haar sinds Goede Vrijdag.
Ik heb haar 14 dagen op proef, want ik wou ‘eerst eens kijken of het klikt!’

Bij de eerste ontmoeting kwam ze spontaan naast me liggen.
Ze volgt me overal naartoe, zit, ligt en komt als ik haar dat vraag.
Ze loopt enthousiast achter koeien, katten en merels aan, huppelt vrolijk door halflang gras en rijdt graag mee met de wagen.

Ze is schattig, klein en loopt steeds voorop.

’s Avonds ligt ze in de zetel, half op mij, half op haar zij, half slapend.

Its a mixed-up, muddled-up, shook-up world except for Lola.

Het klikt.