We wonen sinds een klein jaar in een huis aan het Rabot.

Het is een gemengde wijk: kansarmen, Bulgaren, ex-junks, dealers, gezinnen met kinderen, koppels met huisdieren, Russen, Vlamingen, zwarten, bruinen, witten… het woont er allemaal. Wat ik fijn vind aan de wijk is het “sociale”: als ik Lola uitlaat, sla ik vaak een praatje met een aantal andere hondenwandelaars in de buurt; als we thuiskomen van het werk, vraagt de buurvrouw in gebroken Nederlands of we brood willen; in het weekend is er vaak een festival of feest op het terrein van de Gasmetersite. Het voormalige Alcatelterrein bestaat uit de oude betonnen vloeren van de fabrieken waarop nu plaats gegeven werd aan een aantal stadstuintjes, een speelruimte, twee voetbalterreintjes en wat containers die dienst doen als scoutslokalen. Mensen zijn er sociaal zonder dat dat tot al te grote overlast leidt. Dat is althans mijn visie op de buurt – praat met iemand zes straten verder en die vertelt je misschien een ander verhaal. (De Rabottorens wat verderop zijn drie torenhoge oude, uitgeleefde flatgebouwen waar mensen zeer dicht op elkaar wonen in niet altijd even goede omstandigheden.)

Het is een fijn huis: veel invallend licht, het staat voldoende op orde, we beschikken over een grote tuin en we voelen er ons thuis. Waar we vooral van genieten is de rust: ’s morgens slapen we ongestoord uit, tenzij het zondag is en de katholieke klokken ons wakkerluiden. De buren zijn rustig, op straat is er weinig commotie en daar hou ik wel van: rust.

De rustige buurt maakt echter deel uit van het project ‘Bruggen naar Rabot‘, dat is de overkoepelende titel waaronder een aantal stadsvernieuwingsprojecten vallen voor de Rabotwijk. Het terrein aan de Gasmeterlaan wordt in de loop van het volgende jaar gesaneerd, en er worden 450 wooneenheden voorzien met “ruimte voor recreatie, speelweefsel, buurtvoorzieningen, kantoren en handel.” De Gasmetersite wordt dus het toneel van werken, van verandering en van heel veel lawaai. Los van het feit dat het een noodzakelijk project is, kan ik niet zeggen dat ik ernaar uitkijk jarenlang naast een bouwsite te wonen. We zullen onze woonplannen dus moeten aanpassen.

Edoch – zover zijn we nog niet. Voorlopig staat de site er nog: naar het schijnt loopt het project vertraging op dus mij zorgen maken heeft dan ook geen zin. Ta panta rhei weet u wel. Ik kan me beter bezighouden met vast te leggen wat er wél nog is.

Dus geniet even mee van wat ik tot nu toe gecapteerd heb:

Wie meer wil weten over het project en de buurt kan hier verder lezen:
Forum SkyscraperCity – Gent: Bruggen naar Rabot
Forum SkyscraperCity – Gent: Rabottorens

Stad Gent – In de wijk / Project Bruggen naar Rabot

It’s like a jungle sometimes

It makes me wonder how I keep from goin’ under

Het verdict:
Isolerende vetlaag tussen knieën en solar plexus: check.
Zwembandje: check.
Reservekin: check (2).
Conditie: -5. Of is het normaal na drie rondjes trappen even op adem te moeten komen. Ik dacht het niet.

Pakweg tien jaar geleden, toen ik nog een ranke hinde was (hey, it’s my fantasy!), ging dat wintervet er even makkelijk weer af als dat er was bijgekomen en was mijn conditie als vanzelf weer de oude na wat gefiets en gedans. Of zo lijkt het toch.

Deze keer weet ik dat de vlieger niet zal opgaan, of misschien wel een beetje opgaan om vervolgens terug ter aarde neer te storten wegens te zwaar geladen. Het is tijd voor actie! Niet om te voldoen aan een schoonheidsideaal, maar vooral om mezelf wat fitter te voelen in een wat strakker lijf. Om zonder problemen trappen op te vliegen of een paar baantjes te trekken in een zwembad.

Actie dus. Hoe pak je het wegwerken van die extra pondjes nu praktisch aan? Eerst eens kijken naar de oorzaken.
Ten eerste is mijn eetpatroon te ongezond: veel snoepen, weinig zelf koken, vaak uit eten, te vaak een snelle hap verkiezen, regelmatig alcohol… het draagt bij tot wat extra kilo’s en wordt op den duur een slechte reflex: in plaats van water te drinken, krijg ik zin in bijvoorbeeld een Nalu wat een suikerbom is. Prima, dat is dus een kwestie van gezondere eetgewoontes te kweken. Been there, done that, can do it again: minder vlees, suikers, vetten en koolhydraten, meer water, groenten, noten, gezonde suikervervangers en kleinere porties.
Ten tweede heb ik in tegenstelling tot tien jaar geleden amper beweging: ik heb een kantoorjob, een auto en een absolute hekel aan lopen. Ik vind het saai en de pollen zijn mijn vijand. Fietsen en zwemmen ook, eerlijk gezegd. Vaarwel dromen van een Tri-City-Athlon. Fitness? Ik heb twee oude abonnementen die hier ergens liggen slingeren. Er was een patroon: er enthousiast aan beginnen met vrienden, drie keer per week gaan trainen, dan kwam er iets tussen, dan was het te mooi weer, dan had ik weer geen goesting en toen was ik plots die kaart kwijt. Groepssport? Daar zit misschien nog iets in, maar eerst moet die conditie wat beter zijn want na een opwarmrondje puffend en hijgend aan de kant staan maakt geen goede indruk. Dus, knellend schoentje gevonden: hoe zorg ik ervoor dat ik op regelmatige basis beweeg? Hoe kweek ik een bewegingsreflex?

De oplossing kwam er in de vorm van… het internet. Ziekenfonds Partena zocht namelijk bloggers om hun Beweegstudio uit te testen. Zoals te lezen stond: “Met de Beweegstudio willen we mensen door middel van “personal coaching” helpen om fitter door het leven te gaan en dit ook vol te houden. Elk op zijn/haar eigen niveau, elk volgens zijn/haar eigen doelstellingen, …”. Ha! Fitter! Volhouden! Eigen niveau! Music to my ears.

Wat betekent dat nu praktisch? Wel, ik krijg drie maanden lang een persoonlijke begeleiding van personal coach Jan om mijn doelstelling te halen: fitter zijn. Het intake moment bestond uit een kennismakingsgesprek over mijn fysieke voorgeschiedenis (ex-roker, drie jaar lang intensief bewogen, loopaversie, etc) en een reeks testen op conditie, hartslag, cholesterol, evenwicht en zulks meer.

Die eerste kennismaking was meteen vrij ontnuchterend, u vindt mij misschien hard voor mijzelf hierboven, maar als je zwart op wit leest dat je linkerbil voor 36% uit vet bestaat, weet je dat je op de juiste plaats zit. Zesendertig procent. Na de testen ging Jan aan de slag om een realistisch trainingsschema voor één maand op te stellen. Hij hoorde dat ik thuis een Wii Fit had en besloot dat er meteen in te integreren. De oefeningen zijn buikspieroefeningen op de grond, een reeks vrije oefeningen op de Wii Fit in combinatie met sporten als lopen, fietsen of zwemmen. Ja, ik mag dan een aversie hebben, uiteindelijk moeten er calorieën verbrand worden en dat zal niet al twitterend gebeuren.

De eerste maand verliep vrij vlot, maar iets minder dan ik zelf had verwacht en dan we vooropgesteld hadden. Ik had ingeschat dat ik vijf keer per week zou kunnen sporten en uiteindelijk blijken dat er maar zes per maand te zijn: ’s avonds heb ik na een drukke dag zelden zin te beginnen bewegen. In het zwembad geraak ik niet. Joggen heb ik welgeteld één keer gedaan, op een Frans strand en mijn spieren hebben me vier dagen lang laten weten dat dat een slecht idee was. Het is wat ontnuchterend dat ik een verkeerde inschatting heb gemaakt van dat formaat: de wil is er maar niet genoeg. De reflex is er dus bijlange nog niet. Bummer.

Maar…. positieve kanten zijn er wél. Ontdekking van de maand: Wii Fit is absoluut mijn ding. Ik moet er het huis niet voor uit dus kan ’s morgens vroeg meteen op het bord springen en beginnen te bewegen. Vraag mij niet waarom maar ’s morgens ben ik meteen klaar om te sporten. Ik denk dat mijn lichaam nog te slaperig is om te beseffen wat er aan de hand is. Ik wissel aerobics af met yoga, spierversterkende oefeningen en evenwichtsoefeningen. Voor ik het goed en wel doorheb ben ik een halfuur bezig. Ideaal om mijn werkdag te beginnen.

Tweede positieve zaak: het tweewekelijkse telefoontje van Jan en het persoonlijk schema zijn een opsteker. Ik heb Jan vorige week verteld dat vijf keer te ambitieus was en hij heeft me een aangepast schema doorgestuurd voor maand twee. Hij wees me er op dat gewichtsverlies niet mijn doelstelling moest zijn, aangezien vet hier en daar door spier zal worden vervangen, maar dat ik eerder moest letten op mijn algehele conditie.

En ten derde: ik voel me nu al beter. Niet enkel fysiek, maar ook mentaal. Opnieuw bewegen, hoe weinig ook, doet mij goed. En daar draait het uiteindelijk om.

We zien wel hoe het… wait for it… loopt.

Mwoeha.

Er zijn van die dagen waarop je liever stilletjes zou v e r d w i j n e n .

Beste manier om mijn hoofd leeg te maken: bijtende kou, stevige wandelschoenen en een uitgestrekt natuurgebied.

Ik leidde haar rond in het lege, witte huis en terug beneden vroeg ze me of ik de buurt wat kende. We wonen er nog niet officieel maar toch deed deze buurt me wat denken aan Ledeberg: een socio-culturele mix, redelijk gemoedelijk met wat handelszaken. Zij lichtte de andere kant toe: ex-criminelen, heroïneverslaafden, pedofielen, inbraak, vandalisme en gaf ons een aantal Tips Om Te Overleven In De Buurt. Ze overhandigde haar kaartje. “Bel maar of spreek me aan op straat als je iets verdachts gezien hebt.” Bellen? Op straat aanklampen? Yes Ma’m!

Ik liet haar uit. Ze glimlachte.

Pas twee minuten later had ik door waarom.

Mijn anti-diefstalinstallatie zit alvast goed.

Gisteren zijn ze begonnen: de eerste asfaltlaag werd eraf gehaald door een machine met pinnen onderaan. Die pinnen vallen het wegdek aan, de losse boel wordt verzameld op een rolband en in de truck gedeponeerd.

Hier zie je het resultaat:

Mijn toelichting hierboven is een vrije interpretatie van wat een van de mannen me uitgelegd heeft. Hij zag me foto’s trekken en begon meteen enthousiast te vertellen terwijl hij zo’n pin uit zijn auto haalde.

Ik mocht een foto maken, waarna hij me het ding trots overhandigde. Vree wijs, maat!

Ik denk dat die kerel blij was dat iemand eens stilstond bij wat ze daar aan het doen waren. Niet iedereen is zo makkelijk onder de indruk als ik:

De volledige Flickrset voor meer!

(ik neem er hoegenaamd geen aanstoot aan mochten wegenwerken u siberisch koud laten)

Beginpunt was het Baudelopark, ideaal om op het gemak, bij een eerste waterachtig pintje, in de stemming te geraken. De zon had er af en te zin in. Beetje mensen kijken, beetje foto’s nemen, beetje babbelen met vrienden (oa een zekere Martine). “Zou ik niet eens moeten gaan kijken naar mijn dochter”, vroeg een vriendin zich af toen ze haar tienjarige dochter al een kwartier niet gezien had. Toen we 25 meter verder twee beentjes de lucht in zagen zwaaien, wisten we dat ze haar radslag met wisselend succes aan het oefenen was. Zalig dat er overal kinderen rondlopen die uitstekend in staat zijn elkaar en zichzelf te entertainen.

Op het podium had de eerste band ondertussen een halfuur lang gesoundcheckt met zowat 43 instrumenten. Tegen dat ze er “klaar voor waren” waren we het al beu.

Op naar een lekkere hap dan maar. De keuze is overweldigend: Vietnamees, boterhammen met hoofdvlees, pasta, pizza, hamburgers, pensen, mosselen, frieten, pannenkoeken,… Hoe vettiger, hoe prettiger. Gelukkig kan je er ook een veggieburger krijgen bij het GEC-kraampje. De bediening is er echter een ramp: slechte communicatie tussen de kassa en de bakgasten en de opdieners wat resulteert in een inertie die aan het ongelooflijke grenst. Benieuwd hoe ze het er van af brengen als het ook écht druk wordt.

We zijn even langs de Campo (Nieuwpoort 31-35
) gepasseerd om de metershoge vrouw te bewonderen, die de voorstelling “The Broken Circle Breakdown featuring The Cover Ups of Alabama” van Johan Heldenbergh aankondigde (meneer Joke Devinck die schitterde als John Massis in “Massis the Musical“). Misschien toch eens gaan kijken.

Aan de Vlasmarkt was het toen nog rustig. Jezus is er naar het schijnt even gepasseerd maar toen stond ik al aan het St-Jacobs te wachten op het Japans drumoptreden. Tot er een Jamaicaanse vlag achter de gordijnen verscheen en er een laidback baslijn van jewelste weerklonk. Bon, even het uur verkeerd gezien en wijle dus terug weg.

Tijd voor een cocktail. Place to be is dan natuurlijk Polé Polé. Iemand kennen aan de bar kan wonderen doen en dus smaakte de mojito niet naar soda maar naar rum en munt. Jochei! Barry – the Whale of Love- White mag dan onder de zoden liggen, de tributeband lokte enorm veel volk naar de Gras-en Korenlei. Iets te veel voor ons.

Op naar een andere bestemming wederom, en nu via de Serpentstraat. Daar heeft voor de Feesten een winkeltje tijdelijk zijn deuren opengedaan (waar vroeger stripwinkel De Schaar was) met een supercollectie aan platen. Madonna en Prince aan kleine prijsjes op de kop kunnen tikken. I was a happy puppy! Een vette aanrader.

En passant nog het Tokiodrumensemble gezien dat op het St-Jacobs van jetje aan het geven was. Vrij indrukwekkend. Niet in het minst omdat er een viertal vrouwen op het podium stonden. Van Taiko krijg je duidelijk mooie, stevige bovenarmen.

Destination Baudelo, waar er ondertussen volop werd gedanst op het Boombal. Nog iets te vroeg voor ons, dus eerst nog een terrasje gedaan bij Casa Rosa om dan af te zakken naar de Suite 16, aan de Beestenmarkt. Boomtown gaat daar niet meer door, wegens de werken aan de sluis, en het alternatief heet BoomBox, maar heeft plaats op een andere locatie. Veel volk was er dus niet in de Suite 16. Misschien ook omdat de muziek er niet echt vet was en de pintjes er 3 euro kosten! Als je weet dat de gemiddelde pint op de Gentse Feesten 1,80 euro kost is dat er toch wat over. Chris Dust (Appelogencrew) vond dat blijkbaar ook want die ging al snel op zoek naar andere oorden.

Op zoek naar wat booty shaking zijn we bij de Cocteau uitgekomen, in de Sint-Jacobsnieuwstraat, waar iedere avond een holebifuif mee te pikken is. Volgens de aloude traditie hielden de DJ’s totaal geen rekening met het thema van de avond (disco), en in dit geval was dat een uitstekende keuze. Heel veel bekend volk gezien, waardoor dat een van de hoogtepunten van de avond was. Voor de inkomstprijs moet je het niet laten: 5 euro (niet gratis na 3u, believe me, we tried).

De Vlasmarkt is de verplichte afsluiter voor ieder zichzelf respecterend Gentse Feestbeest. De Irish Coffees vlogen over de toonbank aan een sneltempo, er brak een vriendelijk gevechtje uit (de vechtjassen bleken iets te geïntoxiceerd om het echt te menen) en de toiletten waren overvol. Ook een deel van de traditie: wildplassen aan het Baudelo om vervolgens betrapt te worden door een Gentse Feesten-wachter die ons vriendelijk naar het dichtstbijzijnde toilet verwees. Hoe vroeg ook, mensen blijven ongelooflijk vriendelijk. Na een boeiend (of hoe boeiend een gesprek kan zijn om 8u ’s morgens) werd het tijd de bedstee in te kruipen.

In een woord: übervet. Het is niet voor herhaling vatbaar, want zo’n avonden maak je slechts occasioneel mee.

De enige dingen die ik nog wil doen zijn: 10 Days Off, bRaSs op het Comedyfestival, kussen in het Baudelopark (in mijn balboekje staat al een naam) en Bataclan zien (aan het Spaans Kasteel). Ik ben er vrij gerust in. Ik heb nog 8 dagen…

Meer info en Gentse Feesten related vertier:
Gentse Feestenfilmpjes
Gentse Feesten in de LamaZone
Gentse Feesten 2008 op Flickr

Stir It Up, originally uploaded by lamazone.