Godzijdank dat ik een ‘Ik ben al zoveel dagen terug uit u-weet-wel-waar‘-teller op mijn dashboard hebt, want mijn tijdsbesef werd laatst gesignaleerd ter hoogte van Cancun.

De jetlag west-oost schijnt de ergste te zijn, maar ik heb nog nooit gehoord van een jetlag die alleen maar erger werd. Zaterdagnacht heb ik geweldig goed geslapen, maar sindsdien worden de nachten enkel korter.

Ik leef letterlijk in twee tijdszones. Mijn ochtenden beleef ik op Belgische tijd: tegen een uur of elf sta ik op om vervolgens te brunchen. Tegen de middag schakel ik plots terug naar Mexicaanse tijd, zeven uur vroeger, of pakweg ’s ochtends vroeg. Ik krijg helemaal opnieuw een ochtendhumeur en moet eten en koffie hebben.

De namiddag verloopt in een grijze waas, tot ik verward opmerk dat het buiten reeds donker is. Het zou naar mijn gevoel 23u kunnen zijn, maar dan is het nog maar 18u. (Een glitch in de Matrix, want 23u is de plaatselijke tijd in Kazachstan). Tegen 20u Belgische tijd staat mijn bioritme op 13u Mexicaanse tijd en heb ik nog uren te gaan. Tegen drie, vier uur ’s nachts verplicht ik mezelf in de sponde te stappen.

Het is alsof ik mijn persoonlijke versie van Groundhog Day beleef.

Iedere dag lijkt op de vorige.

Iedere dag bestaat uit 48 uur.

Iedere dag doe ik het net ietsje anders zodat ik een stap dichter bij de uiteindelijke vervulling van mijn bestaan ben.

Ik stap uit de loop.

Ben jij al uit je Groundhog Day gestapt?

Zo meteen pak ik alles in om het vermoedelijk pas zaterdag weer uit te pakken.

Cancun wordt de laatste sleepover. Vandaag met de auto erheen, morgen met het vliegtuig ervandaan.

Op de luchthaven doen we nog even de tango van het inchecken-met-de-honden. Dit is een ingewikkelde dans: er wordt veelvuldig gewisseld van partner, in het begin hanteer je Spaans, daarna veel gebaren en verkrampte glimlachjes, daarna worden er veel foute bewegingen gemaakt, keer je op je stappen terug om vervolgens keihard de eindsprint in te zetten (met handbagage), richting gate. Als de muziek stopt, plof je neer in je kleine zitje.

Tien uur in de lucht hangen en ondertussen gaan er zeventien uren voorbij.

Landen. Wie weet wanneer d

De voorlopige route is in grote lijnen als volgt:

• Tlaquepaque
• Guanajuanto
• Mexico City
• Teotichuacan
• Cuernanaca
• Taxco
• Oaxaca
• San Christobal
• Veracruz
• Palenque
• Chichen-itza
• Tulum
• Cancun

Op Google Maps heb ik de locaties aangeduid die ik wil bezoeken met opmerkingen, links en ideeën. Ik moet nu nog een planning zien uit te werken: hoe lang kan/wil ik overal blijven, welke plaatsen zijn doortrekplaatsen, welke uitvalsbasissen etc etc etc.

Rondreizen zal gebeuren per bus. Er zijn naar ik lees en hoor zéér betrouwbare busverbindingen in Mexico. Ik heb momenteel iets teveel bagage mee om rond te trekken, maar ik kan wat ik niet nodig heb met DHL opsturen naar huis. Schijnt, wederom, heel erg betrouwbaar te zijn. O, en dat betekent dat de laptop niet meereist en ik dus niet meer 18u per dag online zal zijn. Dit voor alle nitwits die mij er blijven op wijzen dat ik teveel online zit: dudes, dat is hier vaak niet te doen van de hitte! Ik heb dit dorp al helemaal gezien! *gniffel* Maar goed, u had zeker een punt en dus: bewegen is de boodschap, en dan niet alleen fysiek…

Qua timing neem ik pakweg midden december als einddatum: dat geeft me nog 10 weken, wat me meer dan voldoende lijkt om deze trip te vervolledigen. Wil ik ergens langer blijven hangen, dan heb ik daar de ruimte voor. Zo zou ik in Tlaquepaque, Mexico City, Oaxaca en Cancun langer willen blijven hangen, om diverse redenen: in Tlaquepaque kan ik eventueel een stoomcursus Spaans meepikken, Mexico City lijkt me te zeer de moeite om zomaar als transit te gebruiken en daar zou ik eventueel kijken voor couchsurfing, Oaxaca schijnt ongelooflijk mooi en cultureel boeiend en Cancun zou ik willen nemen als eindpunt om naar huis te vliegen. Lijkt me niet slecht om af te sluiten aan de Oceaan, eventueel te leren duiken, maar dan enkel op voorwaarde dat ik de hordes Amerikaanse, Vlaamse en Hollandse toeristen kan vermijden.

Mijn plannen zullen onderweg zeker wijzigen, net zoals ze op de afgelopen drie dagen evenveel keer veranderd zijn. Het zou bijvoorbeeld kunnen dat een Frans-Amerikaanse vriendin van Philadelphia afzakt om een weekje met me mee te reizen, maar dat moeten we nog zien.

Stressfactoren zijn het alleen reizen en het feit dat ik geen Spaans spreek. Maar reisgenoten vinden onderweg schijnt niet zo moeilijk en er is die mogelijke stoomcursus plus ook zoiets als ‘ik leg het met handen en voeten uit’. Dat zien we dan wel onderweg.

Goed. Ik heb een plan. Het lijkt me nu pas écht een reis. *glundert*

* “El Viaje Misterioso de Nuestro Jomer (The Mysterious Voyage of Homer)” is mijn favoriete Simpsons-aflevering . (Voor de fans: Seizoen 8, aflevering 9 ofte [3F24]) Homer gaat, na een trip doorheen een Mexicaans landschap, op zoek naar zijn soulmate.

Gisteren op het quasiverlaten strand De Los Muertes had ik een gesprek met een vrouw die al 40 jaar de wereld rondreist. Het begon allemaal omdat ze haar ’soul’ kwijt was. Of hoe er geen toevalligheden zijn en alles altijd samenkomt…

Meer op Flickr