Vandaag was de deadline*: de belastingsbrieven moeten voor 00u00 vannacht ingediend worden.
Mijn brief heeft wat afgereisd: van de brievenbus naar de keukentafel, koffietafel en mijn bureau. Het leek al een onderdeel van het meubilair te worden. Gisterenavond, na een huisbezoek waar ik tegenop keek, was ik er eindelijk klaar voor: de brief zou ingevuld worden. Ik was verbaasd mijn loonfiche reeds in mijn brief te vinden. Blijkbaar had ik dat een maand geleden daartussen gefoefeld. Voorzienig. Zo ben ik. Helaas ook vergeetachtig, want er zat maar één enkele loonfiche tussen. Ik heb twee werkgevers gehad in 2008. You do the math.
Mappen doorsnuisterd, papieren nogmaals doorbladerd en die ene lade voor de zesde keer doorwroet maar geen loonfiche nummer 2. Een alternatief bedenken dan maar: geen brief invullen? Mijn document terug opvragen? Een bedrag verzinnen? Invullen: “Jullie weten het toch al, dus vul het zelf maar in”?
Volgens welingelichte bronnen op Twitter had ik geen loonfiche nummer 2 nodig, zelfs geen loonfiche nummer 1 bij Tax on Web. Alles zou er reeds ingevuld staan. Het Walhalla voor een sloddervos! Je had er wel een ID-kaartlezer voor nodig of een token. Hm. In mijn hoofd ging er een spaarlampje aan: ik zag vaag het beeld van een geel kaartje met codes. Het licht werd feller en ik zag duidelijk het woord ‘token’. Hell! Die had ik drie jaar geleden al eens te laat aangevraagd waarna die in een van mijn mappen was blijven steken. In tegenstelling tot yoghurt hier geen vervaldatum en enkele minuten later klikte ik door de verschillende aanslagvakken. “Bommen leggen” zou een goed aanslagvak zijn.
Vijftien clicks later was ik er van af. Volgend jaar doe ik het weer online.
Als ik mijn token dan nog vind.
* Ondertussen is de deadline -naar jaarlijkse gewoonte- verlaat naar 3 juli.
