Ik ben een fervente Suske & Wiske fan geweest. Zodra er een strip uitkwam, stond ik in de krantenwinkel met mijn, wat was het vijftig frank?, om het volgende album te bemachtigen. Verslonden heb ik ze. En verzameld. Ik heb een 150-tal strips, van nummer 67 tot pakweg 220.
Nu liggen mijn strips op een stapel, een beetje te verstoffen. Lamakinderen komen er niet in huis, dus what to do? Boeken weggeven aan een weeshuis? Kan. Beter leek me het volgende: ik verkoop al mijn strips ten voordele van Music For Life. Yep, Studio Brussel en het Rode Kruis slaan ook dit jaar weer de handen in elkaar voor een goed doel. De opbrengst van de actie gaat dit jaar naar Rode Kruisprogramma’s in Afrika die kinderen helpen die hun ouders verloren hebben aan aids. Ik ben niet alleen die wil helpen, vele mensen zetten overal acties op om geld in te zamelen. Zo ook Mick en Wout, die met Paspartout een handig online portfoliosysteem hebben uitgedacht, waar je webshops mee kan opzetten. En zo kwam Shop For Life tot leven.
Shop For Life is een tijdelijke online pop-upshop waarvan de complete opbrengst gedoneerd wordt aan de “Music for Life”-actie.
Ook helpen? Dan kun je kopen in, doneren aan of bloggen/twitteren/facebook over de shop. Er zijn niet alleen strips te koop, ook juwelen, kunstitems, collectibles,… kun je er kopen. Leuk als cadeau voor oud & nieuw.
Voor de cynici onder ons, die Music For Life beu zijn, de actie maar niets vinden, het een schrale manier vinden om je geweten te sussen, liever lokale projecten steunen… Prima, u heeft recht op uw mening. Ik hou echter van actie en met mij nog heel erg veel bloggers en mensen. Getuige hiervan projecten als
Tweet For Life: Deelnemen is makkelijk: door één tweet te besteden aan een bericht van het bedrijf of organisatie die het meeste geld over heeft voor een massale communicatie in het uitermate omvangrijke netwerk van de Belgische Twitter-gemeenschap.
Massage For Life: Van maandag 20/12 tot 23/12/2010 gaat ervan elke massage, verwenarrangement of cadeaubon die Leen verkoopt een deel van naar Music For Life.
Crowdsourcing For Life: Twitteraars, bloggers en facebook-zotten lossen tot 24 december je prangendste vragen op. Ben je tevreden over het antwoord, doe je een milde Music for Life storting.
Ik had tot vanavond nog nooit zelf pita gemaakt, laat staan vegetarische pita. Ik had zo ongeveer wel alles in huis bleek na wat gegoogle en dus hoppa, aan de slag dan maar.
Wat hedde nodig
4 pitabroodjes
olijfolie
1 paprika, in reepjes gesneden
seitan, in reepjes gesneden
1 rode ajuin, in ringen gesneden
specerijen: kerrie, komijnzaad, paprika, chili
looksaus: 3 el yoghurt, 2 el mayonaise, 2 teentjes knoflook
wat je graag in je pita hebt: ik nam veldsla en lente-uitjes (’t was dat of pepernoten - ik had niet zoveel in huis)
Doe wat olijfolie in een hapjespan, op een vrij hoog vuur. Als die warm is, smijt je er de ajuinringen bij. Even zachter laten worden (30 seconden op een hoog vuur), dan de seitan erbij gooien, vervolgens de specerijen: het handigste is als je de specerijen op voorhand al even in een vijzel dooreenmaalt. Even opgooien (of roeren als je niet zo het avontuurlijke type bent) en er de paprika aan toevoegen. Even laten gaar worden. Opletten dat de paprika niet té gaar wordt of het zaakje aanbrandt.
Ondertussen yoghurt en mayonaise mengen en er de twee teentjes knoflook persen en erdoorheen roeren. Knoflooksaus, klaar. Sla wassen (worteltjes verwijderen) en lente-uitjes snipperen. Pitabroodjes even in de broodrooster toasten.
Na pakweg vijf minuten, zal de pitavulling wel goed zijn (of proef er eens van). Vulling in broodjes douwen, wat saus erover en garneren met een beetje sla en lente-uitjes. Klaar!
En lekker dat het was. Serieus, klaar op een kwartiertje, verse ingrediënten, perfecte looksaus… Ik was verbaasd dat het zo eenvoudig en ook nog eens lekker was.
Smakelijk!
Geen foto’s want niet aan gedacht tijdens het koken en tijdens het eten was er weinig te doen dan smikkelen en smullen.
Met ouder worden, heeft een mens minder energie en moet die overblijvende energie dus nuttiger worden aangewend. Efficiëntie.
Met ouder worden, wordt een mens ook wijzer en dus weet een mens al beter wat dat “nuttig” precies inhoudt. Althans: weet een mens beter wat niét nuttig is. Wat zinloos is. Wat tijdverlies is.
Met ouder worden, zijn er dingen waarin ik mijn tijd en energie steeds minder investeer. Drama, piekeren en het proberen de elementen te bedwingen. Heb ik geprobeerd, en dat rendeert niet. Been there, done that, got the tattoo, lost a fortune, not doing it again.
Maar soms, heel soms… lig ik dood te gaan, stijgt er een geweeklaag op… Heel soms wil ik horen dat alles in orde komt, want geloof er niet meer in; heel soms wil ik onder een deken wegkruipen en de wereld buitensluiten.
We wonen sinds een klein jaar in een huis aan het Rabot.
Het is een gemengde wijk: kansarmen, Bulgaren, ex-junks, dealers, gezinnen met kinderen, koppels met huisdieren, Russen, Vlamingen, zwarten, bruinen, witten… het woont er allemaal. Wat ik fijn vind aan de wijk is het “sociale”: als ik Lola uitlaat, sla ik vaak een praatje met een aantal andere hondenwandelaars in de buurt; als we thuiskomen van het werk, vraagt de buurvrouw in gebroken Nederlands of we brood willen; in het weekend is er vaak een festival of feest op het terrein van de Gasmetersite. Het voormalige Alcatelterrein bestaat uit de oude betonnen vloeren van de fabrieken waarop nu plaats gegeven werd aan een aantal stadstuintjes, een speelruimte, twee voetbalterreintjes en wat containers die dienst doen als scoutslokalen. Mensen zijn er sociaal zonder dat dat tot al te grote overlast leidt. Dat is althans mijn visie op de buurt – praat met iemand zes straten verder en die vertelt je misschien een ander verhaal. (De Rabottorens wat verderop zijn drie torenhoge oude, uitgeleefde flatgebouwen waar mensen zeer dicht op elkaar wonen in niet altijd even goede omstandigheden.)
Het is een fijn huis: veel invallend licht, het staat voldoende op orde, we beschikken over een grote tuin en we voelen er ons thuis. Waar we vooral van genieten is de rust: ’s morgens slapen we ongestoord uit, tenzij het zondag is en de katholieke klokken ons wakkerluiden. De buren zijn rustig, op straat is er weinig commotie en daar hou ik wel van: rust.
De rustige buurt maakt echter deel uit van het project ‘Bruggen naar Rabot‘, dat is de overkoepelende titel waaronder een aantal stadsvernieuwingsprojecten vallen voor de Rabotwijk. Het terrein aan de Gasmeterlaan wordt in de loop van het volgende jaar gesaneerd, en er worden 450 wooneenheden voorzien met “ruimte voor recreatie, speelweefsel, buurtvoorzieningen, kantoren en handel.” De Gasmetersite wordt dus het toneel van werken, van verandering en van heel veel lawaai. Los van het feit dat het een noodzakelijk project is, kan ik niet zeggen dat ik ernaar uitkijk jarenlang naast een bouwsite te wonen. We zullen onze woonplannen dus moeten aanpassen.
Edoch – zover zijn we nog niet. Voorlopig staat de site er nog: naar het schijnt loopt het project vertraging op dus mij zorgen maken heeft dan ook geen zin. Ta panta rhei weet u wel. Ik kan me beter bezighouden met vast te leggen wat er wél nog is.
Dus geniet even mee van wat ik tot nu toe gecapteerd heb:
