dat…

ik…

GESLAAGD BEN!

Bedankt aan iedereen die me op Facebook, Twitter en op een andere manier gelukgewenst heeft, jullie zaten allemaal mee in die wagen! (Wat hartstikke illegaal was!)

Sinds de start van Salon 8 en z52x, acht weken terug, heb ik echter zes zelfportretten getrokken (dat is meer dan in 2009 samen) en binnenshuis geklooid met belichting, zelfontspanners en iets wat begint te neigen naar art direction. Met dat laatste bedoel ik: poseren voor een foto, nadenken welke kleren de juiste sfeer weergeven en hoe dat allemaal zo goed mogelijk samenkomt. Ik heb niet de make-up skills of ervaring van Mick (die trouwens het ene geweldige project na het andere uit zijn hoed tovert), maar het is een leerproces.

Zo was het thema deze week “Film Still”. Waarom niet film noir als stijl uitproberen, suggereerde Mick. Zo gezegd zo geprobeerd. Maar what the hell zeg: uuuuuuuren hebben we daarover gedaan. Flits, bijstellen, zelfontspanner, poseren, kijken, bijstellen, klik, poseren, klik, flits, bijstellen, vloeken, poseren, klik, kijken, aaargh!

Soit, het is eens iets anders dan een gebouw om de hoek:

Maar ook: het was heel leuk om te doen. Leerrijk maar ook tof om met Sophie een hele tijd gefocust aan een project te werken.

Er zit iets in…

Kies.

Zelf.

Ik stond heel vroeger bekend als driftkikker. Short fuse. Meestal lag een er andere emotie aan de basis van mijn woede: frustratie, verdriet of onmacht. De laatste jaren kan ik beter om met mijn snelkookpantemperament: ik zeg sneller wat er op mijn lever ligt, probeer te begrijpen wat een ander zijn motieven zijn en te analyseren waar de situatie nu echt om draait. En als het fout loopt dan probeer ik dat recht te zetten door mij te excuseren, ruimte te laten of verder te gaan. Opkroppen is niet gezond en kost me heel erg veel energie, merkte ik. Even afstand nemen, tijd nemen en dingen rustig laten bezinken om wat ademruimte voor mezelf te scheppen.

Die verandering in attitude komt met leeftijd, met ervaring, maar ook door er bewust mee om te gaan. Zo kan ik  ‘Geweldloze Communicatie’ van Marshall B. Rosenberg (handboek en werkboek) aanbevelen: het maakte me bewust van de onbedoelde agressie in taal en gedrag en reikte me manieren aan om conflicten op te lossen, om te gaan met boosheid, te leren luisteren en beter te communiceren. Ik ben niet plots de Dalai Lama geworden, maar er is meer rust.

Niet dat dat aan bovenstaande foto te merken is.

Er zijn van die dagen waarop je liever stilletjes zou v e r d w i j n e n .

Ze liggen dicht bij elkaar…

Daarna heb ik het ene recept half gelezen, bij het andere de prentjes gekeken, appels geschild, de schillen bijgehouden omdat ik dacht dat ik er iets mee moest doen (fout gedacht) en de deeg in een beboterde bakvorm gedaan. Appels gesneden en in een marinade van suiker, suiker, boter, kaneel, nootmuskaat en citroen gedaan. Ik heb er nog maïzena bijgekapt en dat bleek ook niet echt nodig in die fase, maar soit. Daarna heb ik de voorverwamd. Ik merkte dat ik deeg te weinig had, dan maar deeg tevoorschijn getoverd en dat platgerold met een drinkfles (mental note: ik heb een deegroller nodig). Dan moest de marinade (zonder appelen) inkoken. Oven was ondertussen al koud, dus die maar weer voorverwarmd. Appelen in de bodem geschept, beetje sap-siroop erover (ik had geroerd en dat mocht niet, maar goed) en ietsie-pietsie dun dingetje deeg erover gelegd. De hele bataclan de oven in en op een te lage temperatuur gebakken, want het was 220 ipv 200.

Dan slagroom in een kommetje gedaan en van klopterop gedaan.

Een paar uur later was het zover:

Ik heb drie stukken gegeten. Met veel room.

Zelfportret voor z52x, met als thema Gulzigheid.

“Moth” van Burial & Fout Tet. Op de valreep leren kennen in 2009 dankzij dubstep-adept, all-round muziekkenner en toffe chief Katrien.

Four Tet kende ik vaag van naam, van Burial had ik nog nooit gehoord. Er werd niet gewezen en gelachen, maar ik kreeg integendeel fijne linkjes†, een mini-tutorial en er ging een nieuwe wereld voor me open, gevuld met kleine oorgasmes. Moderat en Bvdub nestelden zich in tussen hamer en aambeeld.

Zeer fijne muziek om een uur of twee hard door te werken, met de koptelefoon op en een kleine koffie bij de hand(*).

† Die fijne linkjes wil ik u niet onthouden:
Resident Advisor en dan vooral de RA podcasts. Een goudmijntje aan fijne plaatjes is ook de Resident Advisor Top 50 van 2009.
Hudson Mohawk is ook een toffe pé.

(*) Ik drink terug koffie(**)!

(**) Ik was namelijk gestopt met koffiedrinken, een maand of vier.

Ik? Ik ben beter dan jij.

Zelfportret voor Salon 8 en z52x.

Ik denk dat ik nog maar even blijf liggen…

Dit is een eerste zelfportret in een reeks van 52 wekelijkse portretten voor de z52x Flickrgroep. Om het iets uitdagender te maken, werk ik met subthema’s. Het eerste thema draait rond de Zeven Hoofdzonden.