Zit ik fysiek op kantoor, zit mijn hoofd al bij mijn avondwandeling.
Lig ik ’s morgens in bed, met piepoogjes en een stinkadem, zit ik al te denken wat ik zo meteen ga eten.
Geniet ik met mijn beste vriendin van een glaasje wijn op een zonnig terras, verzucht ik innerlijk al dat het morgen weer vroeg dag is en wou ik dat dit moment kon blijven duren.
Overal, maar niet hier.
Rewind. Edit.
Zit ik fysiek op kantoor, zit mijn hoofd bezig met bits, bytes, letters en cijfers. Gefocust. Lekker doorwerken.
Lig ik ’s morgens in bed, met zandresten in mijn ogen en wilde krullen in mijn haar, rek ik me lekker uit en geniet ik van de zon die door de gordijnen naar binnen schijnt.
Geniet ik met mijn beste vriendin van een glaasje wijn op een zonnig terras, geniet ik met mijn beste vriendin van een glaasje wijn op een zonnig terras.
Vaker hier.
Ik probeer het.
In het moment aanwezig zijn, is voor mij veel bevredigender dan de hele tijd mijn aandacht te verdelen over uiteenlopende to do’s of met mijn gevoel elders te zijn. Ik voel me meer één geheel, met mijn volledige aandacht gericht op wat ik ervaar en waarneem. Ik heb dat heel duidelijk met een aantal zaken: koken, fotograferen, vrijen en vogelkijken. Passies dus.
Het leven is niet wat ik gedacht had dat het zou zijn.
Ik dacht het gevonden te hebben op de zonnige stranden en de kille bergflank.
Het antwoord. De sleutel. De essentie. De handleiding.
Al snel volgde Een Plan vol Verandering.
Een strakke symfonie georchestreerd door Mijn Hoofd.
Die blauwdruk van verandering heb ik op mijn leven proberen te calqueren.
Het leven is echter niet wat ik gedacht had dat het zou zijn.
Na zeven jaar heb ik zachtjes loslaten wat met me vergroeid was.
Terwijl ik net dacht er helemaal voor te gaan.
Het weegt niet. Het voelt lichter.
Ik ben in een werkpatroon gestapt.
Een maand tevoren had ik kunnen zweren dat het niets voor mij was.
Ik was vergeten hoe prettig het is bij te leren, beter te worden en wat ik weet door te geven.
Ik wou binnen de drie jaar “daar” staan.
Dat plan is onder het stof verdwenen.
“Drie jaar is nog lang”, denk ik glimlachand, “en vandaag is nu hier.”
Na zes maanden sta ik versteld van de keuzes die ik maak.
Mijn hoofd twijfelt heel hard of ze juist zijn.
Mijn gevoel is een happy puppy die haar neus volgt.
Het leven is niet wat ik gedacht had dat het zou zijn.
Het is beter.
Gisteren een halve dag gewerkt om wat zaken in te halen. Lola was mee naar TH HQ en gedroeg zich – op een incident na- voorbeeldig. Mijn mail opgeruimd, lopende zaken afgehandeld en daarmee ook mijn hoofd stiller gemaakt.
Dan met lieve vrienden een hapje gaan eten in het traagste resto van heel Gent, gezellig in de zon met een Leffe erbij, waarna mijn beste vriendin ook langskwam.
Veel reisverhalen, complimentjes over er goed uitzien, aaitjes voor Lola en plannen voor een rustige avond met twee.
“Sex and The City”, chips en een dekentje. Knuffels voor het afscheid.
Die harde woorden, zonder al te veel nadenken geuit. Die gebalde vuisten die snel ten hemel gericht worden. De beschuldigingen die rondgeslingerd worden. De gefronste wenkbrauwen en harde trek om de mond. Of het stilzwijgen. De snijdende spanning. Of het monkelend lachje en de vonk in de ogen. Het cynisme.
Hard.
Wees voorzichtig met wat je zegt. Wees voorzichtig met wat je schrijft.
Every so often I feel disorientated and lost. I brutally wake up from my coma, blink a couple of times and start looking around me. After a moment, I remember how to breathe, my feet remember how to walk and my eyes remember to look beyond the horizon.
