Vanaf deze maand pik ik terug de draad van het fotograferen op.
Dit blog is omgegooid om de foto’s in groter formaat te kunnen weergeven. Het thema is Zack 990. Het is niet 100% mijn zin, de templates zijn nog niet wat ze moeten zijn en onder de motorkap ontbreken er nog wat plugins, maar ik was het beu te wachten op perfectie. Nu is het zoeken naar een aangenaam ritme, een rode draad en genoeg invalshoeken om bij te leren en te evolueren.
Om mezelf te motiveren/fucking veel druk op te leggen, ben ik met een aantal fotoprojecten gestart. Dit blog is het eerste.
Het tweede is Salon 8, een project van en met 8 (amateur)fotografen, dat een jaar lang tweewekelijks een thema invult. Iedere persoon heeft een andere stijl, dus ik ben heel erg benieuwd hoe de thema’s aangepakt zullen worden en hoever ik zelf uiteindelijk zal (moeten) gaan.
Het derde is Project Z52X, een Flickrgroep waarbij je geacht wordt wekelijks een zelfportret te posten. Zelfportretten zijn voor mij een behoorlijke uitdaging: ik hou absoluut niet van mezelf op foto, dus dat wordt heel erg confronterend. Of een behoorlijke duw in de rug om snel een aantal verdoezelende PhotoShoptechnieken onder de knie te krijgen.
Het laatste project is een duoproject met Zofie, dat we momenteel aan het opzetten zijn. Later schrijf ik er wel meer over.
Zo opgelijst is het allemaal wat veel, maar ik ben blij dat ik ergens kan beginnen. Ik zie onderweg wel wat er van wordt.
Zoals een wijs man ooit zei: Avanti!
Ik heb gemengde gevoelens bij 2009.
Enerzijds was het een fantastisch jaar: ik heb veel nieuwe mensen leren kennen die me inzichten en ideeën hebben gegeven, heb een fijne madam ontmoet die hetzelfde pad met me bewandelt, kreeg een huisdier in de schoot geworpen en vond een huis waar dat allemaal samenkwam. Ik heb banden aangehaald met mensen die ik veel te lang gemist had en ik heb me ingewerkt in een fijne job. Ik heb zaken kunnen waarmaken die ik me in 2008 had voorgenomen. Ik heb kunnen oogsten wat in 2008 was gezaaid.
2009 was het jaar van de verandering.
Daar wringt het schoentje: er was verandering op alle vlak. In 2009 was er ook afscheid en verlies. Loslaten is niet helemaal mijn ding. Daar zijn geen rationele redenen voor: ik ben er niet goed in en ik vind het niet leuk. Eén oog blijft op de achteruitkijkspiegel gefocust terwijl ik eigenlijk vooruit wil.
Een van mijn voornemens voor 2010 is minder achterom kijken. Omdat het zinloos is. Omdat het een verspilling is van energie. Maar vooral omdat vooruitkijken de enige manier is om vooruit te geraken.
—————-
Now playing: Bvdub – To Live
via FoxyTunes
Een jaar later spring ik niet meer weg als ik mezelf tegenkom.
Vooruitgang noem ik dat.
Foto door Zofie, genomen met een Sony DSC-HX1 met Sweep Panorama functie.
De foto werd niet gestiched, noch bewerkt in Photoshop. Ik kan gewoon heel snel lopen.
Ik val uit elkaar. Desintegratie. Heel langzaam komen er stukjes los die naar beneden dwarrelen.
Mijn samenhang is zoek, mijn richting onduidelijk en mijn focus wazig.
Raap ik de stukjes terug op en kleef ik ze vast of is zwalp ik lichter verder om nooit meer om te kijken.
Wie ben ik…
Een existentiële vraag die wel vaker in mijn brein opduikt. Ik kan op zoek gaan naar het antwoord bij mezelf, maar het is soms interessanter dat aan anderen te vragen. Een deel van je persoonlijkheid wordt immers gedefinieerd door je omgeving en door de indruk die anderen van je krijgen. Of zoals Louise ooit zei: Je bent drie personen: de persoon die je bent, die je denkt te zijn en die anderen denken dat je bent.
Dus.
Wie ben ik… volgens jou…
Ik kan de straat oprennen en Jan met de pet vragen wie ik ben volgens hem, maar dan bestaat de kans dat ik naar de K13 wordt verscheept. Handig voor tijdelijk onderdak hoor ik sommigen denken, maar toch liever niet. We vragen het dus niet aan wildvreemden op straat. Dan lijkt de volgende stap me een makkie: we vragen het aan wildvreemden op het internet!
Dus.
Wie ben ik… volgens het internet…
Voor u de boog boven uw oog fronst en een sceptische ‘hrmpf’ uit uw mondhoek ontsnapt, bedenk dat dit al wordt gedaan. Iedere dag opnieuw door honderdduizenden mensen. Iedere dag, overal ter wereld gebruiken mensen hun vingers om zichzelf te googlen. Kom nu niet af met ‘ik heb mezelf nog nooit gegoogled’ want ik geloof u niet. Iedereen heeft zichzelf al gegoogled.
Google geeft me een saaie reeks blauwe links waar ik zelf in moet graven. Er is echter een veel betere en mooiere manier: Personas, een kunstproject dat je toont hoe het internet jou ziet. Je geeft je naam in, de site schuimt het internet af op zoek naar vermeldingen en scant in een adem de context errond. Alle gevonden data wordt gevisualiseerd om uiteindelijk tot een online identiteitsbalk te komen. De gekleurde onderdelen geven de context weer waarin je naam opdook.
Dit is de mijne:
De meest frappante resultaten waren illegal en accident. Het kan kloppen: tot voor kort was het illegaal lama’s te houden als huisdier (zie ook domestic) en ik heb ooit mijn lever aan flarden gereden tijdens het karten (zie ook medical en medicine). Het internet weet echt àlles.
Alles en niets.
Want alles hangt namelijk af van de perceptie, de interpretatie die aan zoekresultaten gegeven wordt en de context. Illegal kan evenzeer slaan op de illegale boskap in het Amazonewoud zoals in ” La déforestation illegale près de l’Amazone” of de illegale substanties die werden aangetroffen in discotheek L’Amazone.
Het heeft me even aan het denken gezet over de waarde die ik hecht aan data op het internet. Ik ga er te vaak van uit dat wat ik terugvind een grond van waarheid bevat, zonder dat ik er noodzakelijk de context van ken, andere verbanden zie en de zaak kan interpreteren. Je kan het vergelijken met ‘ik heb het van horen zeggen’. Die mondelinge overlevering wordt terecht onderworpen aan scepticisme terwijl de waarde van wat zwart of wit op een computerscherm staat niet noodzakelijk groter is. De snelheid van de digitale overlevering is echter exponentieel groter (mede dankzij blogs en sociale netwerken waar iedereen een stem heeft) en dus potentieel gevaarlijker omdat context en interpretatie sneller verloren kunnen gaan. Een kritische blik is dus nodig.
Zoals gezegd: “Alles wat hier staat is fictie en ook realiteit.”
U mag die wenkbrauw terug fronsen.
We zijn zowat een maand verder na de oproep ‘Help een Lama en Lola aan een huis en win!’
Allereerst: bedankt. Echt, bedankt. Ik ga geen namen noemen, omdat ik er zeker ga vergeten, maar je weet wie je bent. Ja, jij daar, die me in de comments tips gaf, me DM’s stuurde, mailtjes met zoekertjes uit de Streekkrant, die rondreed op de motor in wijken waar ik wil wonen, je ogen opensperde tijdens wandelingen met je kroost, me links doorstuurde van immosites en jij en jij die me een plaats bij jou thuis aanboden. O ja, ook jij en jij en jij en jij om te duimen, me succes te wensen, mijn oproep op haast fanatieke wijze te verspreiden en kaarsen te branden. Bedankt!
De zoektocht heeft voorlopig, buiten sociale cohesie, leuke contacten en een halve maagzweer, weinig resultaat opgebracht. De huizenmarkt in de zomer is… , nou, ik kan welbespraakt uit de hoek komen, maar het woord wat hier het beste past is helaas ‘meh’.
De stress stapelt zich op: 1 oktober is namelijk mijn deadline. Ik heb nu welgeteld nog zes weken om een casa te vinden. Zes.Weken. Ik hoor ‘het komt allemaal wel in orde’ en dat kan wel zijn maar wat mij het meeste stoort is het gevoel van afhankelijkheid. Ik heb hier geen controle over. We zien een leuk huis, maken een afspraak, vinden het echt wel leuk en dan begint het. We nemen een optie en vullen een vragenlijst in: beroep, leeftijd, inkomen, … Ik heb ondervonden dat als je een huis zoekt je de pieren uit de neus worden gevraagd zonder dat daar enig gevoel van schaamte bij komt kijken van de tegenpartij. Ongestraft curieuzeneuzenmosterpotten, ik wist niet dat er een markt voor was. Vertrouwen, het is ver te zoeken in de wereld van huisjesruil en immokantoren.
En dan: wachten.
Zij beslissen of jij leuk bent. Nou ja, leuk, of je kredietwaardig bent, betrouwbaar en past in het beeld wat zij hebben van de ideale huurder.
Voorlopig valt dat wat tegen. En daar kan ik weinig aan doen…
*Zucht*
In other, more happy news, viel het je al op dat ik ‘we’ zei? Ja, ik ben niet meer op zoek naar een huis voor één persoon + hond, maar dat is twee personen + hond geworden. Sophie en ik gaan samenwonen en dus zoeken we nu een groter huis dan ik eerst in gedachten had.
We zoeken nu:
Een huurhuis met minstens twee slaapkamers, badkamer, keuken, living en tuin. Een tuin is een vereiste.
In groot-Gent, dus 9000 Gent en ook Ledeberg, Gentbrugge, Mariakerke, Melle, Sint-Amandsberg en Merelbeke. Het criterium qua ligging is: haalbaar met openbaar vervoer of fiets naar het stadscentrum, want ik werk hartje Gent en wil er niet met de auto heen. En als je na een avond stappen met de tram of bus thuisgeraakt is dat heel fijn. Ook niet al te ver van de oprit van de autostrade. Zo zijn Lochristi, Drongen en Evergem kantje boord, daar hangt het af van de exacte ligging. Gavere, Deurle en Nazareth liggen buiten onze scope.
Budget: max 850 euro.
Staat: instapklaar. Daarmee bedoel ik dat er geen behang moet worden afgestoken, muren bijgepleisterd en zolders geïsoleerd, neen, dat is al gebeurd. Schilderen, deuren vastvijzen of lampen vervangen kan natuurlijk wel.
Termijn: tegen 1 oktober 2009, later kan, vroeger ook.
Zoals beloofd staat er een prijs tegenover de Gouden Tip! Het schilderij van Lola zit daar nog steeds bij (ze zit trouwens in de buurt van Arles momenteel, Van Gogh en Gauguin achterna dus het wordt een fantastisch meesterwerk), een diner van/met de Lama plus een geweldige verrassing van Sophie (maar écht een ge-wel-dige verrassing) én instant karma.
Dus: nog een laatste keer (het wordt gênant): help.
Ik ben nog steeds te bereiken via mail, de comments van deze post, chat, twitter, en miljarden andere sociale netwerken.
