Lamazone

Ademen is een primaire reflex, je staat er zo goed als nooit bij stil.

Tot het niet zo gesmeerd loopt…

Ieder jaar wordt de lucht namelijk mijn vijand, want ze draagt niet enkel O2 met zich mee maar zit tjokvol stoffen waar mijn lichaam geen raad mee weet. Waar mijn lichaam tegen vecht. En zo keert datzelfde lijf zich plots tegen mij. Het begint met het inademen of innemen van stof, pollen, grassen, vervuilde lucht of gelijk welke trigger dat mechanisme in gang kan zetten. Vervolgens kuch ik, en wordt dat steeds hardnekkiger, gaat het over in een heftige hoestbui zodat ik uiteindelijk piepend naar lucht hap en klauw. Mijn keel is rauw, mijn hoofd bonkt van dat geweld, mijn schouderbladen stijf van die heftige beweging, mijn lijf moe van de inspanning.

Het is vechten, een hele lente lang.

Ik herinner me al niet meer wanneer het de laatste keer was, maar ik heb vakantie. Een week lang.

Om even te bekomen van uiterst hectische momenten. De grootste hektiek werd natuurlijk door mijzelve teweeggebracht, maar ik ben op sommige momenten gewoon vergeten adem te halen, zo druk. En zoveel druk ook, dat mijn schouders, rug en nek er redelijk door verkrampt zijn. Dat wordt niet opgelost door een goede nachtrust: ik weet niet hoe het met uw slaapuren zit, maar bij mij was dat de afgelopen maand pityful. Serieus: op tijd het bed in maar steevast om 5u30 wakker worden en niet meer kunnen inslapen. En neen, dat is niet tengevolge het zomeruur, dankzij die wonderlijke afspraak werd ik nu pas om 6u30 wakker. De klok had voor mijn part drie uur vooruitgeschoven mogen worden.

Maar goed. Vanmorgen alvast tot 11u30 geslapen en nu al een uiterst luie dag aan het beleven met het voornemen dat door te trekken zolang het aangenaam is. Deze week zal gewijd worden aan slacken, in den hof werken, een beetje opruimen en in de zon te spelen en huppelen met lief en hond.

#happy

Ik ben geen visionair, ik weet niet hoe de toekomst er zal uitzien voor ons allen. Ik heb het al moeilijk genoeg mijn verleden los te laten en in het nu te zijn, laat staan dat ik weet wat jij of ik binnen 40 jaar gaan doen of zijn.

De realiteit is echter dat ik ben wie ik ben, met al mijn talenten, dromen en beperkingen. Het is handig al 33 jaar ervaring te hebben en te weten wat ik wil en vooral wat ik niet wil, wat niet goed is voor mij. Hoogspringster zit er niet echt meer in en dat is prima: ik wil niet meer alles kunnen of iedereen kunnen zijn.

Wat ik nu vooral heel hard wil dat is gelukkig zijn en mijn ding kunnen doen. Twee jaar geleden was dat nog een zoektocht, tegenwoordig weet ik vrij goed wat dat inhoudt en ga ik daar ook voor. Vandaag oogst ik maar zaai ik ook nieuw zaad.

Zoeken, wroeten, zaaien, planten, oogsten en wieden.

Zelfportret voor Salon 8 en z52x, met dank aan Mick.

Kies.

Zelf.

Ik stond heel vroeger bekend als driftkikker. Short fuse. Meestal lag een er andere emotie aan de basis van mijn woede: frustratie, verdriet of onmacht. De laatste jaren kan ik beter om met mijn snelkookpantemperament: ik zeg sneller wat er op mijn lever ligt, probeer te begrijpen wat een ander zijn motieven zijn en te analyseren waar de situatie nu echt om draait. En als het fout loopt dan probeer ik dat recht te zetten door mij te excuseren, ruimte te laten of verder te gaan. Opkroppen is niet gezond en kost me heel erg veel energie, merkte ik. Even afstand nemen, tijd nemen en dingen rustig laten bezinken om wat ademruimte voor mezelf te scheppen.

Die verandering in attitude komt met leeftijd, met ervaring, maar ook door er bewust mee om te gaan. Zo kan ik  ‘Geweldloze Communicatie’ van Marshall B. Rosenberg (handboek en werkboek) aanbevelen: het maakte me bewust van de onbedoelde agressie in taal en gedrag en reikte me manieren aan om conflicten op te lossen, om te gaan met boosheid, te leren luisteren en beter te communiceren. Ik ben niet plots de Dalai Lama geworden, maar er is meer rust.

Niet dat dat aan bovenstaande foto te merken is.

Vanaf deze maand pik ik terug de draad van het fotograferen op.

Dit blog is omgegooid om de foto’s in groter formaat te kunnen weergeven. Het thema is Zack 990. Het is niet 100% mijn zin, de templates zijn nog niet wat ze moeten zijn en onder de motorkap ontbreken er nog wat plugins, maar ik was het beu te wachten op perfectie. Nu is het zoeken naar een aangenaam ritme, een rode draad en genoeg invalshoeken om bij te leren en te evolueren.

Om mezelf te motiveren/fucking veel druk op te leggen, ben ik met een aantal fotoprojecten gestart. Dit blog is het eerste.

Het tweede is Salon 8, een project van en met 8 (amateur)fotografen, dat een jaar lang tweewekelijks een thema invult. Iedere persoon heeft een andere stijl, dus ik ben heel erg benieuwd hoe de thema’s aangepakt zullen worden en hoever ik zelf uiteindelijk zal (moeten) gaan.

Het derde is Project Z52X, een Flickrgroep waarbij je geacht wordt wekelijks een zelfportret te posten. Zelfportretten zijn voor mij een behoorlijke uitdaging: ik hou absoluut niet van mezelf op foto, dus dat wordt heel erg confronterend. Of een behoorlijke duw in de rug om snel een aantal verdoezelende PhotoShoptechnieken onder de knie te krijgen.

Het laatste project is een duoproject met Zofie, dat we momenteel aan het opzetten zijn. Later schrijf ik er wel meer over.

Zo opgelijst is het allemaal wat veel, maar ik ben blij dat ik ergens kan beginnen. Ik zie onderweg wel wat er van wordt.

Zoals een wijs man ooit zei: Avanti!