Lamazone

Kies.

Zelf.

Ik stond heel vroeger bekend als driftkikker. Short fuse. Meestal lag een er andere emotie aan de basis van mijn woede: frustratie, verdriet of onmacht. De laatste jaren kan ik beter om met mijn snelkookpantemperament: ik zeg sneller wat er op mijn lever ligt, probeer te begrijpen wat een ander zijn motieven zijn en te analyseren waar de situatie nu echt om draait. En als het fout loopt dan probeer ik dat recht te zetten door mij te excuseren, ruimte te laten of verder te gaan. Opkroppen is niet gezond en kost me heel erg veel energie, merkte ik. Even afstand nemen, tijd nemen en dingen rustig laten bezinken om wat ademruimte voor mezelf te scheppen.

Die verandering in attitude komt met leeftijd, met ervaring, maar ook door er bewust mee om te gaan. Zo kan ik  ‘Geweldloze Communicatie’ van Marshall B. Rosenberg (handboek en werkboek) aanbevelen: het maakte me bewust van de onbedoelde agressie in taal en gedrag en reikte me manieren aan om conflicten op te lossen, om te gaan met boosheid, te leren luisteren en beter te communiceren. Ik ben niet plots de Dalai Lama geworden, maar er is meer rust.

Niet dat dat aan bovenstaande foto te merken is.

Vanaf deze maand pik ik terug de draad van het fotograferen op.

Dit blog is omgegooid om de foto’s in groter formaat te kunnen weergeven. Het thema is Zack 990. Het is niet 100% mijn zin, de templates zijn nog niet wat ze moeten zijn en onder de motorkap ontbreken er nog wat plugins, maar ik was het beu te wachten op perfectie. Nu is het zoeken naar een aangenaam ritme, een rode draad en genoeg invalshoeken om bij te leren en te evolueren.

Om mezelf te motiveren/fucking veel druk op te leggen, ben ik met een aantal fotoprojecten gestart. Dit blog is het eerste.

Het tweede is Salon 8, een project van en met 8 (amateur)fotografen, dat een jaar lang tweewekelijks een thema invult. Iedere persoon heeft een andere stijl, dus ik ben heel erg benieuwd hoe de thema’s aangepakt zullen worden en hoever ik zelf uiteindelijk zal (moeten) gaan.

Het derde is Project Z52X, een Flickrgroep waarbij je geacht wordt wekelijks een zelfportret te posten. Zelfportretten zijn voor mij een behoorlijke uitdaging: ik hou absoluut niet van mezelf op foto, dus dat wordt heel erg confronterend. Of een behoorlijke duw in de rug om snel een aantal verdoezelende PhotoShoptechnieken onder de knie te krijgen.

Het laatste project is een duoproject met Zofie, dat we momenteel aan het opzetten zijn. Later schrijf ik er wel meer over.

Zo opgelijst is het allemaal wat veel, maar ik ben blij dat ik ergens kan beginnen. Ik zie onderweg wel wat er van wordt.

Zoals een wijs man ooit zei: Avanti!