post

Terug (1)

Ik ben terug, van Zambia. Een tweede keer al.
De eerste keer was november 2013.

Ik kan niet vertellen wat voor een indruk het reizen, het continent, het land, de mensen en het werk op me hebben achtergelaten. Edoch, ik probeer.

Het reizen: solo

Ik reis graag. Ik reis ook graag alleen. Gelukkig want van deur-tot-deur was ik ongeveer 18 uur onderweg. Dit jaar vloog ik van Brussel over Parijs naar Addis Abbeba waar een tweede vliegtuig me via Harare naar mijn eindbestemming bracht, Lusaka. Hier en daar een dutje, een koffietje, wat eten, in flight entertainment en een paar leuke gesprekken. Voor een weekje werken had ik buiten laptop, toebehoren en wat kleren, niet veel nodig. Enkel handbagage dus.

 

Het continent: Afrika

Overweldigend. November was de eerste keer en ik was meteen verkocht. De natuur, de cultuur en de hartelijkheid. Het licht is er helder – wat ik meteen mentaal voel. Helder, scherp en open. Call me crazy but that’s how it is. Zambia is maar een kleine deel van het continent, dus ik wil zeker nog een vergelijkende studio doen naar andere landen en regio’s.

Het land: Zambia

Land van meer dan zeventig talen en stammen, land van een enkele lingua franca (Engels), land van openheid, zoeken naar compromissen en oplossingen. Dat is wat ik heb ervaren. Blijkbaar is er in Zambia, zoals in zovele landen, ook corruptie, prostitutie en armoede. Maar ook land van natuur, rijkdom, durf, drang om te groeien, te veranderen en te ondernemen.

 

De mensen: warm

Ik had geen beeld van “de Zambiaan”. Nog steeds niet trouwens. Ter plaatse viel me als eerste de hartelijkheid op. Niet enkel in de klantgerichte omgeving (hotel, restaurants…) maar ook in het dagelijks contact. een hallo, een glimlach, een standaardvraag naar hoe het met je gaat – het maakte alles wat opener. Ik had vooraf een beetje informatie gekregen van een Ex-Change-veteraan, die me meegaf dat ze anders kijken naar begrippen als ‘tijd’ en ‘afstand’. Dat bleek enorm goed te matchen met mij. Mijn “nog 5 minuutjes!” is vaak ook een halfuur. Ik heb daar weliswaar technieken voor en ik kan dat redelijk controleren, zeker in een professionele omgeving, maar in Zambia heb ik moeten leren geduld oefenen. Het viel me op dat het voor een stuk in de mensen hun aard zit. Er werd ook relatief weinig drukte rond gemaakt. Te laat begonnen? Dan kort ik het programma wat in. No worries.

 

Het werk: workshops

Het hele verslag van het workshoptraject lees je bij Talking Heads, maar hier volgen wat persoonlijke en achter-de-schermen indrukken.

Een workshop sociale media voorbereiden voor de toeristische sector in Zambia bleek al in 2013 een uitdaging. Ik hou van “klantencontact voor het contract”: elkaar zien, praten, luisteren naar wat de andere partij wil, … het komt de opdracht en relatie alleen maar ten goede. Mailen met alle tussenpartijen was een alternatief, maar de opdracht werd de eerste keer pas echt duidelijk ter plaatse, toen ik contact kon hebben met de lokale toeristische dienst en de workshopdeelnemers. Dat betekende in 2013: aankomen met een plan, alles meteen overboord gooien en véééééél improviseren. Gelukkig ben ik daar nogal voor te vinden. Lange dagen, en ook late avonden om alles te herwerken op basis van de input van de dag. Zeker als je overdag niet echt op internet kunt rekenen…

Dit jaar liep alles wat vlotter omdat ik mij pappenheimers kende. Dus buiten het vastleggen van het programma en over-en-weer mailen met de mensen van Ex-Change, Retosa en de Zambiaanse Toeristische Dienst, heb ik weinig voorbereid. Laat ik het anders stellen: ik heb op voorhand niets vastgelegd. Mijn beste voorbereiding was uitgerust zijn – u leest het goed-, een open geest hebben en mijn rugzak vol kennis. Ik had veel bronmateriaal mee: informatie over sociale media strategieën, content marketing, community management, advertising, support, tools… Ik heb daar ter plaatse heel erg veel geluisterd naar wat de deelnemers wilden bijleren, wat voor hen al werkte en waar ze mee worstelden. We took it from there. We bleken dit jaar tijdens de workshop op internet te kunnen rekenen en dus zijn we veel dieper en praktischer aan de slag gegaan. “Ohai, controlefreak in mij, die vlieger gaat hier niet op”. Leerrijk voor mij.

Eindresultaat van het werk was dat ik een 100-tal mensen zeer praktische skills heb kunnen bijbrengen over hoe je met social media meer business kunt hebben. De groentjes, de meer ervaren gebruikers, en alle niveaus daartussen. Een aantal deelnemers die de workshop vorig jaar hebben gevolgd hadden grote sprongen voorwaarts gemaakt: toenemende naamsbekendheid, een groei in engagement, meer boekingen, vocale tevreden klanten. Missie geslaagd. Zij blij, ik blij. Volgend jaar, o yes, wil ik meer focussen op het Train The Trainer principe omdat ze daar het meeste gaan uithalen op lange termijn. Stap voor stap raken we er wel. “O hallo ongeduldigaard in mij, dat snel-snel mag je vergeten.” Weer wat bijgeleerd.

 

Het vervolg

Ja, ik wil terug. Ja, om er te werken aan het traject als vrijwilliger. Ja, om de mensen terug te zien met wie ik samengewerkt heb dit jaar en vorig jaar. Ja, om het land beter te leren kennen. Ik heb een klein, klein, klein deeltje van Zambia gezien, en een nanopercent van het continent. De Dora The Explorer in mij wil niets liever dan blijven ontdekken.

Choices

Train (by lamazone)

De verkeersluwe zomer is voorbij. De mallemolen komt weer op gang en dagelijks pendelen we met honderduizenden naar het werk.
De werken op de autosnelwegen hebben files tot gevolg. Ook de treinvertragingen zorgen voor het verlies van kostbare minuten. Ik hoor het op de radio, lees de verzuchtingen op het internet. Dan zwijg ik nog over de stortvloed aan jeremiades over het weer.

Ik zet de radio af, klap mijn laptop dicht en ben blij.
Blij dat mijn reistijd woon-werk op anderhalf jaar tijd met 89% verkort is.

Ik kan het iedereen aanraden.

De 20 kilometer van Brussel

Lopen. Niet meteen iets voor mij. Met mijn korte beentjes en korte adem ga ik hoogstens voor een korte sprint.

Where is Waldo?

En toch, zondag was het de 20km van Brussel en al op de trein voelde ik plaatsvervangende adrenaline. Lopers wiebelden met hun grote kuiten en snackten al op powerbars, terwijl ik mijn vette boterkoek naar binnen werkte. Opgefokt stapte ik op de metro op weg naar het Jubelpark alwaar de start en finish elkaar ontmoetten. Ik stond bovenop de boog toen het startshot, vanop diezelfde boog, werd gegeven. Toen mijn oren ophielden te bloeden en de rook om mijn hoofd was verdwenen, zag ik de massa onder de boog door lopen, op een punt zelfs schuifelen, zoveel volk was er. Een deel hield meteen een plaspauze in de struiken. Ik snap vanwaar het woord erehaag komt. Een ander deel ging achter het Rode Kruishuisje hurken. Vrouwen of mannen met the shits, het was vanop die hoogte niet altijd even goed waar te nemen.

We hebben 1 kilometer afgelegd. Van de finish naar de StuBru-stek op de 19e kilometer alwaar Steven Lemmens ten dans speelde. Onderweg mensen zien afzien, oude, jonge, mannen, vrouwen, kinderen, mensen in een rolstoel, zelfs een blinde vrouw. High van de adrenaline of met het zuur in de benen. Bekende gezichten* renden ons voorbij en we moedigden hen luidkeels aan.

Read More

here. now.

Zit ik fysiek op kantoor, zit mijn hoofd al bij mijn avondwandeling.
Lig ik ‘s morgens in bed, met piepoogjes en een stinkadem, zit ik al te denken wat ik zo meteen ga eten.
Geniet ik met mijn beste vriendin van een glaasje wijn op een zonnig terras, verzucht ik innerlijk al dat het morgen weer vroeg dag is en wou ik dat dit moment kon blijven duren.

Overal, maar niet hier.

Rewind. Edit.

Zit ik fysiek op kantoor, zit mijn hoofd bezig met bits, bytes, letters en cijfers. Gefocust. Lekker doorwerken.
Lig ik ‘s morgens in bed, met zandresten in mijn ogen en wilde krullen in mijn haar, rek ik me lekker uit en geniet ik van de zon die door de gordijnen naar binnen schijnt.
Geniet ik met mijn beste vriendin van een glaasje wijn op een zonnig terras, geniet ik met mijn beste vriendin van een glaasje wijn op een zonnig terras.

Vaker hier.
Ik probeer het.

be here now. (by Jason Permenter)

In het moment aanwezig zijn, is voor mij veel bevredigender dan de hele tijd mijn aandacht te verdelen over uiteenlopende to do’s of met mijn gevoel elders te zijn. Ik voel me meer één geheel, met mijn volledige aandacht gericht op wat ik ervaar en waarneem. Ik heb dat heel duidelijk met een aantal zaken: koken, fotograferen, vrijen en vogelkijken. Passies dus.

Read More

So here we are again

Dus. Gestopt. Met werken.

Wat is je nieuwe job?

Wel. Ik heb geen andere job. Ik ben opgestapt om een aantal redenen, en jobinhoud was er een van: de richting waar mijn werk uitging, voelde voor mij niet meer juist. Dan hoor je plots die stem ‘Ik wil iets anders’. Wat, dat weet ik nog niet. Daar ben ik nog niet achtergekomen.

Ik had geen zin op mijn werk te blijven en ondertussen te  zoeken naar wat ik wél wil doen. Geen zin om een andere job aan te nemen in de hoop dat dat het wel zou zijn. Feels a bit like cheating. En ik kan wel een break gebruiken.

Wat nu?

Wat heb ik nodig? Rust.Tijd. Ik wil herbronnen, en hoe trendy dat ook klinkt, het is waar ik nood aan heb. Even bezinnen. Waar wil ik naartoe? Professioneel maar ook persoonlijk. Een van de dingen die ik kwijtgespeeld ben, is mijn speelsheid, passie en optimisme. Dat vuur dat brandt vanbinnen.

Oké, maar wat is dan je plan? Je hebt toch een plan!

Read More

Kiezen

Gisteren was mijn laatste werkdag. Aangezien ik niet geloof in sentiment, ben ik heel erg laconiek het gebouw uitgewandeld over de middag, toen het merendeel van mijn collega’s aan het lunchen was.

Het is heel eenvoudig: Vlaanderen is een scheet groot, het media-en onlinewereldje een schotelvod groot, there’s something called the internet, dus als we elkaar willen terugzien, dan zien we elkaar terug. Simple comme bonjour. Soms helpt afstand zelf: distance makes the heart grow fonder, yes indeed.

Dit wil niet zeggen dat ik hen niet ga missen. Zij, die mensen die mij iedere dag weer deden lachen, het bloed vanonder mijn nagels haalden, hun eigenheden hadden. Het geslurp, het geslof, het gegiechel, het geklets bij het koffiemasjien, de meetings waar er wel eens gezeverd werd, de verhitte discussies, de passie.

Read More