“Moth” van Burial & Fout Tet. Op de valreep leren kennen in 2009 dankzij dubstep-adept, all-round muziekkenner en toffe chief Katrien.
Four Tet kende ik vaag van naam, van Burial had ik nog nooit gehoord. Er werd niet gewezen en gelachen, maar ik kreeg integendeel fijne linkjes†, een mini-tutorial en er ging een nieuwe wereld voor me open, gevuld met kleine oorgasmes. Moderat en Bvdub nestelden zich in tussen hamer en aambeeld.
Zeer fijne muziek om een uur of twee hard door te werken, met de koptelefoon op en een kleine koffie bij de hand(*).
Een plekje in de schaduw in de binnenstad, je huid ruikt naar zout en stof, je hebt een pintje bij de hand en deelt een stil moment met je beste maten. Glimlachend. Chill.
From the lead single off Tanya Morgan’s sophomore LP, Brooklynati.
Directed by Roy Miles, Jr.
You’re dating again? Good for you!
- Going to bars and being rejected is not what I consider dating. (*)
Het is me wat, single zijn.
Zes maanden al.
“Vlieg er terug in! De beste manier om de breuk te verwerken is met .. *Sean Connery accent* shexy time..”
Ja ja ja, zie (*)
“Neem je tijd om erover te geraken, de breuk te verwerken, om te treuren om wat geweest had kunnen zijn.”
Ja ja ja, dat heb ik al et-te-lijke keren gedaan, dus ik ben daar behoorlijk goed in. 20e keer, goede keer!
Single dus. Alleen. En bijgevolg zielig.
Dat dacht althans Liesje Lefever (een van de grappigste madammen die ik in levenden lijve ken) en ze begon prompt een één-vrouwsactie getiteld: “Help De Lama Aan Een Lief”, mét een strijdlied, Het Lamalied!
Catchy refrein, goede call to action en toch kende de oproep weinig succes. Dat is helaas… door Liesje zelf. Inderdaad, nog voor versie één de charts kon halen, bracht ze daarna een tweede versie uit van het lied, met een nieuw, alternatief einde. Wederom een meezinger van formaat, en deze versie werd meteen een hit op een Pannenkoekenzondag, waarna er airplay van kwam op TwitsFM.
Fijn zou je denken, ware het niet dat er in het laatste couplet een aantal grove onwaarheden geslopen zijn. Luistert u maar mee, u snapt meteen waar ik op doel:
Het leven is niet wat ik gedacht had dat het zou zijn.
Ik dacht het gevonden te hebben op de zonnige stranden en de kille bergflank.
Het antwoord. De sleutel. De essentie. De handleiding.
Al snel volgde Een Plan vol Verandering.
Een strakke symfonie georchestreerd door Mijn Hoofd.
Die blauwdruk van verandering heb ik op mijn leven proberen te calqueren.
Het leven is echter niet wat ik gedacht had dat het zou zijn.
Na zeven jaar heb ik zachtjes loslaten wat met me vergroeid was.
Terwijl ik net dacht er helemaal voor te gaan.
Het weegt niet. Het voelt lichter.
Ik ben in een werkpatroon gestapt.
Een maand tevoren had ik kunnen zweren dat het niets voor mij was.
Ik was vergeten hoe prettig het is bij te leren, beter te worden en wat ik weet door te geven.
Ik wou binnen de drie jaar “daar” staan.
Dat plan is onder het stof verdwenen.
“Drie jaar is nog lang”, denk ik glimlachand, “en vandaag is nu hier.”
Na zes maanden sta ik versteld van de keuzes die ik maak.
Mijn hoofd twijfelt heel hard of ze juist zijn.
Mijn gevoel is een happy puppy die haar neus volgt.
Het leven is niet wat ik gedacht had dat het zou zijn.
Het is beter.
Aaah, food… Het bereiden en het verorberen, daar ben ik fan van. Likkebaardend zei ik dan ook ‘ja’, toen Dieter mij, samen met een plethora aan andere bloggers, uitnodigde voor een kookworkshop. De workshop werd georganiseerd door KitchenAid en COOKaholic, van Gaetan Burm.
Het was leuk, het was lekker. Meer woorden vind je bij anderen (zie onder).
