Het ligt trouwens net naast de Lomography shop.

Een dagje London is perfect te doen, twee uur vanuit Brussel en hoppa: hartje London.

We hebben even van London cityhopping gedaan dankzij de #londonvirus-actie van Eurostar (waarvoor dank). Eurostar promoot London namelijk als dagtrip en besmet mensen met het #LondonVirus. @bnox gaf het door aan ons en zo ging het virus verder naar @bunker & @saravdv, @sasvangent & @zandwacht,  @rrradiogirrrl & @ms_powder.

The weather in Sintra, Portugal

Zondag ben ik gebeten door een weliswaar prachtige grijze roodstaart papegaai.

Gisteren heb ik mezelf buitengesloten, ben ik tegen een paaltje gereden en heb ik bij het koken ontdekt dat nagelriemen bloeden als een geslacht varken.

Morgen moet ik om 8 uur in de luchthaven staan om naar Portugal te vliegen voor een tweedaags event. Ik neem een laptop, fototoestel en mini-videocamera mee.

Ik kan me nu al inbeelden dat de trein onverwacht (kuch) vertraging zal hebben, ik 5 essentiële kabels vergeten zal zijn, ik aan een full cavity search zal worden onderworpen door een hoogst onaantrekkelijke man en ik mijn vliegtuig nipt zal halen om dan te constateren dat ik op een vlucht naar Иркутск zit.

Godzijdank dat ik een ‘Ik ben al zoveel dagen terug uit u-weet-wel-waar‘-teller op mijn dashboard hebt, want mijn tijdsbesef werd laatst gesignaleerd ter hoogte van Cancun.

De jetlag west-oost schijnt de ergste te zijn, maar ik heb nog nooit gehoord van een jetlag die alleen maar erger werd. Zaterdagnacht heb ik geweldig goed geslapen, maar sindsdien worden de nachten enkel korter.

Ik leef letterlijk in twee tijdszones. Mijn ochtenden beleef ik op Belgische tijd: tegen een uur of elf sta ik op om vervolgens te brunchen. Tegen de middag schakel ik plots terug naar Mexicaanse tijd, zeven uur vroeger, of pakweg ’s ochtends vroeg. Ik krijg helemaal opnieuw een ochtendhumeur en moet eten en koffie hebben.

De namiddag verloopt in een grijze waas, tot ik verward opmerk dat het buiten reeds donker is. Het zou naar mijn gevoel 23u kunnen zijn, maar dan is het nog maar 18u. (Een glitch in de Matrix, want 23u is de plaatselijke tijd in Kazachstan). Tegen 20u Belgische tijd staat mijn bioritme op 13u Mexicaanse tijd en heb ik nog uren te gaan. Tegen drie, vier uur ’s nachts verplicht ik mezelf in de sponde te stappen.

Het is alsof ik mijn persoonlijke versie van Groundhog Day beleef.

Iedere dag lijkt op de vorige.

Iedere dag bestaat uit 48 uur.

Iedere dag doe ik het net ietsje anders zodat ik een stap dichter bij de uiteindelijke vervulling van mijn bestaan ben.

Ik stap uit de loop.

Ben jij al uit je Groundhog Day gestapt?

Het is grijs en ook in je hoofd hangt er een mistige waas. Waar zit de lichtschakelaar?

Vreemd genoeg heeft je buik heeft geen last van wat er boven aan de hand is. Je buik weet. Je buik spreekt.

Tijd om te luisteren.

Je merkt dat ook in het contact met ‘officials’, of gewoonweg mensen met een uniform aan: veel machtsvertoon en ze laten je duidelijk voelen dat zij de regels bepalen en niet jij. Onderhandelen zit er dan meestal niet in. Gewoon knikken, glimlachen, respectvol zijn en niet te veel in de ogen kijken.

De tip die je meekrijgt in veel reisgidsen en fora over Mexico: als je echt overvallen wordt, geef wat ready cash die steeds in je broekzak zit of wat ze vragen. Kijk niemand rechtsreeks aan. Jij wil er zo snel mogelijk weg en zij ook. Bijkomende tip: Amerikanen zijn niet populair in Mexico. Maak van bij het begin duidelijk dat je een Europeaan bent.

Je hebt niets van waarde bij dat de waarde van je eigen leven overstijgt.

Lees het in de verschillende Vlaamse krantensites:

• De Morgen
• HLN (voor zelfingenomen comments, surf hierheen)

• Het Nieuwsblad
• De Standaard
• De VRT redactie (met ooggetuigenverslag)

Hat tip to Goedles.

Zo meteen pak ik alles in om het vermoedelijk pas zaterdag weer uit te pakken.

Cancun wordt de laatste sleepover. Vandaag met de auto erheen, morgen met het vliegtuig ervandaan.

Op de luchthaven doen we nog even de tango van het inchecken-met-de-honden. Dit is een ingewikkelde dans: er wordt veelvuldig gewisseld van partner, in het begin hanteer je Spaans, daarna veel gebaren en verkrampte glimlachjes, daarna worden er veel foute bewegingen gemaakt, keer je op je stappen terug om vervolgens keihard de eindsprint in te zetten (met handbagage), richting gate. Als de muziek stopt, plof je neer in je kleine zitje.

Tien uur in de lucht hangen en ondertussen gaan er zeventien uren voorbij.

Landen. Wie weet wanneer d

Noot: er werden dieren noch homo’s gewond bij de opname van deze geanimeerde Graphics Interchange Format.

Onrust.

Terugkeren in minder dan 5 dagen naar een land dat ik verliet om te zoeken.

Ik heb gevonden en weet dat niets nog hetzelfde zal zijn. Ik allerminst.

Ik kan niet wachten om eraan te beginnen…

Nog