Als je in London bent, dan moet je eens in Canela binnenstappen: een Portugees-Braziliaanse bar/eethuis waar je overheerlijke desserts kan eten. Ik ben er nog niet gaan lunchen of dineren (en de reviews zijn gemengd), maar het is een gezellige en lekkere tussenstop na een paar uur shoppen in Soho. Op de gelijkvloerse verdieping is het trouwens aangenamer zitten dan in de kelder.
Het ligt trouwens net naast de Lomography shop.
Een dagje London is perfect te doen, twee uur vanuit Brussel en hoppa: hartje London.
We hebben even van London cityhopping gedaan dankzij de #londonvirus-actie van Eurostar (waarvoor dank). Eurostar promoot London namelijk als dagtrip en besmet mensen met het #LondonVirus. @bnox gaf het door aan ons en zo ging het virus verder naar @bunker & @saravdv, @sasvangent & @zandwacht, @rrradiogirrrl & @ms_powder.
The weather in Sintra, Portugal
Vorige week constateerde ik een lek in mijn slaapkamer door de werken in het aanpalende huis.
Ik ben een hele dag in de weer geweest om dat geregeld te krijgen.
Zondag ben ik gebeten door een weliswaar prachtige grijze roodstaart papegaai.
Gisteren heb ik mezelf buitengesloten, ben ik tegen een paaltje gereden en heb ik bij het koken ontdekt dat nagelriemen bloeden als een geslacht varken.
Morgen moet ik om 8 uur in de luchthaven staan om naar Portugal te vliegen voor een tweedaags event. Ik neem een laptop, fototoestel en mini-videocamera mee.
Ik kan me nu al inbeelden dat de trein onverwacht (kuch) vertraging zal hebben, ik 5 essentiële kabels vergeten zal zijn, ik aan een full cavity search zal worden onderworpen door een hoogst onaantrekkelijke man en ik mijn vliegtuig nipt zal halen om dan te constateren dat ik op een vlucht naar Иркутск zit.
4 dagen.
Godzijdank dat ik een ‘Ik ben al zoveel dagen terug uit u-weet-wel-waar‘-teller op mijn dashboard hebt, want mijn tijdsbesef werd laatst gesignaleerd ter hoogte van Cancun.
De jetlag west-oost schijnt de ergste te zijn, maar ik heb nog nooit gehoord van een jetlag die alleen maar erger werd. Zaterdagnacht heb ik geweldig goed geslapen, maar sindsdien worden de nachten enkel korter.
Ik leef letterlijk in twee tijdszones. Mijn ochtenden beleef ik op Belgische tijd: tegen een uur of elf sta ik op om vervolgens te brunchen. Tegen de middag schakel ik plots terug naar Mexicaanse tijd, zeven uur vroeger, of pakweg ’s ochtends vroeg. Ik krijg helemaal opnieuw een ochtendhumeur en moet eten en koffie hebben.
» Continue Reading…
Onzacht zet het vliegtuig zijn wielen aan de grond. Je lijf schreeuwt om water, je huid om zuurstof, je ogen om licht en je hersenen proberen de hele boel te orchestreren, maar het is totale chaos.
Het is grijs en ook in je hoofd hangt er een mistige waas. Waar zit de lichtschakelaar?
» Continue Reading…
Niet ik, maar 28 Vlamingen die op rondreis waren met Jetair in Palenque. Iedereen is naar het schijnt ongedeerd, maar ik kan me voorstellen dat het een bittere smaak nalaat in je mond. Het kan gebeuren: je reist nu eenmaal in een land waar er veel armoede en corruptie is.
Je merkt dat ook in het contact met ‘officials’, of gewoonweg mensen met een uniform aan: veel machtsvertoon en ze laten je duidelijk voelen dat zij de regels bepalen en niet jij. Onderhandelen zit er dan meestal niet in. Gewoon knikken, glimlachen, respectvol zijn en niet te veel in de ogen kijken.
De tip die je meekrijgt in veel reisgidsen en fora over Mexico: als je echt overvallen wordt, geef wat ready cash die steeds in je broekzak zit of wat ze vragen. Kijk niemand rechtsreeks aan. Jij wil er zo snel mogelijk weg en zij ook. Bijkomende tip: Amerikanen zijn niet populair in Mexico. Maak van bij het begin duidelijk dat je een Europeaan bent.
Je hebt niets van waarde bij dat de waarde van je eigen leven overstijgt.
Lees het in de verschillende Vlaamse krantensites:
Hat tip to Goedles.
