Lamazone

Vorige week constateerde ik een lek in mijn slaapkamer door de werken in het aanpalende huis.
Ik ben een hele dag in de weer geweest om dat geregeld te krijgen.

Zondag ben ik gebeten door een weliswaar prachtige grijze roodstaart papegaai.

Gisteren heb ik mezelf buitengesloten, ben ik tegen een paaltje gereden en heb ik bij het koken ontdekt dat nagelriemen bloeden als een geslacht varken.

Morgen moet ik om 8 uur in de luchthaven staan om naar Portugal te vliegen voor een tweedaags event. Ik neem een laptop, fototoestel en mini-videocamera mee.

Ik kan me nu al inbeelden dat de trein onverwacht (kuch) vertraging zal hebben, ik 5 essentiële kabels vergeten zal zijn, ik aan een full cavity search zal worden onderworpen door een hoogst onaantrekkelijke man en ik mijn vliegtuig nipt zal halen om dan te constateren dat ik op een vlucht naar Иркутск zit.

4 dagen.

Godzijdank dat ik een ‘Ik ben al zoveel dagen terug uit u-weet-wel-waar‘-teller op mijn dashboard hebt, want mijn tijdsbesef werd laatst gesignaleerd ter hoogte van Cancun.

De jetlag west-oost schijnt de ergste te zijn, maar ik heb nog nooit gehoord van een jetlag die alleen maar erger werd. Zaterdagnacht heb ik geweldig goed geslapen, maar sindsdien worden de nachten enkel korter.

Ik leef letterlijk in twee tijdszones. Mijn ochtenden beleef ik op Belgische tijd: tegen een uur of elf sta ik op om vervolgens te brunchen. Tegen de middag schakel ik plots terug naar Mexicaanse tijd, zeven uur vroeger, of pakweg ’s ochtends vroeg. Ik krijg helemaal opnieuw een ochtendhumeur en moet eten en koffie hebben.

» Continue Reading…