Veel van mijn vrienden zijn getrouwd. Geen haar op mijn hoofd die eraan dacht om op de dag van hun huwelijk luidkeels voor het stadhuis te protesteren dat het een schande is voor de maatschappij en dat het verboden zou moeten worden omdat ik er onder lijd. Lijden? Ik? Om iets wat anderen gelukkig maakt? Onder iets wat los staat van mij en mijn geluk?
En toch…worden er in California stappen ondernomen om het huwelijk van 18.000 holebikoppels te laten ontbinden omdat Ken Starr, het Prop 8 Legal Defense Fund en de steungroepen rond Proposition 8 zich bedreigd voelen door de ‘ja’ van 36.000 mensen. Bedreigd? Hoe kan dat bedreigend zijn? Zoals Wanda Sykes zei:“The biggest threat to heterosexual marriage is not gay marriage, but rather . . . divorce.” Als jouw huwelijk op apegapen ligt, is dat je eigen fout, niet die van de twee gelukkig getrouwde lesbo’s in je straat.
The Courage Campaign wil dat tij keren en het Hooggerechtshof Proposition 8 onontvankelijk laten verklaren. Door petities te laten ondertekenen, door actie te voeren, en ook door de mensen te laten zien die rechtstreeks geraakt worden door het voorstel:
Ik wist op voorhand dat alleen rondtrekken in Mexico een avontuur zou zijn. Hier rondreizen als vrouw voelt op zich niet gevaarlijk, maar ik gebruik mijn gezond verstand en probeer in iedere plaats contacten te leggen. In Sayulita kende ik Mick en Wout natuurlijk, in Tlaquepaque Cristina en Pilar plus wat mensen van de plaatselijke taalschool. Spaanse les volgen was ook een goede manier om informatie te krijgen over wat er te zien valt in de buurt. In Querétaro ga ik couchsurfen bij een Française, ook weer een snelle manier om mensen te leren kennen.
Die contacten zijn dus een manier om op sommige momenten samen leuke plaatsen te bezoeken en ook om ervaringen te delen. Puerto Vallarta, het Chapalameer, Ajijic… Heel wijs om die samen te bezoeken.
Ik heb veel andere plaatsen op mijn eentje gezien en tot nu toe was dat iedere keer leuk. In de buurt van Tlaquepaque ben ik in La Barranca gaan hiken: geen enkele toerist gezien en prachtige natuur.
Gisteren kreeg ik de kans naar een charreada te gaan. Wederom: geen enkele toerist gezien. Op een event vol Mexicaanse cowboys steek je er als blonde lama enigszins uit. Ik had dan ook snel de aandacht getrokken van Eugene, een charro die ongelooflijk gastvrij en vriendelijk was.
Hij was een heer, maar er is in ieder contact met Mexicaanse mannen een ding duidelijk: de machocultuur. Rondtrekken als vrouw alleen snappen ze helemaal niet en als er geen sprake is van een echtgenoot is dat een halve uitnodiging om te flirten of meer. Het is nog nooit lastig geweest, maar voor mij is het wennen. Wennen ook om niet te kunnen zeggen dat ik gay ben. Ik zeg hier *nooit* dat ik gay ben, want dat voelt echt niet veilig. Ik overweeg een imaginaire relatie aan te knopen met een ingebeelde man om die blik in de ogen van Mexicaanse mannen te vermijden.
je bij Facebook de optie ‘It’s complicated’ kunt aanvinken: sommige relaties zijn nu eenmaal ingewikkeld. Er doet een gezegd de ronde: “Some people, you have to break up with more than once…”
werkgevers je soms een telefoonabonnement als extraatje aanbieden. Heeft u er enig idee van hoeveel er gebeld wordt? Ik ook niet, maar aan de mensen te zien die constant op straat, in trein, tram en bus en in de wagen aan het yappen zijn, moet dat fe-no-me-naal zijn.
vrouwen bekend staan om hun mutitasken-talent. Kookpotten in de gaten houden, met de hoorn in de hand, hoorn even tussen schouder en oor klemmen, een was insteken, vuur afzetten, verder babbelen, de vaat snel uit de vaatwasser halen, telefoon effe wisselen van schouder, borden op tafel, potten van het vuur halen, nog snel een boodschap op een briefje schrijven en iedereen aan tafel roepen.
Voeg al die loze overpeinzingen samen en je krijgt dit fragment uit The L-Word :
De Gentse Feesten duren 10 dagen lang. Ik kan niet iedere dag gaan wegens werkverplichtingen en toch nog wat liefde voor mijn lever en nachtrust. Een goed alternatief is zoveel mogelijk in 1 avond/nacht doen: zo ben ik er zaterdag in geslaagd zowat 75% van mijn Gentse Feesten-activiteiten te vervullen. Volgt u even mee en pik onderweg wat do’s en don’ts mee.
Beginpunt was het Baudelopark, ideaal om op het gemak, bij een eerste waterachtig pintje, in de stemming te geraken. De zon had er af en te zin in. Beetje mensen kijken, beetje foto’s nemen, beetje babbelen met vrienden (oa een zekere Martine). “Zou ik niet eens moeten gaan kijken naar mijn dochter”, vroeg een vriendin zich af toen ze haar tienjarige dochter al een kwartier niet gezien had. Toen we 25 meter verder twee beentjes de lucht in zagen zwaaien, wisten we dat ze haar radslag met wisselend succes aan het oefenen was. Zalig dat er overal kinderen rondlopen die uitstekend in staat zijn elkaar en zichzelf te entertainen.
Op het podium had de eerste band ondertussen een halfuur lang gesoundcheckt met zowat 43 instrumenten. Tegen dat ze er “klaar voor waren” waren we het al beu.
Op naar een lekkere hap dan maar. De keuze is overweldigend: Vietnamees, boterhammen met hoofdvlees, pasta, pizza, hamburgers, pensen, mosselen, frieten, pannenkoeken,… Hoe vettiger, hoe prettiger. Gelukkig kan je er ook een veggieburger krijgen bij het GEC-kraampje. De bediening is er echter een ramp: slechte communicatie tussen de kassa en de bakgasten en de opdieners wat resulteert in een inertie die aan het ongelooflijke grenst. Benieuwd hoe ze het er van af brengen als het ook écht druk wordt.
We zijn even langs de Campo (Nieuwpoort 31-35 ) gepasseerd om de metershoge vrouw te bewonderen, die de voorstelling “The Broken Circle Breakdown featuring The Cover Ups of Alabama” van Johan Heldenbergh aankondigde (meneer Joke Devinck die schitterde als John Massis in “Massis the Musical“). Misschien toch eens gaan kijken.
Loop ik eens 5 minuten alleen in de stad, kom ik meteen in een lesbian march van lambda terecht. Voor gelijke rechten en tegen uitsluiting. En mét sambaband. Famba is niet alleen.
