En o wat hou ik ervan als die hokjes elkaar ontmoeten, samengeperst en gemixed worden en er iets nieuws ontstaat. Of iets gerecycleerds. Of iets dat vaag klinkt als iets wat je kent maar beter. Of althans interessanter.
Actie – reactie.
Zo ook deze megamegamix van Jordan Laws, ‘Fit To Fill’. Het is een letterlijke opvatting van de video editing functie, ‘Fit To Fill’ en gooit scenes van films, series, porno- en muziekvideo’s samen tot een behoorlijk swingend zooitje van 38 minuten.
In dezelfde lijn: Girl Talk (Gregg Gillis), sampleur par excellence met een stevige live-reputatie, die op zijn album ‘Feed The Animals‘ 300 samples naadloos in elkaar laat overgaan.
Girl Talk maakt zelf geen video’s, maar zijn fanbase vervult die taak met bravoure en talent:
En voor iedere mixoloog is er een dissecteur die alles weer netjes uit elkaar haalt:
Of je nu een fan van het mash-up genre bent, dat maakt weinig uit. Je kan niet ontkennen dat het fascinerend is. Zoals Kirby Ferguson beweert: alles is een remix; of het nu om technologie, films of muziek gaat.
“Moth” van Burial & Fout Tet. Op de valreep leren kennen in 2009 dankzij dubstep-adept, all-round muziekkenner en toffe chief Katrien.
Four Tet kende ik vaag van naam, van Burial had ik nog nooit gehoord. Er werd niet gewezen en gelachen, maar ik kreeg integendeel fijne linkjes†, een mini-tutorial en er ging een nieuwe wereld voor me open, gevuld met kleine oorgasmes. Moderat en Bvdub nestelden zich in tussen hamer en aambeeld.
Zeer fijne muziek om een uur of twee hard door te werken, met de koptelefoon op en een kleine koffie bij de hand(*).
Een plekje in de schaduw in de binnenstad, je huid ruikt naar zout en stof, je hebt een pintje bij de hand en deelt een stil moment met je beste maten. Glimlachend. Chill.
From the lead single off Tanya Morgan’s sophomore LP, Brooklynati.
Directed by Roy Miles, Jr.
Muziek moet wegblijven van de realiteit. Erover lezen op Wikipedia, nummers analyseren, andere fans ontmoeten, samples opsporen, … het kan mijn muzikale beleving soms meer kwaad dan goed doen. En toch is die honger er, dat CSI Miami trekje dat tot op het bot wil onderzoeken hoe het allemaal in elkaar zit. Bij een nummer als Pokerface van Lady GaGa duurt dat welgeteld 83 seconden (het gaat over sex en foefkens en bevat een sample van Ma Baker) maar met het oeuvre van The Orb kun je bezig blijven. Toch doet mijn feitelijke kennis over Little Fluffy Clouds geen afbreuk aan mijn liefde voor het nummer: de samples zijn intelligent verwerkt waardoor het nummer meer wordt dan de som der delen. 19 jaar oud en nog steeds grijpt het me van bij de eerste kukeluku bij het nekvel.
Nu komt The Orb naar de AB. What to do? Ik was een fanatieke fan van Prince. Hij was mijn held. Tot ik hem zag optreden in Flanders’ Expo. De zitjes waren crappy, het geluid vreselijk en daar spatte mijn heldenbeeld uiteen. Sindsdien zijn die brokken gelijmd, maar je blijft de breuknaad zien. Er is voor eeuwing iets gebroken tussen Zijn Kleine Geilheid en mijzelve. Wil ik dat risico lopen met mijn helden van de ambient?
Ik heb Little Fluffy Clouds nog eens opgezet om erover na te denken:
