Terug ‘thuis’ na 56 dagen. Ik ben nog niet helemaal aangekomen. Mijn lijf schakelt tussen de zeven uren verschil. Het lijkt niet te snappen waarom het plots donker, koud en somber is.
Ik mis het licht.
Ik mis mijn roedel.
Category: mexico
Onzacht zet het vliegtuig zijn wielen aan de grond. Je lijf schreeuwt om water, je huid om zuurstof, je ogen om licht en je hersenen proberen de hele boel te orchestreren, maar het is totale chaos.
Het is grijs en ook in je hoofd hangt er een mistige waas. Waar zit de lichtschakelaar?
Eigenlijk wel vetjes dat ik 54 dagen lang heb kunnen bloggen, chatten, skypen en vooral foto’s opladen. Of ik zat in een huis met een internetconnectie, ik kon het ‘lenen’ van een buur of er was een internetcafé in de buurt.
Het was niet altijd even stabiel, anders had u iets meer van mijn 7.000 foto’s gezien dan deze set van 200 foto’s. Ik zal die set de komende weken wel aanvullen.
Me and my Nikon
Ik ben maar al te blij dat ik mijn Nikon D50 met Tamron 18-200 mm lens als reisgenoot had. Voor ik vertrok stond ik op het punt er nog een lens bij te kopen, en achteraf gezien weet ik zelfs niet eens meer waarom. Mijn fotografische kennis is sowieso erg beperkt, en hier heb ik wat meer uit deze lens weten te halen merk ik. En zeker uit Photoshop. Old Skool, ik weet het. Lightroom en Aperture zijn voor thuis: naar het schijnt kan ik er zeeën van tijd mee winnen. Maar laat dat nou net zijn wat ik hier met hopen had.
Go to the light
Het allerleukste aan Mexico is dat het licht hier zo mooi is: dat is mijn grootste frustratie tijdens de donkere maanden in België: het gebrek aan (goed) licht. Anderzijds is het een reden om meer bij te leren over lichtinstellingen en flitsen. Maar toch. Uit je hangmat rollen, je toestel pakken en meteen goed licht hebben is een reden om je mondhoeken tot je oren te trekken in een grote glimlach.
Niet ik, maar 28 Vlamingen die op rondreis waren met Jetair in Palenque. Iedereen is naar het schijnt ongedeerd, maar ik kan me voorstellen dat het een bittere smaak nalaat in je mond. Het kan gebeuren: je reist nu eenmaal in een land waar er veel armoede en corruptie is.
Je merkt dat ook in het contact met ‘officials’, of gewoonweg mensen met een uniform aan: veel machtsvertoon en ze laten je duidelijk voelen dat zij de regels bepalen en niet jij. Onderhandelen zit er dan meestal niet in. Gewoon knikken, glimlachen, respectvol zijn en niet te veel in de ogen kijken.
De tip die je meekrijgt in veel reisgidsen en fora over Mexico: als je echt overvallen wordt, geef wat ready cash die steeds in je broekzak zit of wat ze vragen. Kijk niemand rechtsreeks aan. Jij wil er zo snel mogelijk weg en zij ook. Bijkomende tip: Amerikanen zijn niet populair in Mexico. Maak van bij het begin duidelijk dat je een Europeaan bent.
Je hebt niets van waarde bij dat de waarde van je eigen leven overstijgt.
Lees het in de verschillende Vlaamse krantensites:
- De Morgen
- HLN (voor zelfingenomen comments, surf hierheen)
- Het Nieuwsblad
- De Standaard
- De VRT redactie (met ooggetuigenverslag)
Hat tip to Goedles.
Twee weken geleden ben ik gestopt met zwerven. Sindsdien heb ik nog duizenden kilometers afgelegd.
Zo meteen pak ik alles in om het vermoedelijk pas zaterdag weer uit te pakken.
Cancun wordt de laatste sleepover. Vandaag met de auto erheen, morgen met het vliegtuig ervandaan.
