Terug ‘thuis’ na 56 dagen. Ik ben nog niet helemaal aangekomen. Mijn lijf schakelt tussen de zeven uren verschil. Het lijkt niet te snappen waarom het plots donker, koud en somber is.
Ik mis het licht.
Ik mis mijn roedel.
Category: mexico
Onzacht zet het vliegtuig zijn wielen aan de grond. Je lijf schreeuwt om water, je huid om zuurstof, je ogen om licht en je hersenen proberen de hele boel te orchestreren, maar het is totale chaos.
Het is grijs en ook in je hoofd hangt er een mistige waas. Waar zit de lichtschakelaar?
Eigenlijk wel vetjes dat ik 54 dagen lang heb kunnen bloggen, chatten, skypen en vooral foto’s opladen. Of ik zat in een huis met een internetconnectie, ik kon het ‘lenen’ van een buur of er was een internetcafé in de buurt.
Het was niet altijd even stabiel, anders had u iets meer van mijn 7.000 foto’s gezien dan deze set van 200 foto’s. Ik zal die set de komende weken wel aanvullen.
Me and my Nikon
Ik ben maar al te blij dat ik mijn Nikon D50 met Tamron 18-200 mm lens als reisgenoot had. Voor ik vertrok stond ik op het punt er nog een lens bij te kopen, en achteraf gezien weet ik zelfs niet eens meer waarom. Mijn fotografische kennis is sowieso erg beperkt, en hier heb ik wat meer uit deze lens weten te halen merk ik. En zeker uit Photoshop. Old Skool, ik weet het. Lightroom en Aperture zijn voor thuis: naar het schijnt kan ik er zeeën van tijd mee winnen. Maar laat dat nou net zijn wat ik hier met hopen had.
Go to the light
Het allerleukste aan Mexico is dat het licht hier zo mooi is: dat is mijn grootste frustratie tijdens de donkere maanden in België: het gebrek aan (goed) licht. Anderzijds is het een reden om meer bij te leren over lichtinstellingen en flitsen. Maar toch. Uit je hangmat rollen, je toestel pakken en meteen goed licht hebben is een reden om je mondhoeken tot je oren te trekken in een grote glimlach.