Zes maanden later ligt de grote dag nog drie weken voor ons.

Nog drie weken om te grappen ‘Je kan nog neen zeggen’, nog drie weken om te stressen over spannende kledij, foute kledij, gasten die al dan niet opdagen op de al dan niet foute plaats op het foute uur, teveel keuze aan muziek, honden die thuis zitten, eten, experimentele taart, mislukte diëten, drag make-up, het weer, Murphy, drama, alcoholgebrek, alcoholintoxicatie, en zulks meer…

Maar ook nog drie weken om uit te kijken naar de dag waarop ik wakker wordt naast degene met wie ik een leven lang verder ga.

Ze liggen dicht bij elkaar…

Een uur later had een stagiair haar bekeken, wachtten we op de dokter en verging zij van de pijn. Ik bespaar jullie het hele verhaal, het was zo al frustrerend en saai genoeg, maar na uuuuuuuuuuuren kwam de cardioloog tot een verdict, geen diagnose: ze zou een nacht moeten blijven op een bewaakte afdeling, ter observatie. Het sleepte nog een uur aan voor ze ook daadwerkelijk naar die afdeling werd gerold. Ik hobbelde er machteloos, beladen met haar en mijn tas achteraan.

Want machteloosheid, dat is wat ik de hele dag door voelde. Mijn liefste lag daar pijn te hebben en het liefste van al had ik een dokter verplicht haar meteen te onderzoeken en haar op slag beter te maken. Eten was een vage herinnering, mijn humeur speelde me parten en de moeheid sloeg toe maar de adrenaline hield dat op de achtergrond. Ik was lastig, dat wel, maar eerder omdat het allemaal zo traag ging en ik niets kon doen. Ja, daar wat zitten en af en toe aandringen bij een verpleger of dokter om een consultatie, pijnstiller en informatie. Zucht.

De machteloosheid werd ten top gedreven toen ik niet kon blijven slapen, want een bewaakte afdeling, daar kan dat niet. Dus na zes uur samen moest ik haar achterlaten in de weliswaar zeer zachtaardige handen van het zeer vriendelijke personeel, maar toch. Na een lijdensweg (auto bevroren, parkeerticket verloren, baan spekglad…) kwam ik aan in een donker huis, bij een klein hondje dat me kwispelstaartend begroette (want ze moest nodig plassen).

Stilte. Geen gebliep van monitors.
Alleen. Voor de eerste keer in zes maanden.

Ik heb die avond in de zetel geslapen met Lola aan mijn zij. Het bed was te leeg en te koud.

Het eerste thema van Salon 8 is ‘Beginning’.

Dit is mijn eerste bijdrage: een portret van Sophie.

Ik ben een tijd geleden een andere weg ingeslagen, en zij is mijn compagnon. Soms gaan onze wegen even uiteen, maar uiteindelijk ontmoeten we elkaar weer op een bepaald punt. Deze week werd een nieuw jaar ingeluid en het staat meteen symbool voor een nieuw begin…

Salon 8: alle bijdragen voor het thema Beginning.

Diep als een duiker verzonken in het duister slaapt ze.

In het donker vlij ik me tegen haar aan. Adem ingehouden. Ze stijgt, honderd meter per seconde en zoent me heftig op de mond. Een seconde. Langer kan ze niet boven blijven. Ze draait zich om en laat zich opnieuw verzwelgen door het duister.

Ik hoor ademhalen, rustig en regelmatig.
Mijn zeemeermin.

Ik heb je gefrituurd.

Zo was je altijd bij mij.
Knapperig en dood.

Ik heb namelijk pijn aan mijn oog. Het linker. In de linkerbenedenhoek van mijn onderste ooglid. Het is geen brandende, constante pijn. Eerder een doffe pijn als ik erop duw.

Ik duw er redelijk vaak op om te zien of het nog pijn doet. En iedere keer ik duw, doet het pijn.

Als ik nu zeven weken niet zou duwen en daarna weer wel, waarna het pijn doet, heeft die pijn dan zeven weken niet bestaan? Is pijn enkel echt als je ze voelt?

Als pijn niet bestaat buiten de perceptie ervan, dan heb dus ik een oplossing gevonden voor hartzeer.

Goed zo.

morgen vier ik Valentijn
met vriendinnen
eerst naakt
daarna aangekleed

best Valentine ever

Zacatecas, stad van de musea en 800 foto’s, ligt op 2400 meter hoogte. Er staat een strakke wind en ik zie mensen met sjaals en dikke jassen ronlopen. Godzijdank heb ik naast mijn beachwear, een trui, een fleece en een winddichte jas mee. En niet te vergeten die lamamuts.

Het is me hier te koud, dus morgen* vertrek ik naar andere oorden.

En binnenkort zwem ik weer in een lauwe ocaan…
En iets minder binnenkort word ik wakker in een warme omhelzing…

* morgen is eigenlijk vandaag, gezien ik gisteren** niet kon posten.
**gisteren is voor jullie al eergisteren.

Groot.