Bon, dat weten we dan ook al weer: ik heb geen zonneslag opgedaan. Het symptoom ‘extreme verwarring’ zal dus eigen zijn aan mijzelve.
Category: LamAvonturen
En ik maar denken dat het vorige week heet was…
We zijn hier de overgang aan het meemaken van regenseizoen naar droog seizoen: van hete, zeer vochtige lucht met ’s avonds een verfrissend onweer naar ietsje draaglijker temperaturen zonder spatje regen. Alleen heb je tijdens die overgang extreem hete temperaturen en geen regen.
Die hitte is vreselijk, echt. Zo zijn we maandag naar Puerto Vallarta gereden (zowat een uurtje rijden) en tegen ik uit de auto stapte, was ik een goed voorbeeld van “langzaam gesudderd”. Je voelt je lijf extreem sloom worden, idem dito voor je gedachten en aangezien ik een gevoelige lama ben, geldt hetzelfde voor mijn gevoelens: verward en overgevoelig.
GIsteren bleek ik, na een slapeloze nacht, een flinke zonneslag te hebben: heel veel uitslag (je kan nu op heel mijn lijf van bolletje naar bolletje een tekening maken), jeuk, misselijk, geen eetlust, moe, ambetant en hypergevoelig. Ai ai ai! Mijn gevoel van “meh” werd enkel versterkt door mijn onzekerheid over mijn ‘en wat nu’-plan.
Vandaar: jezelf tegenkomen.
With a little help from my friends (you know who you are), heb ik uiteindelijk gehandeld: ik ben op zoek gegaan naar een betaalbare casa in Sayulita, samen met Mick en Wout. Een hele onderneming: veel plaatsen zijn ofwel pokkeduur (80 dollar/nacht) ofwel crappy. Eerlijk gezegd: ik was wat ontmoedigd (hypergevoelig weet u wel). En terzelfdertijd voelde ik me de rijke verwende Westerling bij wie het rap-rap moest gaan. Confrontashuns, i haz dem!
voorlopig kan ik enkel internet krijgen op 25m van het huis. ik zet me op een steen, chat snel met dierbaren, lees snel wat mails, check snel wat feeds… snel, want in de palmbomen zitten minibeestjes die me gepokt achterlaten. ik heb zowat 100 beten op mijn benen en armen. als je van punt tot punt ga, zie je de Maagd Maria (’t is eens wat anders dan op een taco).
Blijk ik al twee dagen een uur naast de plaatselijke tijd te leven. In Sayulita is het namelijk een uur vroeger dan in Puerto Vallarta, wat 50 km verder ligt. Niet dat dat uur veel uitmaakt: je leeft hier meer volgens het weer en de zon dan volgens de klok. Is het donker dan slaap je, is het licht en fris dan doe je een inspanning, daarbuiten rust je, zwem je of denk je.
Ik lieg, denken doe ik de hele tijd.
En tijd dat ik heb. Oceanen van tijd.
ik kan mijn gedachten moeilijk ordenen want het zijn er enerzijds zoveel en ze verstommen anderzijds door de indrukken die op mij afkomen.
of misschien ben ik moe van de drie vluchten die ik achter de kiezen heb. coach naar cancun, het is als met een bus gepensioneerden naar benidorm rijden. hels.
een dag cancun om te bekomen en dan over mexico city naar puerto vallarta. van de warme oceaan in de airco en de luchtzakken. de binnenlandse vluchten zijn zalig en de drank is er gratis.
ik voelde me op het einde zelf een luchtzak.
en dan: de aankomst. het weerzien. woorden. goh ja.
het is allemaal wennen. het is teveel. de hitte. je poriën die dichtplakken van de vochtigheid. ik ruik mezelf zoals ik mezelf nog nooit geroken heb. ik ben nog nooit zo nat geweest dat ik dacht dat ik nooit meer droog zou worden. de kleuren, de geuren, de beestjes die over mijn vel lopen.
soms loopt je hart over van emotie en verlamt je tong.
het enige ik nu doe is dat gevoel omhelzen en koesteren.
See you at the other side!