Ik kom mensen tegen op straat, op het strand, op de chat, in school, op onverwachte plaatsen… iedereen heeft zijn verhaal, ieder zijn reis.

Dit is mijn reis.

Ongelooflijk verrijkend.

Dan twee uur samen met een Canadese dokter les bij ik-ben-haar-naam-al-vergeten: conversatie, imperatief, wederkerige werkwoorden en nog toepassing.

Wat is het Spaanse woord voor ‘murw’?

*en ‘estudio’ het nog niet lang, want het is dus espanol

De rit duurt vijf uur en je ziet het landschap zienderogen veranderen: vanuit de jungle van Nayarit rij je langs bergflanken, velden vol agave (de plant die als basis dient voor de tequila), vlaktes waar eenzame paarden staan te grazen, minilintbebouwing, slaperige nederzettingen…

Tot je plots in de realiteit van een stad wordt gekatapuleerd: ¡ Bienvenido a Guadalajara! Getoeter! Gerem! Chaos! Smog! Drukte! File!

Een stad van 6 miljoen inwoners rij je niet zomaar in 1-2-3 door, dus het duurde nog een dik uur voor ik aan de terminal kwam. “Aqui esta Tlaquepaque?” vroeg ik de buschauffeur. Blijkbaar wel. Met een rugzak van 25 kilo en nog een goede 10 kilo in een andere zak liep ik door de straat op zoek naar een herkenningspunt op de kaart die Mick getekend had. Volgens Thomas was de bushalte vlakbij het huis. Hm. Toch maar even de weg gevraagd en een Engelssprekende Mexicaan vertelde dat het nog een uur te voet was. Hij stelde voor mij te brengen, maar daar had ik niet meteen veel zin in.

Dan met veel vijfen, zessen en een telefoontje naar Cristina, de eigenares van de casa, het allemaal geregeld gekregen: een taxichauffeur zou me naar de juiste straat brengen en dat voor de non-gringoprijs van 60 peso (4 euro). Ja, buitenlanders worden er hier schaamteloos opgelegd én taxi’s zijn doorgaans zeer te mijden omdat iedereen die een auto heeft voor taxi speelt. Meteen een van de eerste ‘don’ts when you are in Guadalajara’ schaamteloos genegeerd. Ik noem dat een avontuurlijk begin. ‘S mans taxi viel zowat uiteen, maar hij wou indruk maken door zijn mariachimuziek te vervangen door een streepje B-52’s! FTW! Volgens mij kende Senor Taxista meer van muziek dan van het stratenplan van Tlaquepaque, want voor de eerste keer heb ik een taxichauffeur vijf keer de weg horen vragen om dan uiteindelijk een hulplijn te bellen “Oye amigo! Ik heb hier een Amerikaanse in de auto en ik vind de weg niet!” Ts, en dat na mijn: “Soy de Belgica.”

Gelukkig werd ik een weinig later heelhuids en hartelijk onthaald door Cristina. Ik heb mij even in den hof gezet, heb wat zitten staren naar de kolibri’s terwijl ik aan een Indio lurkte. Daarna ben ik de straat opgegaan en heb ik voor amper een euro heerlijke tortillas gegeten.

Nu zit ik op een leeg privé-binnenplein te genieten van de achtergrondgeluiden van de stad terwijl de insecten hun nachtelijk lied aanheffen.

Thuiskomen… Het gaat steeds vlotter.

De volledige On the Road set op Flickr.

De voorlopige route is in grote lijnen als volgt:

• Tlaquepaque
• Guanajuanto
• Mexico City
• Teotichuacan
• Cuernanaca
• Taxco
• Oaxaca
• San Christobal
• Veracruz
• Palenque
• Chichen-itza
• Tulum
• Cancun

Op Google Maps heb ik de locaties aangeduid die ik wil bezoeken met opmerkingen, links en ideeën. Ik moet nu nog een planning zien uit te werken: hoe lang kan/wil ik overal blijven, welke plaatsen zijn doortrekplaatsen, welke uitvalsbasissen etc etc etc.

Rondreizen zal gebeuren per bus. Er zijn naar ik lees en hoor zéér betrouwbare busverbindingen in Mexico. Ik heb momenteel iets teveel bagage mee om rond te trekken, maar ik kan wat ik niet nodig heb met DHL opsturen naar huis. Schijnt, wederom, heel erg betrouwbaar te zijn. O, en dat betekent dat de laptop niet meereist en ik dus niet meer 18u per dag online zal zijn. Dit voor alle nitwits die mij er blijven op wijzen dat ik teveel online zit: dudes, dat is hier vaak niet te doen van de hitte! Ik heb dit dorp al helemaal gezien! *gniffel* Maar goed, u had zeker een punt en dus: bewegen is de boodschap, en dan niet alleen fysiek…

Qua timing neem ik pakweg midden december als einddatum: dat geeft me nog 10 weken, wat me meer dan voldoende lijkt om deze trip te vervolledigen. Wil ik ergens langer blijven hangen, dan heb ik daar de ruimte voor. Zo zou ik in Tlaquepaque, Mexico City, Oaxaca en Cancun langer willen blijven hangen, om diverse redenen: in Tlaquepaque kan ik eventueel een stoomcursus Spaans meepikken, Mexico City lijkt me te zeer de moeite om zomaar als transit te gebruiken en daar zou ik eventueel kijken voor couchsurfing, Oaxaca schijnt ongelooflijk mooi en cultureel boeiend en Cancun zou ik willen nemen als eindpunt om naar huis te vliegen. Lijkt me niet slecht om af te sluiten aan de Oceaan, eventueel te leren duiken, maar dan enkel op voorwaarde dat ik de hordes Amerikaanse, Vlaamse en Hollandse toeristen kan vermijden.

Mijn plannen zullen onderweg zeker wijzigen, net zoals ze op de afgelopen drie dagen evenveel keer veranderd zijn. Het zou bijvoorbeeld kunnen dat een Frans-Amerikaanse vriendin van Philadelphia afzakt om een weekje met me mee te reizen, maar dat moeten we nog zien.

Stressfactoren zijn het alleen reizen en het feit dat ik geen Spaans spreek. Maar reisgenoten vinden onderweg schijnt niet zo moeilijk en er is die mogelijke stoomcursus plus ook zoiets als ‘ik leg het met handen en voeten uit’. Dat zien we dan wel onderweg.

Goed. Ik heb een plan. Het lijkt me nu pas écht een reis. *glundert*

* “El Viaje Misterioso de Nuestro Jomer (The Mysterious Voyage of Homer)” is mijn favoriete Simpsons-aflevering . (Voor de fans: Seizoen 8, aflevering 9 ofte [3F24]) Homer gaat, na een trip doorheen een Mexicaans landschap, op zoek naar zijn soulmate.

Gisteren op het quasiverlaten strand De Los Muertes had ik een gesprek met een vrouw die al 40 jaar de wereld rondreist. Het begon allemaal omdat ze haar ’soul’ kwijt was. Of hoe er geen toevalligheden zijn en alles altijd samenkomt…

Maar ik voel dat langetermijn hier/ergens blijven zeer verstikkend is voor mezelf. Ten eerste: Sayulita is vergeven van de gringo’s en binnenkort is het hoogseizoen, dus alleen maar erger. Een rechtstreeks gevolg is dat de huurprijzen hier vreselijk hoog zijn. En eigenlijk ben ik al uitgekeken op Sayulita: mooi dorp, daar niet van, maar ik besef dat ik méér wil. Méér zien.

Ten tweede: lange tijd hier blijven is een commitment waar ik geen zin in heb. Ik merk dat ik patronen aan het herhalen ben van thuis: sport, internet, lezen en buiten lopen. Kan ik evengoed in Ibiza zitten (voor de zon) of thuis (als ik die patronen toch herhaal).

Dus vandaag viel het me te binnen: rondreizen is geen vlucht. Hier blijven is geen verplichting. Ik moet proberen te zien wat ik echt graag wil doen. Of ik nu in een plaats blijf, of rondtrek, mezelf heb ik toch steeds mee.

Al die angst en twijfel die ik de afgelopen dagen gevoeld heb, waren zeer nuttig.

Ik ga rondtrekken. De rest zie ik later wel.

PS ik schijt in mijn broek van de schrik hoor, maar blijkbaar denkt iedereen dat ik een stoere ben. mwoeha.

Voor wie wil weten wat het wel is: een buikgriep-achtige aandoening en zandvlooienbeten. Ik heb medicatie dus binnen een paar dagen ben ik er bovenop. Eens zien hoe verward ik dan nog ben.

Mwoeha.

We zijn hier de overgang aan het meemaken van regenseizoen naar droog seizoen: van hete, zeer vochtige lucht met ’s avonds een verfrissend onweer naar ietsje draaglijker temperaturen zonder spatje regen. Alleen heb je tijdens die overgang extreem hete temperaturen en geen regen.

Die hitte is vreselijk, echt. Zo zijn we maandag naar Puerto Vallarta gereden (zowat een uurtje rijden) en tegen ik uit de auto stapte, was ik een goed voorbeeld van “langzaam gesudderd”. Je voelt je lijf extreem sloom worden, idem dito voor je gedachten en aangezien ik een gevoelige lama ben, geldt hetzelfde voor mijn gevoelens: verward en overgevoelig.

GIsteren bleek ik, na een slapeloze nacht, een flinke zonneslag te hebben: heel veel uitslag (je kan nu op heel mijn lijf van bolletje naar bolletje een tekening maken), jeuk, misselijk, geen eetlust, moe, ambetant en hypergevoelig. Ai ai ai! Mijn gevoel van “meh” werd enkel versterkt door mijn onzekerheid over mijn ‘en wat nu’-plan.

Vandaar: jezelf tegenkomen.

With a little help from my friends (you know who you are), heb ik uiteindelijk gehandeld: ik ben op zoek gegaan naar een betaalbare casa in Sayulita, samen met Mick en Wout. Een hele onderneming: veel plaatsen zijn ofwel pokkeduur (80 dollar/nacht) ofwel crappy. Eerlijk gezegd: ik was wat ontmoedigd (hypergevoelig weet u wel). En terzelfdertijd voelde ik me de rijke verwende Westerling bij wie het rap-rap moest gaan. Confrontashuns, i haz dem!

Later die dag ben ik nog even het dorp ingewandeld om te gaan chillen bij het strand (het was toen draaglijk van temperatuur) en ik kwam voorbij een modern bungalowcomplex, uitgebaat door een Finse en een Mexicaan. Het bestaat uit een aantal halfopen bungalows: je kamer en badkamer zijn afgescheiden, je zit-, eet- en keukenhoek zijn open. Er is een gemeenschappelijke bibliotheek en ze geven er surflessen. Ik heb een prijs kunnen onderhandelen omdat ik er voor een maand wil intrekken. Ze hebben er de huur van een surfboard bovenop gedaan.

En zo heb ik meteen een paar projecten, want in het paradijs op mijn lui gat zitten, is niets voor mij (ook al is het een cute little ass zei iemand me): leren surfen, wat contacten opdoen, en deze plaats als uitvalsbasis gebruiken voor daguitstappen of bezoeken. Ik moet blijkbaar bezig blijven…

Ik lieg, denken doe ik de hele tijd.

En tijd dat ik heb. Oceanen van tijd.