Lamazone

Het fijne en meteen ook frustrerende aan een fotoproject met vastgelegde thema’s is dat ik dingen moet uitproberen die ik normaal niet zou doen. Ik maak graag spontane snapshotjes van andere mensen,  levenloze voorwerpen of allemaal beestjes. Eigen lichaamsdelen à la limite maar het liefst verschuil ik me veilig achter mijn toestel.

Sinds de start van Salon 8 en z52x, acht weken terug, heb ik echter zes zelfportretten getrokken (dat is meer dan in 2009 samen) en binnenshuis geklooid met belichting, zelfontspanners en iets wat begint te neigen naar art direction. Met dat laatste bedoel ik: poseren voor een foto, nadenken welke kleren de juiste sfeer weergeven en hoe dat allemaal zo goed mogelijk samenkomt. Ik heb niet de make-up skills of ervaring van Mick (die trouwens het ene geweldige project na het andere uit zijn hoed tovert), maar het is een leerproces.

Zo was het thema deze week “Film Still”. Waarom niet film noir als stijl uitproberen, suggereerde Mick. Zo gezegd zo geprobeerd. Maar what the hell zeg: uuuuuuuren hebben we daarover gedaan. Flits, bijstellen, zelfontspanner, poseren, kijken, bijstellen, klik, poseren, klik, flits, bijstellen, vloeken, poseren, klik, kijken, aaargh!

Soit, het is eens iets anders dan een gebouw om de hoek:

Maar ook: het was heel leuk om te doen. Leerrijk maar ook tof om met Sophie een hele tijd gefocust aan een project te werken.

Er zit iets in…

01:00

En toen… toen crashte mijn iMac. Aan het begin van de nacht. Niet zomaar, nooit zomaar. Vast omdat de eerste externe HD zowat vol was, ik materiaal aan het kopiëren was van de interne HD naar de nieuw aangekochte tweede externe HD en omdat ik teveel bewerkingen tegelijk aan het doen was.

Appeltje C.

Appeltje Backspace.

Appeltje Q.

Appeltje… Poef.

En toen zat ik in de zwarte nacht, op een zwart scherm codes in te tikken die me niets zeiden.

/sbin/fsck -fy

Ja, fsck -fyou too…

Vandaag was de deadline*: de belastingsbrieven moeten voor 00u00 vannacht ingediend worden.

Mijn brief heeft wat afgereisd: van de brievenbus naar de keukentafel, koffietafel en mijn bureau. Het leek al een onderdeel van het meubilair te worden. Gisterenavond, na een huisbezoek waar ik tegenop keek, was ik er eindelijk klaar voor: de brief zou ingevuld worden. Ik was verbaasd mijn loonfiche reeds in mijn brief te vinden. Blijkbaar had ik dat een maand geleden daartussen gefoefeld. Voorzienig. Zo ben ik. Helaas ook vergeetachtig, want er zat maar één enkele loonfiche tussen. Ik heb twee werkgevers gehad in 2008. You do the math.

Mappen doorsnuisterd, papieren nogmaals doorbladerd en die ene lade voor de zesde keer doorwroet maar geen loonfiche nummer 2. Een alternatief bedenken dan maar: geen brief invullen? Mijn document terug opvragen? Een bedrag verzinnen? Invullen: “Jullie weten het toch al, dus vul het zelf maar in”?

Volgens welingelichte bronnen op Twitter had ik geen loonfiche nummer 2 nodig, zelfs geen loonfiche nummer 1 bij Tax on Web. Alles zou er reeds ingevuld staan. Het Walhalla voor een sloddervos! Je had er wel een ID-kaartlezer voor nodig of een token. Hm. In mijn hoofd ging er een spaarlampje aan: ik zag vaag het beeld van een geel kaartje met codes. Het licht werd feller en ik zag duidelijk het woord ‘token’. Hell! Die had ik drie jaar geleden al eens te laat aangevraagd waarna die in een van mijn mappen was blijven steken. In tegenstelling tot yoghurt hier geen vervaldatum en enkele minuten later klikte ik door de verschillende aanslagvakken. “Bommen leggen” zou een goed aanslagvak zijn.

Vijftien clicks later was ik er van af. Volgend jaar doe ik het weer online.

Als ik mijn token dan nog vind.

* Ondertussen is de deadline -naar jaarlijkse gewoonte- verlaat naar 3 juli.