#happy
Soms weet ik het allemaal niet meer.
Zit alles te vol.
Zijn mijn benen het moe de zwaarte te dragen.
Dan ga ik op de grond liggen.
Uitgestrekt
Mijn ogen naar boven.
Knipperend.
Het sijpelt weg in de grond.
Dan sta ik weer op en loop ik lichter verder.
Weinig bloedverwanten waar ik zo close mee ben als mijn beste vrienden.
We vormen tijdelijke roedels. Als we bijeen komen, wordt dat uitbundig gevierd of intiem gedeeld. Graag met eten erbij. Samen eten schept een band.
Er zijn geen alfa’s, we zijn allen gelijk en allen anders. Af en toe breidt de roedel zich uit: een kind, een lief, een extra lid van de groep…
Er moet niet geëntertaind worden, zelfs niet gepraat.
We zijn samen en vieren we het leven en onszelf.
De gordijnen en het raam opengooien, de lentelucht laten binnenkomen en nog even terugkruipen tussen de warme lakens om te genieten.
Nog heel even voor ik me omkleed en met Lola het park intrek. Nog heel even voor ik koeken haal bij de bakker en die verorber met het eerste kopje koffie van de dag. Nog heel even voor ik gezwind de fiets opspring om naar het werk te vertrekken.
It’s looking like a beautiful day…
Gisteren een halve dag gewerkt om wat zaken in te halen. Lola was mee naar TH HQ en gedroeg zich – op een incident na- voorbeeldig. Mijn mail opgeruimd, lopende zaken afgehandeld en daarmee ook mijn hoofd stiller gemaakt.
Dan met lieve vrienden een hapje gaan eten in het traagste resto van heel Gent, gezellig in de zon met een Leffe erbij, waarna mijn beste vriendin ook langskwam.
Veel reisverhalen, complimentjes over er goed uitzien, aaitjes voor Lola en plannen voor een rustige avond met twee.
“Sex and The City”, chips en een dekentje. Knuffels voor het afscheid.
Meer moet dat soms allemaal niet zijn.
De vlucht van Brussel naar Cancun nam ongeveer 10 uur in beslag. Het was een chartervlucht: geen beenruimte voor mijn grote reisgenote, een gillend kind, een microscopisch klein zakje pinda’s (iedere afleiding is er een) en een wel zeer onvriendelijke stewardess.
Een mens leest, dut, babbelt, krijgt kramp, kijkt rond, leest nog wat, luistert naar muziek en staart naar buiten.
Gelukkig had Mick een stopover geregeld in Cancun. Gelukkig in de buurt van het dorp Cancun, en niet in de buurt van de torenhoge, tsjokvol Belgen resorts. We hebben langs het verlaten strand gekuierd, gegeten in een fijn restaurantje waar de locals zaten te smullen om dan de vermoeide leden te rusten te leggen in een voor mij reeds tropische temperatuur. Later kwamen we erachter dat de kamer airco had, maar slapen met de balkondeuren open was eigenlijk veel leuker.
De volgende dag, na een zalig ontbijt, hup, terug het vliegtuig op. Deze keer 2 binnenlandse lijnvluchten. Niet verbazingwekkend, maar echt wel een wereld van verschil: meer beenruimte, gratis drank, weinig volk, grote zakjes pinda’s en Salma Hayek herself die je dat allemaal op een dienblad presenteert.
Salma Hayek klust bij als airhostess
En het uitzicht:
Ik was redelijk onder de indruk (en eigenlijk ook gewoon doodmoe, gejetlagged en sufgereisd).
