Even alles vergeten met StuBru door de speakers en een warme hond op je schoot.
Dan voel ik me thuis, waar ik ook ben.
Category: Huisje Tuintje Salmonella
Mijn huidig huurhuis voelt al een tijd niet meer aan als een thuis, als het dat ooit al was, dus hoog tijd om te verkassen. De jacht is geopend!
Ik zal het moeten hebben van mond-aan-mond: op immosites zijn de beste huizen razendsnel weg, bordjes hangen nog niet goed en wel op aan huizen of daar staan de eerste huurders al die schreeuwen “We nemen het!”. En daar komt u, waarde medemens, in the picture. Help mij! Promoot het gedachtengoed dat een “Lama + Lola” in je wijk hebben een verrijking is voor iedereen! Hou uw ogen open, spits uw oren en speel informatie door als ware u een agent van CSI Ledeberg.
Wat zoek ik?
Een huurhuis met een à twee slaapkamers, badkamer, keuken, living, eetkamer, liefst zolder én tuin. Huurhuis want het mag dan al ‘het moment zijn om te kopen’, op je eentje dat financieren is een hele boterham. Tuin is noodzakelijk voor mij en Lola. Huisdieren moeten toegelaten zijn.
In groot-Gent, dus 9000 Gent en ook Ledeberg, Gentbrugge, Mariakerke, Melle, Sint-Amandsberg, Merelbeke….Het criterium qua ligging is: doenbaar met openbaar vervoer of fiets naar het stadscentrum en niet al te ver van de oprit van de autostrade. In een eerste fase. Vind ik daar niets dan wordt het uitwijken, maar dat zijn zorgen voor later.
Budget: max 700 euro.
Staat: instapklaar. Daarmee bedoel ik dat er geen behang moet worden afgestoken, muren bijgepleisterd en zolders geïsoleerd, neen, dat is al gebeurd. Een likje verf, deuren vastvijzen of lampen vervangen kan natuurlijk wel.
Huisbazen: aangenaam. Correct.
Termijn: tegen de hersft (lees: zsm)
Zoiets:
Wie wil er dit niet, right?
Wat kan je doen? Mail me tips, smijt het in de comments, DM me op Twitter, klamp me aan op straat en verspreid het woord onder je vrienden.
Heb je de gouden tip die leidt tot de ondertekening van een huurcontact dan krijg jij instant karma, een diner met een lama (of zonder mij als je me niet leuk vindt) en een schilderij gemaakt door Lola.
Zo is iedereen tevree.
Wie wil er dit niet, right?
UPDATE: Beste kijkbuiskindertjes, lees meteen “Ik zoek een huis (deel 2)“, want de scope van de zoektocht is licht gewijzigd.
Rijhuizen. Zo genoemd omdat ze in een rij staan.
Het huis links van mij stond lange tijd leeg. Een oud dametje was er ten val gekomen en toen ze haar eindelijk vonden, had de kou zich al meester gemaakt van haar longen. Het huis raakte niet verkocht, want het was te oud en te uitgeleefd en te duur. Een beetje als Fabiola.
Te lange leste verdween het ‘Te Koop’-bordje en trok er een luidruchtige bende West-Vlamingen in om het in alle heftigheid te verbouwen. Er werd afgebroken, heropgebouwd en stiekem aan expansie gedaan. Een deel van mijn huis werd meteen mee onder handen genomen: dankzij de dunne muur sloegen ze pluggen ook uit mijn muur, een handige aannemer klopte een deel van de schutting mijn tuin in en mijn slaapkamer werd van stormend water voorzien terwijl daar geeneens een leiding loopt. Binnen een maand trekken ze er echt in. Ik vermoed dat het lawaai alleen maar zal toenemen.
Het huis rechts van mij wordt bewoond door vriendelijke mensen. Toch zolang ze voor hun huis staan. Eenmaal de gordijntjes dichtgetrokken worden, vang ik gênante vlagen van ruzies op. Door de dunne laag bakstenen sijpelt de agressie mijn huis binnen. De oorverdovende stiltes achteraf zijn eng. Opluchting troef als ik man en vrouw de volgende dag gezellig in de tuin zie zitten. We zwaaien even en doen alsof er niets aan het handje is. Ik voel me een onvrijwillige deelnemer in hun amateurtoneeltje.
Rijhuizen. Niet meteen blijhuizen.
Ik ging ervan uit dat ik na mijn laatste dag energie te over zou hebben en me meteen aan mijn indrukwekkende to do lijst zou kunnen wijden. Een van de puntjes was trouwens: ‘lijst weggooien and do what I damn well feel like at that moment’.
Mis.
Ik zit nog steeds in de fase dat ik moe ben. Moe van de weerslag, van de opgebalde stress, van weet-ik-veel wat. Er wordt veel gerust in Casa Lama. Het is frustrerend, maar soit, blijkbaar even wat ik nodig heb.
Tot nu.
Boiler laten nakijken omdat de huisbaas me dat nu eenmaal vraagt. De Gouden Gids biedt me tal van namen. Ik kies er lukraak een: hij wordt mijn Boilerman.
Een sappig Gents accent, een potige kerel die al 35 jaar in het vak zit en zeer laidback maar sympathiek overkomt. Op vijf minuten worden de kraandingetjes vervangen, de boiler afgesteld en een documentje geschreven terwijl we grapjes staan te maken.
“Ghèt et ni eens geleze!” (over het document dat ik net ondertekend heb) “Nu stakik in uw testament.”
- “Veel geluk daarmee,” antwoord ik, “Ik ga al mijn geld opdoen voor ik sterf.”
Het zicht vanuit mijn slaapkamer:
Geen onoverzichtelijke sneeuwboel, gewoon, een klein tapijtje. Schoon.
(Ja, ik ben nog een beetje ziek en dan wordt word ik sentimenteel en zo en kan ik niet meer spellen. Laat mij gerust.)
Nu tijd voor een stevige brunch met vriendin en kind en dan richting feestje.
Life is sweet.