We wonen sinds een klein jaar in een huis aan het Rabot.

Het is een gemengde wijk: kansarmen, Bulgaren, ex-junks, dealers, gezinnen met kinderen, koppels met huisdieren, Russen, Vlamingen, zwarten, bruinen, witten… het woont er allemaal. Wat ik fijn vind aan de wijk is het “sociale”: als ik Lola uitlaat, sla ik vaak een praatje met een aantal andere hondenwandelaars in de buurt; als we thuiskomen van het werk, vraagt de buurvrouw in gebroken Nederlands of we brood willen; in het weekend is er vaak een festival of feest op het terrein van de Gasmetersite. Het voormalige Alcatelterrein bestaat uit de oude betonnen vloeren van de fabrieken waarop nu plaats gegeven werd aan een aantal stadstuintjes, een speelruimte, twee voetbalterreintjes en wat containers die dienst doen als scoutslokalen. Mensen zijn er sociaal zonder dat dat tot al te grote overlast leidt. Dat is althans mijn visie op de buurt – praat met iemand zes straten verder en die vertelt je misschien een ander verhaal. (De Rabottorens wat verderop zijn drie torenhoge oude, uitgeleefde flatgebouwen waar mensen zeer dicht op elkaar wonen in niet altijd even goede omstandigheden.)

Het is een fijn huis: veel invallend licht, het staat voldoende op orde, we beschikken over een grote tuin en we voelen er ons thuis. Waar we vooral van genieten is de rust: ’s morgens slapen we ongestoord uit, tenzij het zondag is en de katholieke klokken ons wakkerluiden. De buren zijn rustig, op straat is er weinig commotie en daar hou ik wel van: rust.

De rustige buurt maakt echter deel uit van het project ‘Bruggen naar Rabot‘, dat is de overkoepelende titel waaronder een aantal stadsvernieuwingsprojecten vallen voor de Rabotwijk. Het terrein aan de Gasmeterlaan wordt in de loop van het volgende jaar gesaneerd, en er worden 450 wooneenheden voorzien met “ruimte voor recreatie, speelweefsel, buurtvoorzieningen, kantoren en handel.” De Gasmetersite wordt dus het toneel van werken, van verandering en van heel veel lawaai. Los van het feit dat het een noodzakelijk project is, kan ik niet zeggen dat ik ernaar uitkijk jarenlang naast een bouwsite te wonen. We zullen onze woonplannen dus moeten aanpassen.

Edoch – zover zijn we nog niet. Voorlopig staat de site er nog: naar het schijnt loopt het project vertraging op dus mij zorgen maken heeft dan ook geen zin. Ta panta rhei weet u wel. Ik kan me beter bezighouden met vast te leggen wat er wél nog is.

Dus geniet even mee van wat ik tot nu toe gecapteerd heb:

Wie meer wil weten over het project en de buurt kan hier verder lezen:
Forum SkyscraperCity – Gent: Bruggen naar Rabot
Forum SkyscraperCity – Gent: Rabottorens

Stad Gent – In de wijk / Project Bruggen naar Rabot

Zo heeft een Japanse duizendknoop er zijn zinnen op gezet de tuin over te nemen. Het is een kleine ecologische ramp. Volgens Alys Fowler, in haar boek ‘De Creatieve Tuinier’, is de beste manier om daarvan af te geraken te verhuizen. Dat zijn we nog niet meteen van plan dus ben ik deze avond de jungle ingedoken om de vijand te lijf te gaan, in ware groene rambostijl. Of Green Giantstijl. Of vermomd als Green Goblin. In ieder geval als iets groens en gemeens. Grrrrrr!

Twee uur later heb ik gewonnen. Dit gevecht althans.

Ik leidde haar rond in het lege, witte huis en terug beneden vroeg ze me of ik de buurt wat kende. We wonen er nog niet officieel maar toch deed deze buurt me wat denken aan Ledeberg: een socio-culturele mix, redelijk gemoedelijk met wat handelszaken. Zij lichtte de andere kant toe: ex-criminelen, heroïneverslaafden, pedofielen, inbraak, vandalisme en gaf ons een aantal Tips Om Te Overleven In De Buurt. Ze overhandigde haar kaartje. “Bel maar of spreek me aan op straat als je iets verdachts gezien hebt.” Bellen? Op straat aanklampen? Yes Ma’m!

Ik liet haar uit. Ze glimlachte.

Pas twee minuten later had ik door waarom.

Mijn anti-diefstalinstallatie zit alvast goed.

De queeste is voorbij: we hebben een huis.

Het is een fijn huis aan het Rabot met veel licht, ruime kamers, een grote tuin en een leuke huisbazin. Er is ruimte voor Lola, Zofie en mij. Eind september verlaat ik dit huis, oktober slaan we even over en begin november trekken we samen in onze thuis.

Het is een pak van mijn hart. Ik kan me voorstellen dat ‘huizen’ en alles wat daarmee te maken heeft (huren, kopen, verhuizen, verbouwen..) in de top 3 staat van stressfactoren. Zeker nu er meer vraag is naar huizen dan er huizen beschikbaar zijn. Ik heb zotte dingen gezien en meegemaakt. Zo was er het huis waar de huidige huurder beweerde dat het er niet echt tochtte toen ik op een gat in de muur wees. Het maandelijkse verbruik bleek op 240 euro te liggen. *Kuch* Of die keer toen we stonden te wachten aan het geweldige huis waar er verwarring was over het uur van afspraak. De huidige huurder was een uur te laat en in plaats van de afspraken te kunnen spreiden mocht de immoman ons alle 15 samen binnenlaten. 15 mensen die het huis wilden, waarvan er een paar meer dan drie maanden aan het zoeken waren. Het leek wel een concept voor een realityshow: zet 10 koppels bij elkaar, naast een huis wat ze allemaal willen en laat het kijkplezier beginnen. Brood en Spelen.

Soit. We hebben een huis. Ja, ik herhaal het een paar keer want het klinkt wat irreeël.

Auw.

Ik knijp mezelf af en toe in de arm.

Bedankt. U was een hart onder de riem.

Allereerst: bedankt. Echt, bedankt. Ik ga geen namen noemen, omdat ik er zeker ga vergeten, maar je weet wie je bent. Ja, jij daar, die me in de comments tips gaf, me DM’s stuurde, mailtjes met zoekertjes uit de Streekkrant, die rondreed op de motor in wijken waar ik wil wonen, je ogen opensperde tijdens wandelingen met je kroost, me links doorstuurde van immosites en jij en jij die me een plaats bij jou thuis aanboden. O ja, ook jij en jij en jij en jij om te duimen, me succes te wensen, mijn oproep op haast fanatieke wijze te verspreiden en kaarsen te branden. Bedankt!

De zoektocht heeft voorlopig, buiten sociale cohesie, leuke contacten en een halve maagzweer, weinig resultaat opgebracht. De huizenmarkt in de zomer is… , nou, ik kan welbespraakt uit de hoek komen, maar het woord wat hier het beste past is helaas ‘meh’.

De stress stapelt zich op: 1 oktober is namelijk mijn deadline. Ik heb nu welgeteld nog zes weken om een casa te vinden. Zes.Weken. Ik hoor ‘het komt allemaal wel in orde’ en dat kan wel zijn maar wat mij het meeste stoort is het gevoel van afhankelijkheid. Ik heb hier geen controle over. We zien een leuk huis, maken een afspraak, vinden het echt wel leuk en dan begint het. We nemen een optie en vullen een vragenlijst in: beroep, leeftijd, inkomen, … Ik heb ondervonden dat als je een huis zoekt je de pieren uit de neus worden gevraagd zonder dat daar enig gevoel van schaamte bij komt kijken van de tegenpartij. Ongestraft curieuzeneuzenmosterpotten, ik wist niet dat er een markt voor was. Vertrouwen, het is ver te zoeken in de wereld van huisjesruil en immokantoren.

En dan: wachten.

Zij beslissen of jij leuk bent. Nou ja, leuk, of je kredietwaardig bent, betrouwbaar en past in het beeld wat zij hebben van de ideale huurder.

Voorlopig valt dat wat tegen. En daar kan ik weinig aan doen…

*Zucht*

In other, more happy news, viel het je al op dat ik ‘we’ zei? Ja, ik ben niet meer op zoek naar een huis voor één persoon + hond, maar dat is twee personen + hond geworden. Sophie en ik gaan samenwonen en dus zoeken we nu een groter huis dan ik eerst in gedachten had.

We zoeken nu:

Een huurhuis met minstens twee slaapkamers, badkamer, keuken, living en tuin. Een tuin is een vereiste.

In groot-Gent, dus 9000 Gent en ook Ledeberg, Gentbrugge, Mariakerke, Melle, Sint-Amandsberg en Merelbeke. Het criterium qua ligging is: haalbaar met openbaar vervoer of fiets naar het stadscentrum, want ik werk hartje Gent en wil er niet met de auto heen. En als je na een avond stappen met de tram of bus thuisgeraakt is dat heel fijn.  Ook niet al te ver van de oprit van de autostrade. Zo zijn Lochristi, Drongen en Evergem kantje boord, daar hangt het af van de exacte ligging. Gavere, Deurle en Nazareth liggen buiten onze scope.

Budget: max 850 euro.

Staat: instapklaar. Daarmee bedoel ik dat er geen behang moet worden afgestoken, muren bijgepleisterd en zolders geïsoleerd, neen, dat is al gebeurd. Schilderen, deuren vastvijzen of lampen vervangen kan natuurlijk wel.

Termijn: tegen 1 oktober 2009, later kan, vroeger ook.

Zoals beloofd staat er een prijs tegenover de Gouden Tip! Het schilderij van Lola zit daar nog steeds bij (ze zit trouwens in de buurt van Arles momenteel, Van Gogh en Gauguin achterna dus het wordt een fantastisch meesterwerk), een diner van/met de Lama plus een geweldige verrassing van Sophie (maar écht een ge-wel-dige verrassing) én instant karma.

Dus: nog een laatste keer (het wordt gênant): help.
Ik ben nog steeds te bereiken via mail, de comments van deze post, chat, twitter, en miljarden andere sociale netwerken.

Ik liet een last achter aan het loket en nam kriebels mee naar buiten.

Vanaf 30 september woon ik niet meer waar mijn bed nu staat.
Exact drie maanden tijd om een huis te vinden.

Er is geen weg terug.

Godzijdank.

Dan voel ik me thuis, waar ik ook ben.

Ik zal het moeten hebben van mond-aan-mond: op immosites zijn de beste huizen razendsnel weg, bordjes hangen nog niet goed en wel op aan huizen of daar staan de eerste huurders al die schreeuwen “We nemen het!”. En daar komt u, waarde medemens, in the picture. Help mij! Promoot het gedachtengoed dat een “Lama + Lola” in je wijk hebben een verrijking is voor iedereen! Hou uw ogen open, spits uw oren en speel informatie door als ware u een agent van CSI Ledeberg.

Wat zoek ik?
Een huurhuis met een à twee slaapkamers, badkamer, keuken, living, eetkamer, liefst zolder én tuin. Huurhuis want het mag dan al ‘het moment zijn om te kopen’, op je eentje dat financieren is een hele boterham. Tuin is noodzakelijk voor mij en Lola. Huisdieren moeten toegelaten zijn.
In groot-Gent, dus 9000 Gent en ook Ledeberg, Gentbrugge, Mariakerke, Melle, Sint-Amandsberg, Merelbeke….Het criterium qua ligging is: doenbaar met openbaar vervoer of fiets naar het stadscentrum en niet al te ver van de oprit van de autostrade. In een eerste fase. Vind ik daar niets dan wordt het uitwijken, maar dat zijn zorgen voor later.
Budget: max 700 euro.
Staat: instapklaar. Daarmee bedoel ik dat er geen behang moet worden afgestoken, muren bijgepleisterd en zolders geïsoleerd, neen, dat is al gebeurd. Een likje verf, deuren vastvijzen of lampen vervangen kan natuurlijk wel.
Huisbazen: aangenaam. Correct.
Termijn: tegen de hersft (lees: zsm)

Zoiets:

Wie wil er dit niet, right?

Wat kan je doen? Mail me tips, smijt het in de comments, DM me op Twitter, klamp me aan op straat en verspreid het woord onder je vrienden.
Heb je de gouden tip die leidt tot de ondertekening van een huurcontact dan krijg jij instant karma, een diner met een lama (of zonder mij als je me niet leuk vindt) en een schilderij gemaakt door Lola.

Zo is iedereen tevree.
Wie wil er dit niet, right?

UPDATE: Beste kijkbuiskindertjes, lees meteen “Ik zoek een huis (deel 2)“, want de scope van de zoektocht is licht gewijzigd.

Het huis links van mij stond lange tijd leeg. Een oud dametje was er ten val gekomen en toen ze haar eindelijk vonden, had de kou zich al meester gemaakt van haar longen. Het huis raakte niet verkocht, want het was te oud en te uitgeleefd en te duur. Een beetje als Fabiola.

Te lange leste verdween het ‘Te Koop’-bordje en trok er een luidruchtige bende West-Vlamingen in om het in alle heftigheid te verbouwen. Er werd afgebroken, heropgebouwd en stiekem aan expansie gedaan. Een deel van mijn huis werd meteen mee onder handen genomen: dankzij de dunne muur sloegen ze pluggen ook uit mijn muur, een handige aannemer klopte een deel van de schutting mijn tuin in en mijn slaapkamer werd van stormend water voorzien terwijl daar geeneens een leiding loopt. Binnen een maand trekken ze er echt in. Ik vermoed dat het lawaai alleen maar zal toenemen.

Het huis rechts van mij wordt bewoond door vriendelijke mensen. Toch zolang ze voor hun huis staan. Eenmaal de gordijntjes dichtgetrokken worden, vang ik gênante vlagen van ruzies op. Door de dunne laag bakstenen sijpelt de agressie mijn huis binnen. De oorverdovende stiltes achteraf zijn eng. Opluchting troef als ik man en vrouw de volgende dag gezellig in de tuin zie zitten. We zwaaien even en doen alsof er niets aan het handje is. Ik voel me een onvrijwillige deelnemer in hun amateurtoneeltje.

Rijhuizen. Niet meteen blijhuizen.

Mis.

Ik zit nog steeds in de fase dat ik moe ben. Moe van de weerslag, van de opgebalde stress, van weet-ik-veel wat. Er wordt veel gerust in Casa Lama. Het is frustrerend, maar soit, blijkbaar even wat ik nodig heb.

Tot nu.

Ik ben toe aan wat actie: ik kan thuis blijven zitten en wachten tot de “energie terug begint te stromen”, maar ik word er helemaal lastig van (en onrustig). Het werkt ook omgekeerd: actief zijn helpt gewoon.

De lijst is als volgt:

• MTB binnensteken voor nieuwe achterband
• Stadsdienst bezoekje brengen om domicilie te regelen
• Telenet regelen
• Fortis: rekening opzeggen (na 2 bezoeken en 2 telefoons is dat nog niet gelukt)
• Naar de Zanzibar voor nog een reisgids van Mexico
• kijken voor taallessen Spaans aan de unief
• inkopen doen en koken OF uit eten gaan met D
• samen chillen

Als Mozes te moe is om naar de berg te gaan, moet Mozes maar eens van zijn luie krent komen en in gang schieten.

Avanti!