De wijkagente stond voor de deur. Ik zat onder de verf. Of ze de inspectie kon doen om de domicilie te regelen. Ze was blond, beleefd en paste goed in haar uniform. Alsof ik dat kon weigeren.
Ik leidde haar rond in het lege, witte huis en terug beneden vroeg ze me of ik de buurt wat kende. We wonen er nog niet officieel maar toch deed deze buurt me wat denken aan Ledeberg: een socio-culturele mix, redelijk gemoedelijk met wat handelszaken. Zij lichtte de andere kant toe: ex-criminelen, heroïneverslaafden, pedofielen, inbraak, vandalisme en gaf ons een aantal Tips Om Te Overleven In De Buurt. Ze overhandigde haar kaartje. “Bel maar of spreek me aan op straat als je iets verdachts gezien hebt.” Bellen? Op straat aanklampen? Yes Ma’m!
Ik liet haar uit. Ze glimlachte.
Pas twee minuten later had ik door waarom.
Mijn anti-diefstalinstallatie zit alvast goed.
Het was de eigenares van het zeventiende huis die mij opbelde. “Ik heb goed nieuws voor u.”
Een week later prijken onze handtekeningen onder een officieel document.
De queeste is voorbij: we hebben een huis.
Het is een fijn huis aan het Rabot met veel licht, ruime kamers, een grote tuin en een leuke huisbazin. Er is ruimte voor Lola, Zofie en mij. Eind september verlaat ik dit huis, oktober slaan we even over en begin november trekken we samen in onze thuis.
Het is een pak van mijn hart. Ik kan me voorstellen dat ‘huizen’ en alles wat daarmee te maken heeft (huren, kopen, verhuizen, verbouwen..) in de top 3 staat van stressfactoren. Zeker nu er meer vraag is naar huizen dan er huizen beschikbaar zijn. Ik heb zotte dingen gezien en meegemaakt. Zo was er het huis waar de huidige huurder beweerde dat het er niet echt tochtte toen ik op een gat in de muur wees. Het maandelijkse verbruik bleek op 240 euro te liggen. *Kuch* Of die keer toen we stonden te wachten aan het geweldige huis waar er verwarring was over het uur van afspraak. De huidige huurder was een uur te laat en in plaats van de afspraken te kunnen spreiden mocht de immoman ons alle 15 samen binnenlaten. 15 mensen die het huis wilden, waarvan er een paar meer dan drie maanden aan het zoeken waren. Het leek wel een concept voor een realityshow: zet 10 koppels bij elkaar, naast een huis wat ze allemaal willen en laat het kijkplezier beginnen. Brood en Spelen.
Soit. We hebben een huis. Ja, ik herhaal het een paar keer want het klinkt wat irreeël.
Auw.
Ik knijp mezelf af en toe in de arm.
Bedankt. U was een hart onder de riem.
We zijn zowat een maand verder na de oproep ‘Help een Lama en Lola aan een huis en win!’
Allereerst: bedankt. Echt, bedankt. Ik ga geen namen noemen, omdat ik er zeker ga vergeten, maar je weet wie je bent. Ja, jij daar, die me in de comments tips gaf, me DM’s stuurde, mailtjes met zoekertjes uit de Streekkrant, die rondreed op de motor in wijken waar ik wil wonen, je ogen opensperde tijdens wandelingen met je kroost, me links doorstuurde van immosites en jij en jij die me een plaats bij jou thuis aanboden. O ja, ook jij en jij en jij en jij om te duimen, me succes te wensen, mijn oproep op haast fanatieke wijze te verspreiden en kaarsen te branden. Bedankt!
De zoektocht heeft voorlopig, buiten sociale cohesie, leuke contacten en een halve maagzweer, weinig resultaat opgebracht. De huizenmarkt in de zomer is… , nou, ik kan welbespraakt uit de hoek komen, maar het woord wat hier het beste past is helaas ‘meh’.
De stress stapelt zich op: 1 oktober is namelijk mijn deadline. Ik heb nu welgeteld nog zes weken om een casa te vinden. Zes.Weken. Ik hoor ‘het komt allemaal wel in orde’ en dat kan wel zijn maar wat mij het meeste stoort is het gevoel van afhankelijkheid. Ik heb hier geen controle over. We zien een leuk huis, maken een afspraak, vinden het echt wel leuk en dan begint het. We nemen een optie en vullen een vragenlijst in: beroep, leeftijd, inkomen, … Ik heb ondervonden dat als je een huis zoekt je de pieren uit de neus worden gevraagd zonder dat daar enig gevoel van schaamte bij komt kijken van de tegenpartij. Ongestraft curieuzeneuzenmosterpotten, ik wist niet dat er een markt voor was. Vertrouwen, het is ver te zoeken in de wereld van huisjesruil en immokantoren.
En dan: wachten.
Zij beslissen of jij leuk bent. Nou ja, leuk, of je kredietwaardig bent, betrouwbaar en past in het beeld wat zij hebben van de ideale huurder.
Voorlopig valt dat wat tegen. En daar kan ik weinig aan doen…
*Zucht*
In other, more happy news, viel het je al op dat ik ‘we’ zei? Ja, ik ben niet meer op zoek naar een huis voor één persoon + hond, maar dat is twee personen + hond geworden. Sophie en ik gaan samenwonen en dus zoeken we nu een groter huis dan ik eerst in gedachten had.
We zoeken nu:
Een huurhuis met minstens twee slaapkamers, badkamer, keuken, living en tuin. Een tuin is een vereiste.
In groot-Gent, dus 9000 Gent en ook Ledeberg, Gentbrugge, Mariakerke, Melle, Sint-Amandsberg en Merelbeke. Het criterium qua ligging is: haalbaar met openbaar vervoer of fiets naar het stadscentrum, want ik werk hartje Gent en wil er niet met de auto heen. En als je na een avond stappen met de tram of bus thuisgeraakt is dat heel fijn. Ook niet al te ver van de oprit van de autostrade. Zo zijn Lochristi, Drongen en Evergem kantje boord, daar hangt het af van de exacte ligging. Gavere, Deurle en Nazareth liggen buiten onze scope.
Budget: max 850 euro.
Staat: instapklaar. Daarmee bedoel ik dat er geen behang moet worden afgestoken, muren bijgepleisterd en zolders geïsoleerd, neen, dat is al gebeurd. Schilderen, deuren vastvijzen of lampen vervangen kan natuurlijk wel.
Termijn: tegen 1 oktober 2009, later kan, vroeger ook.
Zoals beloofd staat er een prijs tegenover de Gouden Tip! Het schilderij van Lola zit daar nog steeds bij (ze zit trouwens in de buurt van Arles momenteel, Van Gogh en Gauguin achterna dus het wordt een fantastisch meesterwerk), een diner van/met de Lama plus een geweldige verrassing van Sophie (maar écht een ge-wel-dige verrassing) én instant karma.
Dus: nog een laatste keer (het wordt gênant): help.
Ik ben nog steeds te bereiken via mail, de comments van deze post, chat, twitter, en miljarden andere sociale netwerken.
