We wonen sinds een klein jaar in een huis aan het Rabot.
Het is een gemengde wijk: kansarmen, Bulgaren, ex-junks, dealers, gezinnen met kinderen, koppels met huisdieren, Russen, Vlamingen, zwarten, bruinen, witten… het woont er allemaal. Wat ik fijn vind aan de wijk is het “sociale”: als ik Lola uitlaat, sla ik vaak een praatje met een aantal andere hondenwandelaars in de buurt; als we thuiskomen van het werk, vraagt de buurvrouw in gebroken Nederlands of we brood willen; in het weekend is er vaak een festival of feest op het terrein van de Gasmetersite. Het voormalige Alcatelterrein bestaat uit de oude betonnen vloeren van de fabrieken waarop nu plaats gegeven werd aan een aantal stadstuintjes, een speelruimte, twee voetbalterreintjes en wat containers die dienst doen als scoutslokalen. Mensen zijn er sociaal zonder dat dat tot al te grote overlast leidt. Dat is althans mijn visie op de buurt – praat met iemand zes straten verder en die vertelt je misschien een ander verhaal. (De Rabottorens wat verderop zijn drie torenhoge oude, uitgeleefde flatgebouwen waar mensen zeer dicht op elkaar wonen in niet altijd even goede omstandigheden.)
Het is een fijn huis: veel invallend licht, het staat voldoende op orde, we beschikken over een grote tuin en we voelen er ons thuis. Waar we vooral van genieten is de rust: ’s morgens slapen we ongestoord uit, tenzij het zondag is en de katholieke klokken ons wakkerluiden. De buren zijn rustig, op straat is er weinig commotie en daar hou ik wel van: rust.
De rustige buurt maakt echter deel uit van het project ‘Bruggen naar Rabot‘, dat is de overkoepelende titel waaronder een aantal stadsvernieuwingsprojecten vallen voor de Rabotwijk. Het terrein aan de Gasmeterlaan wordt in de loop van het volgende jaar gesaneerd, en er worden 450 wooneenheden voorzien met “ruimte voor recreatie, speelweefsel, buurtvoorzieningen, kantoren en handel.” De Gasmetersite wordt dus het toneel van werken, van verandering en van heel veel lawaai. Los van het feit dat het een noodzakelijk project is, kan ik niet zeggen dat ik ernaar uitkijk jarenlang naast een bouwsite te wonen. We zullen onze woonplannen dus moeten aanpassen.
Edoch – zover zijn we nog niet. Voorlopig staat de site er nog: naar het schijnt loopt het project vertraging op dus mij zorgen maken heeft dan ook geen zin. Ta panta rhei weet u wel. Ik kan me beter bezighouden met vast te leggen wat er wél nog is.
Dus geniet even mee van wat ik tot nu toe gecapteerd heb:
Oef. We zijn net terug van een weekendje rondhangen in de Wondering Gardens van de Boys. Ik heb er intens genoten van de zon, de verfrissende regen, de rosé, het inspirerende gezelschap, de geweldige kippen en het groen, groen, groen. Ik hou van natuur, van beestjes en plantjes en de aarde voelen tussen mijn handen, vandaar dat ik zo blij ben met onze tuin. We mogen er dan nog maar zes maanden wonen, de huisbazin heeft er blijkbaar even hard van gehouden en dus bloeit, groeit en tiert het groen er welig, met soms iets teveel enthousiasme.
Zo heeft een Japanse duizendknoop er zijn zinnen op gezet de tuin over te nemen. Het is een kleine ecologische ramp. Volgens Alys Fowler, in haar boek ‘De Creatieve Tuinier’, is de beste manier om daarvan af te geraken te verhuizen. Dat zijn we nog niet meteen van plan dus ben ik deze avond de jungle ingedoken om de vijand te lijf te gaan, in ware groene rambostijl. Of Green Giantstijl. Of vermomd als Green Goblin. In ieder geval als iets groens en gemeens. Grrrrrr!
Twee uur later heb ik gewonnen. Dit gevecht althans.
De wijkagente stond voor de deur. Ik zat onder de verf. Of ze de inspectie kon doen om de domicilie te regelen. Ze was blond, beleefd en paste goed in haar uniform. Alsof ik dat kon weigeren.
Ik leidde haar rond in het lege, witte huis en terug beneden vroeg ze me of ik de buurt wat kende. We wonen er nog niet officieel maar toch deed deze buurt me wat denken aan Ledeberg: een socio-culturele mix, redelijk gemoedelijk met wat handelszaken. Zij lichtte de andere kant toe: ex-criminelen, heroïneverslaafden, pedofielen, inbraak, vandalisme en gaf ons een aantal Tips Om Te Overleven In De Buurt. Ze overhandigde haar kaartje. “Bel maar of spreek me aan op straat als je iets verdachts gezien hebt.” Bellen? Op straat aanklampen? Yes Ma’m!
Het was de eigenares van het zeventiende huis die mij opbelde. “Ik heb goed nieuws voor u.”
Een week later prijken onze handtekeningen onder een officieel document.
Het is een fijn huis aan het Rabot met veel licht, ruime kamers, een grote tuin en een leuke huisbazin. Er is ruimte voor Lola, Zofie en mij. Eind september verlaat ik dit huis, oktober slaan we even over en begin november trekken we samen in onze thuis.
Het is een pak van mijn hart. Ik kan me voorstellen dat ‘huizen’ en alles wat daarmee te maken heeft (huren, kopen, verhuizen, verbouwen..) in de top 3 staat van stressfactoren. Zeker nu er meer vraag is naar huizen dan er huizen beschikbaar zijn. Ik heb zotte dingen gezien en meegemaakt. Zo was er het huis waar de huidige huurder beweerde dat het er niet echt tochtte toen ik op een gat in de muur wees. Het maandelijkse verbruik bleek op 240 euro te liggen. *Kuch* Of die keer toen we stonden te wachten aan het geweldige huis waar er verwarring was over het uur van afspraak. De huidige huurder was een uur te laat en in plaats van de afspraken te kunnen spreiden mocht de immoman ons alle 15 samen binnenlaten. 15 mensen die het huis wilden, waarvan er een paar meer dan drie maanden aan het zoeken waren. Het leek wel een concept voor een realityshow: zet 10 koppels bij elkaar, naast een huis wat ze allemaal willen en laat het kijkplezier beginnen. Brood en Spelen.
Soit. We hebben een huis. Ja, ik herhaal het een paar keer want het klinkt wat irreeël.
Allereerst: bedankt. Echt, bedankt. Ik ga geen namen noemen, omdat ik er zeker ga vergeten, maar je weet wie je bent. Ja, jij daar, die me in de comments tips gaf, me DM’s stuurde, mailtjes met zoekertjes uit de Streekkrant, die rondreed op de motor in wijken waar ik wil wonen, je ogen opensperde tijdens wandelingen met je kroost, me links doorstuurde van immosites en jij en jij die me een plaats bij jou thuis aanboden. O ja, ook jij en jij en jij en jij om te duimen, me succes te wensen, mijn oproep op haast fanatieke wijze te verspreiden en kaarsen te branden. Bedankt!
De zoektocht heeft voorlopig, buiten sociale cohesie, leuke contacten en een halve maagzweer, weinig resultaat opgebracht. De huizenmarkt in de zomer is… , nou, ik kan welbespraakt uit de hoek komen, maar het woord wat hier het beste past is helaas ‘meh’.
De stress stapelt zich op: 1 oktober is namelijk mijn deadline. Ik heb nu welgeteld nog zes weken om een casa te vinden. Zes.Weken. Ik hoor ‘het komt allemaal wel in orde’ en dat kan wel zijn maar wat mij het meeste stoort is het gevoel van afhankelijkheid. Ik heb hier geen controle over. We zien een leuk huis, maken een afspraak, vinden het echt wel leuk en dan begint het. We nemen een optie en vullen een vragenlijst in: beroep, leeftijd, inkomen, … Ik heb ondervonden dat als je een huis zoekt je de pieren uit de neus worden gevraagd zonder dat daar enig gevoel van schaamte bij komt kijken van de tegenpartij. Ongestraft curieuzeneuzenmosterpotten, ik wist niet dat er een markt voor was. Vertrouwen, het is ver te zoeken in de wereld van huisjesruil en immokantoren.
En dan: wachten.
Zij beslissen of jij leuk bent. Nou ja, leuk, of je kredietwaardig bent, betrouwbaar en past in het beeld wat zij hebben van de ideale huurder.
Voorlopig valt dat wat tegen. En daar kan ik weinig aan doen…
*Zucht*
In other, more happy news, viel het je al op dat ik ‘we’ zei? Ja, ik ben niet meer op zoek naar een huis voor één persoon + hond, maar dat is twee personen + hond geworden. Sophie en ik gaan samenwonen en dus zoeken we nu een groter huis dan ik eerst in gedachten had.
We zoeken nu:
Een huurhuis met minstens twee slaapkamers, badkamer, keuken, living en tuin. Een tuin is een vereiste.
In groot-Gent, dus 9000 Gent en ook Ledeberg, Gentbrugge, Mariakerke, Melle, Sint-Amandsberg en Merelbeke. Het criterium qua ligging is: haalbaar met openbaar vervoer of fiets naar het stadscentrum, want ik werk hartje Gent en wil er niet met de auto heen. En als je na een avond stappen met de tram of bus thuisgeraakt is dat heel fijn. Ook niet al te ver van de oprit van de autostrade. Zo zijn Lochristi, Drongen en Evergem kantje boord, daar hangt het af van de exacte ligging. Gavere, Deurle en Nazareth liggen buiten onze scope.
Budget: max 850 euro.
Staat: instapklaar. Daarmee bedoel ik dat er geen behang moet worden afgestoken, muren bijgepleisterd en zolders geïsoleerd, neen, dat is al gebeurd. Schilderen, deuren vastvijzen of lampen vervangen kan natuurlijk wel.
Termijn: tegen 1 oktober 2009, later kan, vroeger ook.
Zoals beloofd staat er een prijs tegenover de Gouden Tip! Het schilderij van Lola zit daar nog steeds bij (ze zit trouwens in de buurt van Arles momenteel, Van Gogh en Gauguin achterna dus het wordt een fantastisch meesterwerk), een diner van/met de Lama plus een geweldige verrassing van Sophie (maar écht een ge-wel-dige verrassing) én instant karma.
Dus: nog een laatste keer (het wordt gênant): help.
Ik ben nog steeds te bereiken via mail, de comments van deze post, chat, twitter, en miljarden andere sociale netwerken.
Vrijdag bij De Post. “Aangetekend versturen, alstublieft”, zei ik terwijl ik de brief omhoogstak. De plakker werd geplakt, het geld overhandigd en het bewijs ontvangen.
Ik liet een last achter aan het loket en nam kriebels mee naar buiten.
Vanaf 30 september woon ik niet meer waar mijn bed nu staat.
Exact drie maanden tijd om een huis te vinden.
