Lamazone

Ik heb het meeste geleerd toen ik niet gelukkig was.
Gelukkig.

Wake up

It’s a beautiful morning

Honey, while the sun is still shining

Wake up

Would you like to go with me?

Honey, take a run down to the beach

Oh, llama

I wanna go surfing

Oh, llama

I don’t care about nothing

Down, down baby

Down by the rollercoaster

Sweet, sweet baby

I’ll never let you go (X 4)

[The Drums - Let's Go Surfing]

Net terug van een paar dagen zuidwaarts om met oude vrienden feest te vieren. Het werd meteen een goed excuus om wat langer te blijven hangen in de streek. We huurden een kamer in een hotel met thalassotherapie ofte een kuuroord waar je je mits badpak, dito muts en slippers mocht overgeven aan de weldadige werking van de oceaan.

Diezelfde oceaan  die twintig meter van het kuuroord lag.

Needless to say dat ik de badmutsdragende generatie “Adieu” heb gewuifd en naar de Atlantische gestapt ben om met mijn pootjes in haar sop te peddelen.

Ik weet niet hoe dat met u zit, maar water heeft een zeer kalmerend effect op mij. Staren naar het ogenschijnlijke niets en mijn warrige hoofd tot rust voelen komen. Mijn wapperende manen langs mijn oren voelen flapperen terwijl de golven hun monotone mantra opdreunen. ’s Nachts baande het geluid zich een weg tot in de slaapkamer in combinatie met een zilte zeebries.

Ik heb even mijn vuile was buitengehangen en ben terug naar huis gereden met wat minder zware en frissere bagage. Thalassothérapie nature.

Ik herinner me al niet meer wanneer het de laatste keer was, maar ik heb vakantie. Een week lang.

Om even te bekomen van uiterst hectische momenten. De grootste hektiek werd natuurlijk door mijzelve teweeggebracht, maar ik ben op sommige momenten gewoon vergeten adem te halen, zo druk. En zoveel druk ook, dat mijn schouders, rug en nek er redelijk door verkrampt zijn. Dat wordt niet opgelost door een goede nachtrust: ik weet niet hoe het met uw slaapuren zit, maar bij mij was dat de afgelopen maand pityful. Serieus: op tijd het bed in maar steevast om 5u30 wakker worden en niet meer kunnen inslapen. En neen, dat is niet tengevolge het zomeruur, dankzij die wonderlijke afspraak werd ik nu pas om 6u30 wakker. De klok had voor mijn part drie uur vooruitgeschoven mogen worden.

Maar goed. Vanmorgen alvast tot 11u30 geslapen en nu al een uiterst luie dag aan het beleven met het voornemen dat door te trekken zolang het aangenaam is. Deze week zal gewijd worden aan slacken, in den hof werken, een beetje opruimen en in de zon te spelen en huppelen met lief en hond.

#happy

Het was de eigenares van het zeventiende huis die mij opbelde. “Ik heb goed nieuws voor u.”
Een week later prijken onze handtekeningen onder een officieel document.

De queeste is voorbij: we hebben een huis.

Het is een fijn huis aan het Rabot met veel licht, ruime kamers, een grote tuin en een leuke huisbazin. Er is ruimte voor Lola, Zofie en mij. Eind september verlaat ik dit huis, oktober slaan we even over en begin november trekken we samen in onze thuis.

Het is een pak van mijn hart. Ik kan me voorstellen dat ‘huizen’ en alles wat daarmee te maken heeft (huren, kopen, verhuizen, verbouwen..) in de top 3 staat van stressfactoren. Zeker nu er meer vraag is naar huizen dan er huizen beschikbaar zijn. Ik heb zotte dingen gezien en meegemaakt. Zo was er het huis waar de huidige huurder beweerde dat het er niet echt tochtte toen ik op een gat in de muur wees. Het maandelijkse verbruik bleek op 240 euro te liggen. *Kuch* Of die keer toen we stonden te wachten aan het geweldige huis waar er verwarring was over het uur van afspraak. De huidige huurder was een uur te laat en in plaats van de afspraken te kunnen spreiden mocht de immoman ons alle 15 samen binnenlaten. 15 mensen die het huis wilden, waarvan er een paar meer dan drie maanden aan het zoeken waren. Het leek wel een concept voor een realityshow: zet 10 koppels bij elkaar, naast een huis wat ze allemaal willen en laat het kijkplezier beginnen. Brood en Spelen.

Soit. We hebben een huis. Ja, ik herhaal het een paar keer want het klinkt wat irreeël.

Auw.

Ik knijp mezelf af en toe in de arm.

Bedankt. U was een hart onder de riem.

De verkeersluwe zomer is voorbij. De mallemolen komt weer op gang en dagelijks pendelen we met honderduizenden naar het werk.
De werken op de autosnelwegen hebben files tot gevolg. Ook de treinvertragingen zorgen voor het verlies van kostbare minuten. Ik hoor het op de radio, lees de verzuchtingen op het internet. Dan zwijg ik nog over de stortvloed aan jeremiades over het weer.

Ik zet de radio af, klap mijn laptop dicht en ben blij.
Blij dat mijn reistijd woon-werk op anderhalf jaar tijd met 89% verkort is.

Ik kan het iedereen aanraden.