Vanaf deze maand pik ik terug de draad van het fotograferen op.
Dit blog is omgegooid om de foto’s in groter formaat te kunnen weergeven. Het thema is Zack 990. Het is niet 100% mijn zin, de templates zijn nog niet wat ze moeten zijn en onder de motorkap ontbreken er nog wat plugins, maar ik was het beu te wachten op perfectie. Nu is het zoeken naar een aangenaam ritme, een rode draad en genoeg invalshoeken om bij te leren en te evolueren.
Om mezelf te motiveren/fucking veel druk op te leggen, ben ik met een aantal fotoprojecten gestart. Dit blog is het eerste.
Het tweede is Salon 8, een project van en met 8 (amateur)fotografen, dat een jaar lang tweewekelijks een thema invult. Iedere persoon heeft een andere stijl, dus ik ben heel erg benieuwd hoe de thema’s aangepakt zullen worden en hoever ik zelf uiteindelijk zal (moeten) gaan.
Het derde is Project Z52X, een Flickrgroep waarbij je geacht wordt wekelijks een zelfportret te posten. Zelfportretten zijn voor mij een behoorlijke uitdaging: ik hou absoluut niet van mezelf op foto, dus dat wordt heel erg confronterend. Of een behoorlijke duw in de rug om snel een aantal verdoezelende PhotoShoptechnieken onder de knie te krijgen.
Het laatste project is een duoproject met Zofie, dat we momenteel aan het opzetten zijn. Later schrijf ik er wel meer over.
Zo opgelijst is het allemaal wat veel, maar ik ben blij dat ik ergens kan beginnen. Ik zie onderweg wel wat er van wordt.
Zoals een wijs man ooit zei: Avanti!
Ik val uit elkaar. Desintegratie. Heel langzaam komen er stukjes los die naar beneden dwarrelen.
Mijn samenhang is zoek, mijn richting onduidelijk en mijn focus wazig.
Raap ik de stukjes terug op en kleef ik ze vast of is zwalp ik lichter verder om nooit meer om te kijken.
Vrijdag bij De Post. “Aangetekend versturen, alstublieft”, zei ik terwijl ik de brief omhoogstak. De plakker werd geplakt, het geld overhandigd en het bewijs ontvangen.
Ik liet een last achter aan het loket en nam kriebels mee naar buiten.
Vanaf 30 september woon ik niet meer waar mijn bed nu staat.
Exact drie maanden tijd om een huis te vinden.
Er is geen weg terug.
Godzijdank.
Mijn graadmeter voor ‘goed bezig zijn’ is gestoeld op een quote van Christopher Morley:
“There is only one success — to be able to spend your life in your own way.”
(via Greg Ross, die een geweldig blog heeft.)
Mijn leven op mijn eigen manier leiden, heeft niets te maken met egoïsme. Het heeft alles te maken met respect voor mezelf: ik wil doen wat mij gelukkig maakt. Ik ben de kern van mijn eigen geluk.
Bij alles wat ik doe, probeer ik respect op te brengen voor de ander.
Mijn menselijkheid zorgt ervoor dat ik hier vaak in faal.
Mijn idealisme zorgt ervoor dat ik het opnieuw blijf proberen.
Maar soms…
Soms is het pijnlijk te zien hoe mijn goede bedoelingen totaal verkeerd worden begrepen. Ik kan proberen die keer op keer uit te leggen, proberen de ander te overtuigen, maar er is een beter alternatief: teruggaan naar de kern, namelijk mezelf.
De zaken laten voor wat ze zijn, de ander zijn conclusies laten trekken en met mezelf arm in arm mijn weg bewandelen.
Strange, I’ve seen this place before…
Ik ben in een rondje aan het reizen. Een op en afje naar het noorden, wat vrij vermoeiend was, maar ook redelijk geweldig: de natuur was er ontroerend mooi. Het heeft wel iets om onder de sterren door de bergen te reizen terwijl “Little Fluffy Clouds” in je oorschelpen weerklinken. Op een leeg dakterras zitten, kijken naar een berg en ondertussen chatten met je beste vriendin terwijl onder je mensen door de smalle straten krioelen als mieren evenzeer.
Nu verlang ik even naar rust en niet-virtueel gezelschap, dus ik heb met Mick en Wout in Tlaquepaque afgesproken. Weer effe chillen, bijpraten, delen en ontspannen. Een ander punt…
Er lijkt een cirkel rond te zijn en ik kijk even achterom. De afgelopen 40 dagen* zijn enorm verrijkend geweest: ik ben mezelf meer dan eens tegengekomen en niet altijd in even leuke omstandigheden. Ik heb gemerkt dat ik die dynamiek ‘kader scheppen – kader doorbreken’ nog niet helemaal beheers of zelfs begrijp. Zo vind ik het vreemd dat ik mijn plannen blijf omgooien en tegelijkertijd vind ik het extreem raar dat die kant van mezelf me nog blijft verbazen: ik heb nooit anders gedaan, bijvoorbeeld op werkvlak. Ik ben altijd enthousiast, geef mezelf 100 procent en na een tijd denk ik: Meh, ik kan het, ik ken het, er is geen meerwaarde meer, dus time to move on. Op relatievlak.., tja, laat ik het erbij houden dat ik even ontstuimig, verwarrend, passioneel en verward ben. Dat ‘moving on’ is ondertussen gelukkig niet meer van toepassing. Maar het is een constante in mijn leven: ik zoek en maak structuren en ga ze daarna met veel plezier te lijf.
» Continue Reading…
There’s nothing to fear…
