Lamazone

Ik ben geen visionair, ik weet niet hoe de toekomst er zal uitzien voor ons allen. Ik heb het al moeilijk genoeg mijn verleden los te laten en in het nu te zijn, laat staan dat ik weet wat jij of ik binnen 40 jaar gaan doen of zijn.

De realiteit is echter dat ik ben wie ik ben, met al mijn talenten, dromen en beperkingen. Het is handig al 33 jaar ervaring te hebben en te weten wat ik wil en vooral wat ik niet wil, wat niet goed is voor mij. Hoogspringster zit er niet echt meer in en dat is prima: ik wil niet meer alles kunnen of iedereen kunnen zijn.

Wat ik nu vooral heel hard wil dat is gelukkig zijn en mijn ding kunnen doen. Twee jaar geleden was dat nog een zoektocht, tegenwoordig weet ik vrij goed wat dat inhoudt en ga ik daar ook voor. Vandaag oogst ik maar zaai ik ook nieuw zaad.

Zoeken, wroeten, zaaien, planten, oogsten en wieden.

Zelfportret voor Salon 8 en z52x, met dank aan Mick.

Om 5u30 opgestaan, om 6u15 het huis verlaten, om 6u16 beginnen zoeken naar het inschrijvingsbewijs en het verzekeringsbewijs, geconstateerd dat ik ze niet vond en toch om 6u30 aangezet richting examencentrum, om 6u21 beseft dat ik niet meer wist hoe te rijden, om 6u45 met hoerechance daar toegekomen, om 6u53 mijn papieren gevonden in mijn handschoenkastje, om 7u te horen gekregen dat ik niet op de lijst stond, om 7u 20 beginnen rijden, om 7u25 achter een tractor gereden, om 7u35 te veel manoeuvres uitgevoerd bij het parkeren, om 7u38 geen voorrang verleend van rechts, om 7u53 terug richting examencentrum gereden, om 7u55 te horen gekregen…

dat…

ik…

» Continue Reading…

Het fijne en meteen ook frustrerende aan een fotoproject met vastgelegde thema’s is dat ik dingen moet uitproberen die ik normaal niet zou doen. Ik maak graag spontane snapshotjes van andere mensen,  levenloze voorwerpen of allemaal beestjes. Eigen lichaamsdelen à la limite maar het liefst verschuil ik me veilig achter mijn toestel.

Sinds de start van Salon 8 en z52x, acht weken terug, heb ik echter zes zelfportretten getrokken (dat is meer dan in 2009 samen) en binnenshuis geklooid met belichting, zelfontspanners en iets wat begint te neigen naar art direction. Met dat laatste bedoel ik: poseren voor een foto, nadenken welke kleren de juiste sfeer weergeven en hoe dat allemaal zo goed mogelijk samenkomt. Ik heb niet de make-up skills of ervaring van Mick (die trouwens het ene geweldige project na het andere uit zijn hoed tovert), maar het is een leerproces.

Zo was het thema deze week “Film Still”. Waarom niet film noir als stijl uitproberen, suggereerde Mick. Zo gezegd zo geprobeerd. Maar what the hell zeg: uuuuuuuren hebben we daarover gedaan. Flits, bijstellen, zelfontspanner, poseren, kijken, bijstellen, klik, poseren, klik, flits, bijstellen, vloeken, poseren, klik, kijken, aaargh!

Soit, het is eens iets anders dan een gebouw om de hoek:

Maar ook: het was heel leuk om te doen. Leerrijk maar ook tof om met Sophie een hele tijd gefocust aan een project te werken.

Er zit iets in…

Ik stond heel vroeger bekend als driftkikker. Short fuse. Meestal lag een er andere emotie aan de basis van mijn woede: frustratie, verdriet of onmacht. De laatste jaren kan ik beter om met mijn snelkookpantemperament: ik zeg sneller wat er op mijn lever ligt, probeer te begrijpen wat een ander zijn motieven zijn en te analyseren waar de situatie nu echt om draait. En als het fout loopt dan probeer ik dat recht te zetten door mij te excuseren, ruimte te laten of verder te gaan. Opkroppen is niet gezond en kost me heel erg veel energie, merkte ik. Even afstand nemen, tijd nemen en dingen rustig laten bezinken om wat ademruimte voor mezelf te scheppen.

Die verandering in attitude komt met leeftijd, met ervaring, maar ook door er bewust mee om te gaan. Zo kan ik  ‘Geweldloze Communicatie’ van Marshall B. Rosenberg (handboek en werkboek) aanbevelen: het maakte me bewust van de onbedoelde agressie in taal en gedrag en reikte me manieren aan om conflicten op te lossen, om te gaan met boosheid, te leren luisteren en beter te communiceren. Ik ben niet plots de Dalai Lama geworden, maar er is meer rust.

Niet dat dat aan bovenstaande foto te merken is.

Ze liggen dicht bij elkaar…

Dit weekend voor het eerst appeltaart gebakken. Wie mijn deliciousfeed volgt, had dat zien aankomen. Ik heb me gebaseerd op twee recepten die ik bij Bruno vond: als basisrecept de supereenvoudige appeltaart, voor de ‘vulling” de With Love Apple Pie, oorspronkelijk van Joy the Baker. Uit luiheid (een andere hoofdzonde die ik uitermate virtuoos beheers) heb ik gewoon vers kruimeldeeg uit de supermarkt gebruikt.

Daarna heb ik het ene recept half gelezen, bij het andere de prentjes gekeken, appels geschild, de schillen bijgehouden omdat ik dacht dat ik er iets mee moest doen (fout gedacht) en de deeg in een beboterde bakvorm gedaan. Appels gesneden en in een marinade van suiker, suiker, boter, kaneel, nootmuskaat en citroen gedaan. Ik heb er nog maïzena bijgekapt en dat bleek ook niet echt nodig in die fase, maar soit. Daarna heb ik de voorverwamd. Ik merkte dat ik deeg te weinig had, dan maar deeg tevoorschijn getoverd en dat platgerold met een drinkfles (mental note: ik heb een deegroller nodig). Dan moest de marinade (zonder appelen) inkoken. Oven was ondertussen al koud, dus die maar weer voorverwarmd. Appelen in de bodem geschept, beetje sap-siroop erover (ik had geroerd en dat mocht niet, maar goed) en ietsie-pietsie dun dingetje deeg erover gelegd. De hele bataclan de oven in en op een te lage temperatuur gebakken, want het was 220 ipv 200.

Dan slagroom in een kommetje gedaan en van klopterop gedaan.

Een paar uur later was het zover:

Ik heb drie stukken gegeten. Met veel room.

Zelfportret voor z52x, met als thema Gulzigheid.