Met ouder worden, heeft een mens minder energie en moet die overblijvende energie dus nuttiger worden aangewend. Efficiëntie.

Met ouder worden, wordt een mens ook wijzer en dus weet een mens al beter wat dat “nuttig” precies inhoudt. Althans: weet een mens beter wat niét nuttig is. Wat zinloos is. Wat tijdverlies is.

Met ouder worden, zijn er dingen waarin ik mijn tijd en energie steeds minder investeer. Drama, piekeren en het proberen de elementen te bedwingen. Heb ik geprobeerd, en dat rendeert niet. Been there, done that, got the tattoo, lost a fortune, not doing it again.

Maar soms, heel soms… lig ik dood te gaan, stijgt er een geweeklaag op… Heel soms wil ik horen dat alles in orde komt, want geloof er niet meer in; heel soms wil ik onder een deken wegkruipen en de wereld buitensluiten.

Heel soms ben ik ’s werelds slechtste zieke.

We hebben allemaal littekens.

Soms vanbuiten.

Soms vanbinnen.

Ik heb het meeste geleerd toen ik niet gelukkig was.
Gelukkig.

In case of emergency, break dance.

Zo heeft een Japanse duizendknoop er zijn zinnen op gezet de tuin over te nemen. Het is een kleine ecologische ramp. Volgens Alys Fowler, in haar boek ‘De Creatieve Tuinier’, is de beste manier om daarvan af te geraken te verhuizen. Dat zijn we nog niet meteen van plan dus ben ik deze avond de jungle ingedoken om de vijand te lijf te gaan, in ware groene rambostijl. Of Green Giantstijl. Of vermomd als Green Goblin. In ieder geval als iets groens en gemeens. Grrrrrr!

Twee uur later heb ik gewonnen. Dit gevecht althans.

De realiteit is echter dat ik ben wie ik ben, met al mijn talenten, dromen en beperkingen. Het is handig al 33 jaar ervaring te hebben en te weten wat ik wil en vooral wat ik niet wil, wat niet goed is voor mij. Hoogspringster zit er niet echt meer in en dat is prima: ik wil niet meer alles kunnen of iedereen kunnen zijn.

Wat ik nu vooral heel hard wil dat is gelukkig zijn en mijn ding kunnen doen. Twee jaar geleden was dat nog een zoektocht, tegenwoordig weet ik vrij goed wat dat inhoudt en ga ik daar ook voor. Vandaag oogst ik maar zaai ik ook nieuw zaad.

Zoeken, wroeten, zaaien, planten, oogsten en wieden.

Zelfportret voor Salon 8 en z52x, met dank aan Mick.

dat…

ik…

GESLAAGD BEN!

Bedankt aan iedereen die me op Facebook, Twitter en op een andere manier gelukgewenst heeft, jullie zaten allemaal mee in die wagen! (Wat hartstikke illegaal was!)

Sinds de start van Salon 8 en z52x, acht weken terug, heb ik echter zes zelfportretten getrokken (dat is meer dan in 2009 samen) en binnenshuis geklooid met belichting, zelfontspanners en iets wat begint te neigen naar art direction. Met dat laatste bedoel ik: poseren voor een foto, nadenken welke kleren de juiste sfeer weergeven en hoe dat allemaal zo goed mogelijk samenkomt. Ik heb niet de make-up skills of ervaring van Mick (die trouwens het ene geweldige project na het andere uit zijn hoed tovert), maar het is een leerproces.

Zo was het thema deze week “Film Still”. Waarom niet film noir als stijl uitproberen, suggereerde Mick. Zo gezegd zo geprobeerd. Maar what the hell zeg: uuuuuuuren hebben we daarover gedaan. Flits, bijstellen, zelfontspanner, poseren, kijken, bijstellen, klik, poseren, klik, flits, bijstellen, vloeken, poseren, klik, kijken, aaargh!

Soit, het is eens iets anders dan een gebouw om de hoek:

Maar ook: het was heel leuk om te doen. Leerrijk maar ook tof om met Sophie een hele tijd gefocust aan een project te werken.

Er zit iets in…

Ik stond heel vroeger bekend als driftkikker. Short fuse. Meestal lag een er andere emotie aan de basis van mijn woede: frustratie, verdriet of onmacht. De laatste jaren kan ik beter om met mijn snelkookpantemperament: ik zeg sneller wat er op mijn lever ligt, probeer te begrijpen wat een ander zijn motieven zijn en te analyseren waar de situatie nu echt om draait. En als het fout loopt dan probeer ik dat recht te zetten door mij te excuseren, ruimte te laten of verder te gaan. Opkroppen is niet gezond en kost me heel erg veel energie, merkte ik. Even afstand nemen, tijd nemen en dingen rustig laten bezinken om wat ademruimte voor mezelf te scheppen.

Die verandering in attitude komt met leeftijd, met ervaring, maar ook door er bewust mee om te gaan. Zo kan ik  ‘Geweldloze Communicatie’ van Marshall B. Rosenberg (handboek en werkboek) aanbevelen: het maakte me bewust van de onbedoelde agressie in taal en gedrag en reikte me manieren aan om conflicten op te lossen, om te gaan met boosheid, te leren luisteren en beter te communiceren. Ik ben niet plots de Dalai Lama geworden, maar er is meer rust.

Niet dat dat aan bovenstaande foto te merken is.