Lamazone

You can’t win’em all.

In case of emergency, break dance.

Oef. We zijn net terug van een weekendje rondhangen in de Wondering Gardens van de Boys. Ik heb er intens genoten van de zon, de verfrissende regen, de rosé, het inspirerende gezelschap, de geweldige kippen en het groen, groen, groen. Ik hou van natuur, van beestjes en plantjes en de aarde voelen tussen mijn handen, vandaar dat ik zo blij ben met onze tuin. We mogen er dan nog maar zes maanden wonen, de huisbazin heeft er blijkbaar even hard van gehouden en dus bloeit, groeit en tiert het groen er welig, met soms iets teveel enthousiasme.

Zo heeft een Japanse duizendknoop er zijn zinnen op gezet de tuin over te nemen. Het is een kleine ecologische ramp. Volgens Alys Fowler, in haar boek ‘De Creatieve Tuinier’, is de beste manier om daarvan af te geraken te verhuizen. Dat zijn we nog niet meteen van plan dus ben ik deze avond de jungle ingedoken om de vijand te lijf te gaan, in ware groene rambostijl. Of Green Giantstijl. Of vermomd als Green Goblin. In ieder geval als iets groens en gemeens. Grrrrrr!

Twee uur later heb ik gewonnen. Dit gevecht althans.

Ik ben geen visionair, ik weet niet hoe de toekomst er zal uitzien voor ons allen. Ik heb het al moeilijk genoeg mijn verleden los te laten en in het nu te zijn, laat staan dat ik weet wat jij of ik binnen 40 jaar gaan doen of zijn.

De realiteit is echter dat ik ben wie ik ben, met al mijn talenten, dromen en beperkingen. Het is handig al 33 jaar ervaring te hebben en te weten wat ik wil en vooral wat ik niet wil, wat niet goed is voor mij. Hoogspringster zit er niet echt meer in en dat is prima: ik wil niet meer alles kunnen of iedereen kunnen zijn.

Wat ik nu vooral heel hard wil dat is gelukkig zijn en mijn ding kunnen doen. Twee jaar geleden was dat nog een zoektocht, tegenwoordig weet ik vrij goed wat dat inhoudt en ga ik daar ook voor. Vandaag oogst ik maar zaai ik ook nieuw zaad.

Zoeken, wroeten, zaaien, planten, oogsten en wieden.

Zelfportret voor Salon 8 en z52x, met dank aan Mick.

Om 5u30 opgestaan, om 6u15 het huis verlaten, om 6u16 beginnen zoeken naar het inschrijvingsbewijs en het verzekeringsbewijs, geconstateerd dat ik ze niet vond en toch om 6u30 aangezet richting examencentrum, om 6u21 beseft dat ik niet meer wist hoe te rijden, om 6u45 met hoerechance daar toegekomen, om 6u53 mijn papieren gevonden in mijn handschoenkastje, om 7u te horen gekregen dat ik niet op de lijst stond, om 7u 20 beginnen rijden, om 7u25 achter een tractor gereden, om 7u35 te veel manoeuvres uitgevoerd bij het parkeren, om 7u38 geen voorrang verleend van rechts, om 7u53 terug richting examencentrum gereden, om 7u55 te horen gekregen…

dat…

ik…

» Continue Reading…

Het fijne en meteen ook frustrerende aan een fotoproject met vastgelegde thema’s is dat ik dingen moet uitproberen die ik normaal niet zou doen. Ik maak graag spontane snapshotjes van andere mensen,  levenloze voorwerpen of allemaal beestjes. Eigen lichaamsdelen à la limite maar het liefst verschuil ik me veilig achter mijn toestel.

Sinds de start van Salon 8 en z52x, acht weken terug, heb ik echter zes zelfportretten getrokken (dat is meer dan in 2009 samen) en binnenshuis geklooid met belichting, zelfontspanners en iets wat begint te neigen naar art direction. Met dat laatste bedoel ik: poseren voor een foto, nadenken welke kleren de juiste sfeer weergeven en hoe dat allemaal zo goed mogelijk samenkomt. Ik heb niet de make-up skills of ervaring van Mick (die trouwens het ene geweldige project na het andere uit zijn hoed tovert), maar het is een leerproces.

Zo was het thema deze week “Film Still”. Waarom niet film noir als stijl uitproberen, suggereerde Mick. Zo gezegd zo geprobeerd. Maar what the hell zeg: uuuuuuuren hebben we daarover gedaan. Flits, bijstellen, zelfontspanner, poseren, kijken, bijstellen, klik, poseren, klik, flits, bijstellen, vloeken, poseren, klik, kijken, aaargh!

Soit, het is eens iets anders dan een gebouw om de hoek:

Maar ook: het was heel leuk om te doen. Leerrijk maar ook tof om met Sophie een hele tijd gefocust aan een project te werken.

Er zit iets in…