Lamazone

Om 5u30 opgestaan, om 6u15 het huis verlaten, om 6u16 beginnen zoeken naar het inschrijvingsbewijs en het verzekeringsbewijs, geconstateerd dat ik ze niet vond en toch om 6u30 aangezet richting examencentrum, om 6u21 beseft dat ik niet meer wist hoe te rijden, om 6u45 met hoerechance daar toegekomen, om 6u53 mijn papieren gevonden in mijn handschoenkastje, om 7u te horen gekregen dat ik niet op de lijst stond, om 7u 20 beginnen rijden, om 7u25 achter een tractor gereden, om 7u35 te veel manoeuvres uitgevoerd bij het parkeren, om 7u38 geen voorrang verleend van rechts, om 7u53 terug richting examencentrum gereden, om 7u55 te horen gekregen…

dat…

ik…

» Continue Reading…

Het fijne en meteen ook frustrerende aan een fotoproject met vastgelegde thema’s is dat ik dingen moet uitproberen die ik normaal niet zou doen. Ik maak graag spontane snapshotjes van andere mensen,  levenloze voorwerpen of allemaal beestjes. Eigen lichaamsdelen à la limite maar het liefst verschuil ik me veilig achter mijn toestel.

Sinds de start van Salon 8 en z52x, acht weken terug, heb ik echter zes zelfportretten getrokken (dat is meer dan in 2009 samen) en binnenshuis geklooid met belichting, zelfontspanners en iets wat begint te neigen naar art direction. Met dat laatste bedoel ik: poseren voor een foto, nadenken welke kleren de juiste sfeer weergeven en hoe dat allemaal zo goed mogelijk samenkomt. Ik heb niet de make-up skills of ervaring van Mick (die trouwens het ene geweldige project na het andere uit zijn hoed tovert), maar het is een leerproces.

Zo was het thema deze week “Film Still”. Waarom niet film noir als stijl uitproberen, suggereerde Mick. Zo gezegd zo geprobeerd. Maar what the hell zeg: uuuuuuuren hebben we daarover gedaan. Flits, bijstellen, zelfontspanner, poseren, kijken, bijstellen, klik, poseren, klik, flits, bijstellen, vloeken, poseren, klik, kijken, aaargh!

Soit, het is eens iets anders dan een gebouw om de hoek:

Maar ook: het was heel leuk om te doen. Leerrijk maar ook tof om met Sophie een hele tijd gefocust aan een project te werken.

Er zit iets in…

Ik stond heel vroeger bekend als driftkikker. Short fuse. Meestal lag een er andere emotie aan de basis van mijn woede: frustratie, verdriet of onmacht. De laatste jaren kan ik beter om met mijn snelkookpantemperament: ik zeg sneller wat er op mijn lever ligt, probeer te begrijpen wat een ander zijn motieven zijn en te analyseren waar de situatie nu echt om draait. En als het fout loopt dan probeer ik dat recht te zetten door mij te excuseren, ruimte te laten of verder te gaan. Opkroppen is niet gezond en kost me heel erg veel energie, merkte ik. Even afstand nemen, tijd nemen en dingen rustig laten bezinken om wat ademruimte voor mezelf te scheppen.

Die verandering in attitude komt met leeftijd, met ervaring, maar ook door er bewust mee om te gaan. Zo kan ik  ‘Geweldloze Communicatie’ van Marshall B. Rosenberg (handboek en werkboek) aanbevelen: het maakte me bewust van de onbedoelde agressie in taal en gedrag en reikte me manieren aan om conflicten op te lossen, om te gaan met boosheid, te leren luisteren en beter te communiceren. Ik ben niet plots de Dalai Lama geworden, maar er is meer rust.

Niet dat dat aan bovenstaande foto te merken is.