Ik heb het meeste geleerd toen ik niet gelukkig was.
Gelukkig.
Category: Bloeden
Ik val uit elkaar. Desintegratie. Heel langzaam komen er stukjes los die naar beneden dwarrelen.
Mijn samenhang is zoek, mijn richting onduidelijk en mijn focus wazig.
Raap ik de stukjes terug op en kleef ik ze vast of is zwalp ik lichter verder om nooit meer om te kijken.
Een tijd geleden had ik met Hannes afgesproken om bloed te gaan geven. Easy, je wandelt het centrum binnen, vult een vragenlijst in en vijf minuten later zit je bij een dokter waarna ze je bloed gaan aftappen.
Naar het schijnt, want bij de laatste fase liep het bij mij mis: mijn bloeddruk was legendarisch laag, dus het risico op bleek wegtrekken, wegdraaien met de ogen en daarna op de vloer smakken was te hoog. Dan maar Hannes zijn koekje opgegeten in de lobby.
Deze zaterdag 13 juni is het tijd voor mijn herkansing: het is namelijk “De Dag Voor De Internationale Dag Van De Bloedgever” en opendeurdag in alle bloedgeefcentra: je kan er een hele dag lang doneren. Zin om mee te gaan of doen? Makkelijk: schrijf je in op de site van De Bloedgroep en zet jezelf op de lijst van je donorcentrum in de buurt. Als je niet kan gaan die dag zelf, maak dan zelf een eventje aan en nodig mensen uit voor die bewuste dag.
Bloedgeven is niet beperkt tot die ene dag trouwens. Je mag 4 keer per jaar bloed geven. Plasma en bloedplaatjes vaker en daarvoor maak je best een afspraak.
Hier wat meer bewegende prentjes om het geheel te illustreren, met in de hoofdrollen Bekende Koppen:
Vlaamse bloggers geven bloed from StampMedia on Vimeo.
Werkten mee aan De Bloedgroep: Clopin, Tijs Verkoyen, Joke, SweetCharlie, Bnox, Imke Dielen, Skolgen en Stampmedia.
Tot zaterdag!
Soms weet ik het allemaal niet meer.
Zit alles te vol.
Zijn mijn benen het moe de zwaarte te dragen.
Dan ga ik op de grond liggen.
Uitgestrekt
Mijn ogen naar boven.
Knipperend.
Het sijpelt weg in de grond.
Dan sta ik weer op en loop ik lichter verder.
Joke vroeg op Twitter: “Hoe zou het nog zijn met het oog van @lamazone?”
Ik heb namelijk pijn aan mijn oog. Het linker. In de linkerbenedenhoek van mijn onderste ooglid. Het is geen brandende, constante pijn. Eerder een doffe pijn als ik erop duw.
Ik duw er redelijk vaak op om te zien of het nog pijn doet. En iedere keer ik duw, doet het pijn.
Als ik nu zeven weken niet zou duwen en daarna weer wel, waarna het pijn doet, heeft die pijn dan zeven weken niet bestaan? Is pijn enkel echt als je ze voelt?