Lamazone

Meer dan een maand geleden legde ik mijn rijexamen af. Dat liep niet van een leien dakje. Helemaal niet.
Meer dan 10.000 kilometer op de teller en toch niet voorbereid.

Een herkansing wordt ingepland, na een grondiger voorbereiding.

Weet iemand waar ik een vlammenwerper kan krijgen?

10.000 kilometer en 7 maanden geoefend.

I’ve been places: stapvoets in de files gereden die ons land rijk is, in het holst van de nacht door de Vlaamsche Polders getourd, niet uit bochten gevlogen aan onverwachte scherpe afritten (Leuven afrit 22, ik herinner het me goed), Oostende, Charleroi, Leuven aangedaan en Antwerpen, Gent en Brussel in de volle spits meegemaakt.

I’ve learnt things: de locatie van de flitspalen langs de autostrade, dat mannen met hoeden eratisch rijgedrag vertonen, dat er waarlijks zoiets bestaat als zondagsrijders en dat die muur voor je soms dichter is dan je denkt.

Ik heb dat vakkundig overleefd. Stap 1 is een feit.

Volgende week woensdag is tijd voor stap 2. Het het uur van de waarheid. Mijn rijexamen.

Ik probeer niet te veel te anticiperen, maar ik vraag me toch af hoe het zal gaan en waar ze je op afrekenen. Letten ze op je gehele rijstijl of is het enkel belangrijk dat je je houdt aan de verkeersregels? Let een examinator op hoe je optrekt, of je genoeg in je spiegels kijkt, hoe je nu exact parkeert of houdt hij rekening met het resultaat: dat je je vlot beweegt in het verkeer volgens de voorgeschreven regels?

Gaat het om de wijze of het resultaat? Hoe was dat bij u? En de horrorvraag der horrorvragen: hoeveel keer heeft u het rijexamen moeten afleggen?

5000 kilometer heb ik al gedaan.

Ettelijke daarvan stilstaand.

Laat mij ongehinderd over de autostrada’s zwerven in het donker.
Laat me mijn gedachten ordenen terwijl mijn voet op de pedaal rust en mijn armen op het stuur.

Een zorgvuldig geselecteerde roadtripsoundtrack begeleidt me door de nacht.

Gisteren vulde mijn kleine cocon zich met  beats, blieps en flow geleverd door Leesa. (Downloadbaar)

We be trippin’