Vandaag is het Blog Action Day. Thema: armoede.
Goh. Wat weet ik daarvan. Ik heb een dak boven mijn hoofd, heb kunnen sparen ten tijde van tewerkstelling en ben nu op mijn dooie gemak aan het rondreizen in Mexico. Hier, in dat land van uitersten, word ik geconfronteerd met armoede en rijkdom, zij aan zij.
In Sayulita heb ik even in een huis gewoond dat werd verhuurd door een Amerikaan. Het huis was groot en netjes. Een huis voor mij alleen. Iets verder woonde er een volledig gezin in een huis de grootte van mijn woonkamer. Een huis van ruwe stenen en golfplaat, zonder vensters maar met kleurrijke doeken voor het venstergat. Als het regende dan spoelde de straat weg. Ik heb gezien waar jeeps écht voor dienen. Niet om je kinderen van school te gaan ophalen, kleuters van de oprit te rijden of te gaan cruisen op een smetteloze asfaltbaan, neen, om in de modder een berg op te rijden met je groot en jong gezin naar je huis. Een huis met een open keuken. Geen “open keuken met kookeiland”-keuken, maar “open keuken, ik zit aan tafel en kijk in de jungle want we hebben maar drie muren”-keuken. Vanuit die keuken zie je de villa’s op de bergflank staan. Die villa’s langs échte straten.
Verwarrend.
Het is verwarrend in dit land te reizen, contacten te leggen, te praten met locals, vrienden te maken, hier te leven, voor 5 peso op straat te eten, gelukkige en ongelukkige mensen zonder bezittingen te zien en ondertussen ook de internationale en Vlaamse kranten, media en sociale netwerken te volgen. Het zijn andere begrippen en waarden. “Mijn internet is traag, mijn aandeel is 100 euro in waarde gedaald, de slager had geen chateaubriand maar enkel steak, het regent, Wendy van Wanten klaagt een magazine aan, deze blogger krijgt wel een gsm/pak chocolade/ruitenwisser en ik niet, de zon schijnt in mijn ogen, de trein heeft 5 minuten vertraging, er is niets op de tv.”
