Na een lange en koude winterslaap is het tijd die lagen kleren af te stropen en kijken naar de ravage.
Het verdict:
Isolerende vetlaag tussen knieën en solar plexus: check.
Zwembandje: check.
Reservekin: check (2).
Conditie: -5. Of is het normaal na drie rondjes trappen even op adem te moeten komen. Ik dacht het niet.
Pakweg tien jaar geleden, toen ik nog een ranke hinde was (hey, it’s my fantasy!), ging dat wintervet er even makkelijk weer af als dat er was bijgekomen en was mijn conditie als vanzelf weer de oude na wat gefiets en gedans. Of zo lijkt het toch.
Deze keer weet ik dat de vlieger niet zal opgaan, of misschien wel een beetje opgaan om vervolgens terug ter aarde neer te storten wegens te zwaar geladen. Het is tijd voor actie! Niet om te voldoen aan een schoonheidsideaal, maar vooral om mezelf wat fitter te voelen in een wat strakker lijf. Om zonder problemen trappen op te vliegen of een paar baantjes te trekken in een zwembad.
Actie dus. Hoe pak je het wegwerken van die extra pondjes nu praktisch aan? Eerst eens kijken naar de oorzaken.
Ten eerste is mijn eetpatroon te ongezond: veel snoepen, weinig zelf koken, vaak uit eten, te vaak een snelle hap verkiezen, regelmatig alcohol… het draagt bij tot wat extra kilo’s en wordt op den duur een slechte reflex: in plaats van water te drinken, krijg ik zin in bijvoorbeeld een Nalu wat een suikerbom is. Prima, dat is dus een kwestie van gezondere eetgewoontes te kweken. Been there, done that, can do it again: minder vlees, suikers, vetten en koolhydraten, meer water, groenten, noten, gezonde suikervervangers en kleinere porties.
Ten tweede heb ik in tegenstelling tot tien jaar geleden amper beweging: ik heb een kantoorjob, een auto en een absolute hekel aan lopen. Ik vind het saai en de pollen zijn mijn vijand. Fietsen en zwemmen ook, eerlijk gezegd. Vaarwel dromen van een Tri-City-Athlon. Fitness? Ik heb twee oude abonnementen die hier ergens liggen slingeren. Er was een patroon: er enthousiast aan beginnen met vrienden, drie keer per week gaan trainen, dan kwam er iets tussen, dan was het te mooi weer, dan had ik weer geen goesting en toen was ik plots die kaart kwijt. Groepssport? Daar zit misschien nog iets in, maar eerst moet die conditie wat beter zijn want na een opwarmrondje puffend en hijgend aan de kant staan maakt geen goede indruk. Dus, knellend schoentje gevonden: hoe zorg ik ervoor dat ik op regelmatige basis beweeg? Hoe kweek ik een bewegingsreflex?
De oplossing kwam er in de vorm van… het internet. Ziekenfonds Partena zocht namelijk bloggers om hun Beweegstudio uit te testen. Zoals te lezen stond: “Met de Beweegstudio willen we mensen door middel van “personal coaching” helpen om fitter door het leven te gaan en dit ook vol te houden. Elk op zijn/haar eigen niveau, elk volgens zijn/haar eigen doelstellingen, …”. Ha! Fitter! Volhouden! Eigen niveau! Music to my ears.
Wat betekent dat nu praktisch? Wel, ik krijg drie maanden lang een persoonlijke begeleiding van personal coach Jan om mijn doelstelling te halen: fitter zijn. Het intake moment bestond uit een kennismakingsgesprek over mijn fysieke voorgeschiedenis (ex-roker, drie jaar lang intensief bewogen, loopaversie, etc) en een reeks testen op conditie, hartslag, cholesterol, evenwicht en zulks meer.
Ik ben een wereldverbeteraar. Geef mij een barricade en ik klauter erop. Geef mij een braakliggend stuk grond en ik plant er een boom. Geef mij een goed doel en ik help graag mee.
Ik ben ook een egoïst. Ik wil de wereld niet verbeteren voor u of de kinderen van mijn buren, ik wil de wereld een betere plaats maken voor mezelf. Als ik nu al hijgend en piepend een heuvel opfiets bij warm weer, wat wordt dat binnen 15 jaar.
Dat goede doel is dus in de eerste plaats ikzelf. Als u en de kinderen van de buren daar op enige wijze beter van worden is dat mooi meegenomen.
Toen er aan de deur werd gebeld vorige maand stond daar een jongeman, met in zijn hand een hoopje papieren en formulieren en op zijn kin een alleraardigst sikje. Hij leek me ook een wereldverbeteraar. Nadat hij de Lolalakmoesproef had doorstaan, sloten we een pact: ik zou zijn organisatie financieel en mentaal steunen en in ruil kreeg ik zijn dankbaarheid en een glimlach. Lola kreeg een aaitje. Ik wenste hem veel succes en zwaaide hem uit.
Twee weken later zat er een postkaart in de brievenbus. Beste Lama en Lola,
Zeer welbedankt voor jullie steun. Nu kunnen we de wereld verder een betere plaats maken.
Alwyn
Geen tegenadres. Gewoon rechttoe, rechtaan: bedankt.
Mijn huidig huurhuis voelt al een tijd niet meer aan als een thuis, als het dat ooit al was, dus hoog tijd om te verkassen. De jacht is geopend!
Ik zal het moeten hebben van mond-aan-mond: op immosites zijn de beste huizen razendsnel weg, bordjes hangen nog niet goed en wel op aan huizen of daar staan de eerste huurders al die schreeuwen “We nemen het!”. En daar komt u, waarde medemens, in the picture. Help mij! Promoot het gedachtengoed dat een “Lama + Lola” in je wijk hebben een verrijking is voor iedereen! Hou uw ogen open, spits uw oren en speel informatie door als ware u een agent van CSI Ledeberg.
Wat zoek ik?
Een huurhuis met een à twee slaapkamers, badkamer, keuken, living, eetkamer, liefst zolder én tuin. Huurhuis want het mag dan al ‘het moment zijn om te kopen’, op je eentje dat financieren is een hele boterham. Tuin is noodzakelijk voor mij en Lola. Huisdieren moeten toegelaten zijn.
In groot-Gent, dus 9000 Gent en ook Ledeberg, Gentbrugge, Mariakerke, Melle, Sint-Amandsberg, Merelbeke….Het criterium qua ligging is: doenbaar met openbaar vervoer of fiets naar het stadscentrum en niet al te ver van de oprit van de autostrade. In een eerste fase. Vind ik daar niets dan wordt het uitwijken, maar dat zijn zorgen voor later.
Budget: max 700 euro.
Staat: instapklaar. Daarmee bedoel ik dat er geen behang moet worden afgestoken, muren bijgepleisterd en zolders geïsoleerd, neen, dat is al gebeurd. Een likje verf, deuren vastvijzen of lampen vervangen kan natuurlijk wel. Huisbazen: aangenaam. Correct. Termijn: tegen de hersft (lees: zsm)
Zoiets:
Wie wil er dit niet, right?
Wat kan je doen? Mail me tips, smijt het in de comments, DM me op Twitter, klamp me aan op straat en verspreid het woord onder je vrienden.
Heb je de gouden tip die leidt tot de ondertekening van een huurcontact dan krijg jij instant karma, een diner met een lama (of zonder mij als je me niet leuk vindt) en een schilderij gemaakt door Lola.
Zo is iedereen tevree.
Wie wil er dit niet, right?
UPDATE: Beste kijkbuiskindertjes, lees meteen “Ik zoek een huis (deel 2)“, want de scope van de zoektocht is licht gewijzigd.
Een tijd geleden had ik met Hannes afgesproken om bloed te gaan geven. Easy, je wandelt het centrum binnen, vult een vragenlijst in en vijf minuten later zit je bij een dokter waarna ze je bloed gaan aftappen.
Naar het schijnt, want bij de laatste fase liep het bij mij mis: mijn bloeddruk was legendarisch laag, dus het risico op bleek wegtrekken, wegdraaien met de ogen en daarna op de vloer smakken was te hoog. Dan maar Hannes zijn koekje opgegeten in de lobby.
Deze zaterdag 13 juni is het tijd voor mijn herkansing: het is namelijk “De Dag Voor De Internationale Dag Van De Bloedgever” en opendeurdag in alle bloedgeefcentra: je kan er een hele dag lang doneren. Zin om mee te gaan of doen? Makkelijk: schrijf je in op de site van De Bloedgroep en zet jezelf op de lijst van je donorcentrum in de buurt. Als je niet kan gaan die dag zelf, maak dan zelf een eventje aan en nodig mensen uit voor die bewuste dag.
Bloedgeven is niet beperkt tot die ene dag trouwens. Je mag 4 keer per jaar bloed geven. Plasma en bloedplaatjes vaker en daarvoor maak je best een afspraak.
Hier wat meer bewegende prentjes om het geheel te illustreren, met in de hoofdrollen Bekende Koppen:
Veel van mijn vrienden zijn getrouwd. Geen haar op mijn hoofd die eraan dacht om op de dag van hun huwelijk luidkeels voor het stadhuis te protesteren dat het een schande is voor de maatschappij en dat het verboden zou moeten worden omdat ik er onder lijd. Lijden? Ik? Om iets wat anderen gelukkig maakt? Onder iets wat los staat van mij en mijn geluk?
En toch…worden er in California stappen ondernomen om het huwelijk van 18.000 holebikoppels te laten ontbinden omdat Ken Starr, het Prop 8 Legal Defense Fund en de steungroepen rond Proposition 8 zich bedreigd voelen door de ‘ja’ van 36.000 mensen. Bedreigd? Hoe kan dat bedreigend zijn? Zoals Wanda Sykes zei:“The biggest threat to heterosexual marriage is not gay marriage, but rather . . . divorce.” Als jouw huwelijk op apegapen ligt, is dat je eigen fout, niet die van de twee gelukkig getrouwde lesbo’s in je straat.
The Courage Campaign wil dat tij keren en het Hooggerechtshof Proposition 8 onontvankelijk laten verklaren. Door petities te laten ondertekenen, door actie te voeren, en ook door de mensen te laten zien die rechtstreeks geraakt worden door het voorstel:
Goh. Wat weet ik daarvan. Ik heb een dak boven mijn hoofd, heb kunnen sparen ten tijde van tewerkstelling en ben nu op mijn dooie gemak aan het rondreizen in Mexico. Hier, in dat land van uitersten, word ik geconfronteerd met armoede en rijkdom, zij aan zij.
In Sayulita heb ik even in een huis gewoond dat werd verhuurd door een Amerikaan. Het huis was groot en netjes. Een huis voor mij alleen. Iets verder woonde er een volledig gezin in een huis de grootte van mijn woonkamer. Een huis van ruwe stenen en golfplaat, zonder vensters maar met kleurrijke doeken voor het venstergat. Als het regende dan spoelde de straat weg. Ik heb gezien waar jeeps écht voor dienen. Niet om je kinderen van school te gaan ophalen, kleuters van de oprit te rijden of te gaan cruisen op een smetteloze asfaltbaan, neen, om in de modder een berg op te rijden met je groot en jong gezin naar je huis. Een huis met een open keuken. Geen “open keuken met kookeiland”-keuken, maar “open keuken, ik zit aan tafel en kijk in de jungle want we hebben maar drie muren”-keuken. Vanuit die keuken zie je de villa’s op de bergflank staan. Die villa’s langs échte straten.
Verwarrend.
Het is verwarrend in dit land te reizen, contacten te leggen, te praten met locals, vrienden te maken, hier te leven, voor 5 peso op straat te eten, gelukkige en ongelukkige mensen zonder bezittingen te zien en ondertussen ook de internationale en Vlaamse kranten, media en sociale netwerken te volgen. Het zijn andere begrippen en waarden. “Mijn internet is traag, mijn aandeel is 100 euro in waarde gedaald, de slager had geen chateaubriand maar enkel steak, het regent, Wendy van Wanten klaagt een magazine aan, deze blogger krijgt wel een gsm/pak chocolade/ruitenwisser en ik niet, de zon schijnt in mijn ogen, de trein heeft 5 minuten vertraging, er is niets op de tv.”
