Na een lange en koude winterslaap is het tijd die lagen kleren af te stropen en kijken naar de ravage.
Het verdict:
Isolerende vetlaag tussen knieën en solar plexus: check.
Zwembandje: check.
Reservekin: check (2).
Conditie: -5. Of is het normaal na drie rondjes trappen even op adem te moeten komen. Ik dacht het niet.
Pakweg tien jaar geleden, toen ik nog een ranke hinde was (hey, it’s my fantasy!), ging dat wintervet er even makkelijk weer af als dat er was bijgekomen en was mijn conditie als vanzelf weer de oude na wat gefiets en gedans. Of zo lijkt het toch.
Deze keer weet ik dat de vlieger niet zal opgaan, of misschien wel een beetje opgaan om vervolgens terug ter aarde neer te storten wegens te zwaar geladen. Het is tijd voor actie! Niet om te voldoen aan een schoonheidsideaal, maar vooral om mezelf wat fitter te voelen in een wat strakker lijf. Om zonder problemen trappen op te vliegen of een paar baantjes te trekken in een zwembad.
Actie dus. Hoe pak je het wegwerken van die extra pondjes nu praktisch aan? Eerst eens kijken naar de oorzaken.
Ten eerste is mijn eetpatroon te ongezond: veel snoepen, weinig zelf koken, vaak uit eten, te vaak een snelle hap verkiezen, regelmatig alcohol… het draagt bij tot wat extra kilo’s en wordt op den duur een slechte reflex: in plaats van water te drinken, krijg ik zin in bijvoorbeeld een Nalu wat een suikerbom is. Prima, dat is dus een kwestie van gezondere eetgewoontes te kweken. Been there, done that, can do it again: minder vlees, suikers, vetten en koolhydraten, meer water, groenten, noten, gezonde suikervervangers en kleinere porties.
Ten tweede heb ik in tegenstelling tot tien jaar geleden amper beweging: ik heb een kantoorjob, een auto en een absolute hekel aan lopen. Ik vind het saai en de pollen zijn mijn vijand. Fietsen en zwemmen ook, eerlijk gezegd. Vaarwel dromen van een Tri-City-Athlon. Fitness? Ik heb twee oude abonnementen die hier ergens liggen slingeren. Er was een patroon: er enthousiast aan beginnen met vrienden, drie keer per week gaan trainen, dan kwam er iets tussen, dan was het te mooi weer, dan had ik weer geen goesting en toen was ik plots die kaart kwijt. Groepssport? Daar zit misschien nog iets in, maar eerst moet die conditie wat beter zijn want na een opwarmrondje puffend en hijgend aan de kant staan maakt geen goede indruk. Dus, knellend schoentje gevonden: hoe zorg ik ervoor dat ik op regelmatige basis beweeg? Hoe kweek ik een bewegingsreflex?
De oplossing kwam er in de vorm van… het internet. Ziekenfonds Partena zocht namelijk bloggers om hun Beweegstudio uit te testen. Zoals te lezen stond: “Met de Beweegstudio willen we mensen door middel van “personal coaching” helpen om fitter door het leven te gaan en dit ook vol te houden. Elk op zijn/haar eigen niveau, elk volgens zijn/haar eigen doelstellingen, …”. Ha! Fitter! Volhouden! Eigen niveau! Music to my ears.
Wat betekent dat nu praktisch? Wel, ik krijg drie maanden lang een persoonlijke begeleiding van personal coach Jan om mijn doelstelling te halen: fitter zijn. Het intake moment bestond uit een kennismakingsgesprek over mijn fysieke voorgeschiedenis (ex-roker, drie jaar lang intensief bewogen, loopaversie, etc) en een reeks testen op conditie, hartslag, cholesterol, evenwicht en zulks meer.
Die eerste kennismaking was meteen vrij ontnuchterend, u vindt mij misschien hard voor mijzelf hierboven, maar als je zwart op wit leest dat je linkerbil voor 36% uit vet bestaat, weet je dat je op de juiste plaats zit. Zesendertig procent. Na de testen ging Jan aan de slag om een realistisch trainingsschema voor één maand op te stellen. Hij hoorde dat ik thuis een Wii Fit had en besloot dat er meteen in te integreren. De oefeningen zijn buikspieroefeningen op de grond, een reeks vrije oefeningen op de Wii Fit in combinatie met sporten als lopen, fietsen of zwemmen. Ja, ik mag dan een aversie hebben, uiteindelijk moeten er calorieën verbrand worden en dat zal niet al twitterend gebeuren.
De eerste maand verliep vrij vlot, maar iets minder dan ik zelf had verwacht en dan we vooropgesteld hadden. Ik had ingeschat dat ik vijf keer per week zou kunnen sporten en uiteindelijk blijken dat er maar zes per maand te zijn: ‘s avonds heb ik na een drukke dag zelden zin te beginnen bewegen. In het zwembad geraak ik niet. Joggen heb ik welgeteld één keer gedaan, op een Frans strand en mijn spieren hebben me vier dagen lang laten weten dat dat een slecht idee was. Het is wat ontnuchterend dat ik een verkeerde inschatting heb gemaakt van dat formaat: de wil is er maar niet genoeg. De reflex is er dus bijlange nog niet. Bummer.
Maar…. positieve kanten zijn er wél. Ontdekking van de maand: Wii Fit is absoluut mijn ding. Ik moet er het huis niet voor uit dus kan ‘s morgens vroeg meteen op het bord springen en beginnen te bewegen. Vraag mij niet waarom maar ‘s morgens ben ik meteen klaar om te sporten. Ik denk dat mijn lichaam nog te slaperig is om te beseffen wat er aan de hand is. Ik wissel aerobics af met yoga, spierversterkende oefeningen en evenwichtsoefeningen. Voor ik het goed en wel doorheb ben ik een halfuur bezig. Ideaal om mijn werkdag te beginnen.
Tweede positieve zaak: het tweewekelijkse telefoontje van Jan en het persoonlijk schema zijn een opsteker. Ik heb Jan vorige week verteld dat vijf keer te ambitieus was en hij heeft me een aangepast schema doorgestuurd voor maand twee. Hij wees me er op dat gewichtsverlies niet mijn doelstelling moest zijn, aangezien vet hier en daar door spier zal worden vervangen, maar dat ik eerder moest letten op mijn algehele conditie.
En ten derde: ik voel me nu al beter. Niet enkel fysiek, maar ook mentaal. Opnieuw bewegen, hoe weinig ook, doet mij goed. En daar draait het uiteindelijk om.
We zien wel hoe het… wait for it… loopt.
Mwoeha.