De wijkagente stond voor de deur. Ik zat onder de verf. Of ze de inspectie kon doen om de domicilie te regelen. Ze was blond, beleefd en paste goed in haar uniform. Alsof ik dat kon weigeren.
Ik leidde haar rond in het lege, witte huis en terug beneden vroeg ze me of ik de buurt wat kende. We wonen er nog niet officieel maar toch deed deze buurt me wat denken aan Ledeberg: een socio-culturele mix, redelijk gemoedelijk met wat handelszaken. Zij lichtte de andere kant toe: ex-criminelen, heroïneverslaafden, pedofielen, inbraak, vandalisme en gaf ons een aantal Tips Om Te Overleven In De Buurt. Ze overhandigde haar kaartje. “Bel maar of spreek me aan op straat als je iets verdachts gezien hebt.” Bellen? Op straat aanklampen? Yes Ma’m!
Ik liet haar uit. Ze glimlachte.
Pas twee minuten later had ik door waarom.
Mijn anti-diefstalinstallatie zit alvast goed.
Sommige agenten hebben nogal de neiging om sterk te overdrijven…nog slechter of jullie verhuizen naar “de Bronx”…’t zal allemaal wel meevallen. Veel succes in jullie nieuwe woonst.
Soms vraag ik me af waarom die agenten dat toch altijd doen. Borgerhout, waar ik woon, is 360 dagen op een jaar rustig maar op die andere vijf dagen loopt de politie te roepen van onveiligheid en onleefbaarheid. Wij lachen er al een tijd mee maar voor nieuwe inwoners is dat toch weer even schrikken. Volgens mij worden die blauwbloezen betaald door vastgoedmakelaars.
Enfin, nu weet je waar je je aan kan verwachten
Geweldig
Heeeeeerlijk!
Je pointe op het einde heeft me goed doen lachen. Bedankt.
volgens mij had die agente verf aan haar handen
Ik was mijn handen in sunlight en onschuld.
H.