Home.

Het was de eigenares van het zeventiende huis die mij opbelde. “Ik heb goed nieuws voor u.”
Een week later prijken onze handtekeningen onder een officieel document.

De queeste is voorbij: we hebben een huis.

Het is een fijn huis aan het Rabot met veel licht, ruime kamers, een grote tuin en een leuke huisbazin. Er is ruimte voor Lola, Zofie en mij. Eind september verlaat ik dit huis, oktober slaan we even over en begin november trekken we samen in onze thuis.

Het is een pak van mijn hart. Ik kan me voorstellen dat ‘huizen’ en alles wat daarmee te maken heeft (huren, kopen, verhuizen, verbouwen..) in de top 3 staat van stressfactoren. Zeker nu er meer vraag is naar huizen dan er huizen beschikbaar zijn. Ik heb zotte dingen gezien en meegemaakt. Zo was er het huis waar de huidige huurder beweerde dat het er niet echt tochtte toen ik op een gat in de muur wees. Het maandelijkse verbruik bleek op 240 euro te liggen. *Kuch* Of die keer toen we stonden te wachten aan het geweldige huis waar er verwarring was over het uur van afspraak. De huidige huurder was een uur te laat en in plaats van de afspraken te kunnen spreiden mocht de immoman ons alle 15 samen binnenlaten. 15 mensen die het huis wilden, waarvan er een paar meer dan drie maanden aan het zoeken waren. Het leek wel een concept voor een realityshow: zet 10 koppels bij elkaar, naast een huis wat ze allemaal willen en laat het kijkplezier beginnen. Brood en Spelen.

Soit. We hebben een huis. Ja, ik herhaal het een paar keer want het klinkt wat irreeël.

Auw.

Ik knijp mezelf af en toe in de arm.

Bedankt. U was een hart onder de riem.

  • Share/Bookmark

21 Responses to “Home.”