Muziek moet wegblijven van de realiteit. Erover lezen op Wikipedia, nummers analyseren, andere fans ontmoeten, samples opsporen, … het kan mijn muzikale beleving soms meer kwaad dan goed doen. En toch is die honger er, dat CSI Miami trekje dat tot op het bot wil onderzoeken hoe het allemaal in elkaar zit. Bij een nummer als Pokerface van Lady GaGa duurt dat welgeteld 83 seconden (het gaat over sex en foefkens en bevat een sample van Ma Baker) maar met het oeuvre van The Orb kun je bezig blijven. Toch doet mijn feitelijke kennis over Little Fluffy Clouds geen afbreuk aan mijn liefde voor het nummer: de samples zijn intelligent verwerkt waardoor het nummer meer wordt dan de som der delen. 19 jaar oud en nog steeds grijpt het me van bij de eerste kukeluku bij het nekvel.
Nu komt The Orb naar de AB. What to do? Ik was een fanatieke fan van Prince. Hij was mijn held. Tot ik hem zag optreden in Flanders’ Expo. De zitjes waren crappy, het geluid vreselijk en daar spatte mijn heldenbeeld uiteen. Sindsdien zijn die brokken gelijmd, maar je blijft de breuknaad zien. Er is voor eeuwing iets gebroken tussen Zijn Kleine Geilheid en mijzelve. Wil ik dat risico lopen met mijn helden van de ambient?
Ik heb Little Fluffy Clouds nog eens opgezet om erover na te denken:
The Orb – Little Fluffy Clouds
Toen ik uit mijn trance ontwaakte zat deze mail in mijn virtuele brievenbus:
I guess there’s no way back.
Voor de liefhebbers: een The Orb videoplaylist:
Ha, ik heb er ook één…
Ook vreselijk veel goesting om te gaan. Dat is echt lang geleden!
Little Fluffy Clouds is hét droomnummer bij uitstek.
Of het roadtripnummer bij uitstek.
Bij voorkeur niet in combinatie.