Lopen. Niet meteen iets voor mij. Met mijn korte beentjes en korte adem ga ik hoogstens voor een korte sprint.
En toch, zondag was het de 20km van Brussel en al op de trein voelde ik plaatsvervangende adrenaline. Lopers wiebelden met hun grote kuiten en snackten al op powerbars, terwijl ik mijn vette boterkoek naar binnen werkte. Opgefokt stapte ik op de metro op weg naar het Jubelpark alwaar de start en finish elkaar ontmoetten. Ik stond bovenop de boog toen het startshot, vanop diezelfde boog, werd gegeven. Toen mijn oren ophielden te bloeden en de rook om mijn hoofd was verdwenen, zag ik de massa onder de boog door lopen, op een punt zelfs schuifelen, zoveel volk was er. Een deel hield meteen een plaspauze in de struiken. Ik snap vanwaar het woord erehaag komt. Een ander deel ging achter het Rode Kruishuisje hurken. Vrouwen of mannen met the shits, het was vanop die hoogte niet altijd even goed waar te nemen.
We hebben 1 kilometer afgelegd. Van de finish naar de StuBru-stek op de 19e kilometer alwaar Steven Lemmens ten dans speelde. Onderweg mensen zien afzien, oude, jonge, mannen, vrouwen, kinderen, mensen in een rolstoel, zelfs een blinde vrouw. High van de adrenaline of met het zuur in de benen. Bekende gezichten* renden ons voorbij en we moedigden hen luidkeels aan.
Na 3 uur sjokten we terug naar de eindmeet en nog steeds bleven er mensen vechten tegen de man met de hamer om toch maar diezelfde streep lopend over te steken. Zoals Paul Jambers het zo human interestgewijs kon zeggen: wie zijn ze, wat drijft hen? De runners high? Trots? Koppigheid? Wat het ook zij: respect. Mateloos respect.
Ik was diezelfde avond moe en een heel klein beetje beschaamd.
Wat impressies van de dag, in een schuifelspektakel:
* Die bekende gezichten hebben ook een en ander neergepend (na een massage). Respect voor hen.
Georgina, ArdiXIV , Kristof, Jessica, Lies
20 Kilometer!
Ik heb echt respect voor deze mensen. Voor een goed doel je helemaal laten afbeulen.