Het leven is niet wat ik gedacht had dat het zou zijn.
Ik dacht het gevonden te hebben op de zonnige stranden en de kille bergflank.
Het antwoord. De sleutel. De essentie. De handleiding.
Al snel volgde Een Plan vol Verandering.
Een strakke symfonie georchestreerd door Mijn Hoofd.
Die blauwdruk van verandering heb ik op mijn leven proberen te calqueren.
Het leven is echter niet wat ik gedacht had dat het zou zijn.
Na zeven jaar heb ik zachtjes loslaten wat met me vergroeid was.
Terwijl ik net dacht er helemaal voor te gaan.
Het weegt niet. Het voelt lichter.
Ik ben in een werkpatroon gestapt.
Een maand tevoren had ik kunnen zweren dat het niets voor mij was.
Ik was vergeten hoe prettig het is bij te leren, beter te worden en wat ik weet door te geven.
Ik wou binnen de drie jaar “daar” staan.
Dat plan is onder het stof verdwenen.
“Drie jaar is nog lang”, denk ik glimlachand, “en vandaag is nu hier.”
Na zes maanden sta ik versteld van de keuzes die ik maak.
Mijn hoofd twijfelt heel hard of ze juist zijn.
Mijn gevoel is een happy puppy die haar neus volgt.
Het leven is niet wat ik gedacht had dat het zou zijn.
Het is beter.